Blog

  • మీ జీవితంపై బాగా ప్రభావం చూపిన మూడు పుస్తకాల పేర్లేమిటి?

    మీ జీవితంపై బాగా ప్రభావం చూపిన మూడు పుస్తకాల పేర్లేమిటి?

    మూడు పుస్తకాలు అని కాకుండా మూడు విధానాలు అని చెప్పాలంటుకుంటున్నాను

    చదివి/చూసి/విని తెలుసుకొనే పధ్ధతి

    పుస్తకాలు/నాటకాలు / సినిమాలు / ఇలా వివిధ విషయాలు అన్నవి ఇక్కడ వస్తాయి – పాఠ్య పుస్తకాలు మాత్రమే కాకుండా మిగతా పుస్తకాలు చదవుచ్చు చదవాలి అన్న విషయం చిన్నతనం నించే అలవాటు కావడం ఒక విధముగా మంచి అలవాటే అది చిన్నప్పుడే మొదలు అయింది (knowledge through books/radio/movies/tv/other art forms like stage plays/dance forms etc – mostly through consumption & reflection ) –

    ఒక విధంగా ఇది మొదటి దశ

    మన ఆచరణ / ఇంకొకరికి నేర్పించే క్రమం లో మనం ఆకళింపు చేసుకొనే పధ్ధతి

    కేవలం పుస్తకాలు చదివితే ప్రభావం అనుకున్నంత మేరకు జరగదని కొంత ఆలస్యంగా తెలుసుకున్నా చేయడం మీద దృష్టి కొంతలో కాకపోతే కొంతలో పెరిగింది – ఆ దిశగా గత 20 ఏళ్లగా కొంచం కొంచంగా పెరిగింది (professional skills) ఈ పధ్ధతి లో నే నేను ఒక మానేజ్మెంట్ మరియు లీడర్షిప్ స్కిల్స్ ట్రైనర్ రూపం దాల్చాను , దాని వలన ఇంకోళ్ళకి నేర్పే ప్రక్రియ లో మనం నేర్చుకోవడానికి చాలా ఆస్కారం ఉంటుందని గ్రహించాను.

    నాకు తెలిసింది రాత పూర్వకంగా తెలిపితే అది వేరే వారితో పాటు నాకు కూడా లాభదాయకంగా ఉంటుందన్న విషయం కూడా ఒక ముఖ్యమైన ఆచరణ చేసే విషయం నాకు సంబంధించిన వరకు

    ఒక విధంగా ఇది రెండవ దశ

    ఇంకొకరి నించి వైవిధ్యమైన విషయాలు ప్రత్యక్ష అనుభూతి తో సంగ్రహించే పధ్ధతి

    ఒక కంపెనీ లేదా ఆర్గనైజషనల్ ఎన్విరాన్మెంట్ లో అంత ఎక్కువ వైవిధ్యం ఉండదని అన్న విషయం , కొంత ఆలస్యంగా తెలుసుకుని ఎక్కడైతే వైవిధ్యం ఎక్కువ ఉంటుందో అలాటి విషయం గ్రహించి ఆయా విషయాల్లో ఇంకా ఎక్కువ సాంగత్యం ద్వారా వాతావరణం లో నేర్చుకునే పధ్ధతి

    – ఆ దిశగా 2013 నించి అడుగులు (increased focus on life skills & learning thru different associations – examples Landmark (forum) & BNI or similar forums for diversified networking, art of living, various forums like ICF, IAF and similar forums, owning up and cheerleading of initiatives like overall wellness, dasubhashitam, Podcasting diverse accomplished people etc)

    the journey continues …

    1
  • సంసారం

    1970 శ్రావణంలో వర్షం పడుతుండగా ఒక చీకటి రాత్రి (కరెంటు పోయింది లెండి), పెట్రోమాక్స్ దీపాల వెలుగులో తడిచిన వీధి అరుగు మీద గొడుగులు పట్టుకు కూర్చున్న పెద్దల సమక్షంలో సునందా గోవిందరావుల పెళ్లి జరిగింది అనుకుంటా.

    పెళ్ళైన కొత్తలో “నుదుట పెద్ద బొట్టు పెట్టుకో” అన్నాడు గోవిందరావు ,  “నాకు చిన్నదే ఇష్టం ” అన్నాది సునంద. నవ్వి ఊరుకున్నాడు

    చుట్టాల ఇంట్లో ఏదో శుభకార్యం ఉంటె “పెళ్ళికి కుట్టించిన కోట్ వేసుకోండి ” అంది తను ,

    “తనకి కోట్ అంటే అస్సలు ఇష్టం ఉండదు ఏదో పెళ్ళికి అందరూ పోరితే కుట్టించుకున్నాను” అన్నాడు

    ఖద్దరు లాల్చీ వేసుకు వచ్చాడు, ఆమె మౌనంగా వెంట వెళ్ళింది.

    ఓ రోజు కాకరకాయ వేపుడు చెయ్యమన్నాడు, లేదు బెల్లం వేసి పులుసు పెడతాను అమ్మ అలానే చేసేది అన్నాది.

    కొన్నాలకి కృష్ణ సినిమాకి వెళ్దాం అన్నాది లేదు నాకు ఎన్టీఆర్ ఇష్టం, అదిరిపోయే డైలాగులు ఉంటాయి అన్నాడు.

    ఇలా చిన్న చిన్న అభిప్రాయ బేధాలతో వారి సంసారం ఇద్దరి నుండి ఐదుగురిగా మారింది.

    పిల్లలు పెరగడం, చదువులు పెళ్లిళ్లు కాలానికి అనుగునంగా మానవ ప్రయత్నాలతో అవి జరిగిపోయాయి.

    పెళ్ళైన ఓ యాభై ఏళ్లకు ఆరోజు పెద్ద బొట్టు పెట్టుకొని కాకరకాయ వేపుడు చేసింది సునంద, ఇదేం మార్పు అని అతను అడగలేదు ఆవిడా చెప్పలేదు, కళ్ళతో మాట్లాడుకున్నారు.

    అది జరిగిన ఇంకో ఆరు నెలలకు అనుకుంటా ఓ సాయంత్రం (కృష్ణ ఇంక లేడు కానీ వాళ్ళ అబ్బాయి) మహేష్ బాబు సినిమాకి వెళ్ళారిద్దరు.

    ఇలా ఇంకా ఎన్నాళ్ళు ఉంటారో తెలియదు కానీ ఉన్నంత కాలం ఆలా స్నేహంగానే అభిప్రాయ బేధాలతో జీవనం సాగిస్తారు.

    ఇదంతా ఎందుకు చెబుతున్నా అంటే మొన్న ఎక్కడో విన్నట్టు గుర్తు తనకు నచ్చ్చినట్టు ఉండటం లేదని భార్యా భర్తలు విడాకులు తీసుకుంటున్నారట

    1
  • ప్రతిబింబాలు

    రేవతి చివరిసారిగా రాజేష్‌ని చూసి దాదాపు పదిహేనేళ్లు అయ్యింది.

    HCU. హైదరాబాద్

    రేవతి రాజేష్ లు ఒక ఫ్రెషర్స్ ఈవెంట్ లో మొదటి సారి కలిశారు .

    చూపులు మాటలు కలిసాయి. రేవతి MA లిటరేచర్ , రాజేష్ M.Tech .

    రాజేష్ ది ప్రశాంతమైన స్వభావం , రేవతిది గలా గలా మాట్లాడే స్వభావం – రెండు విభిన్న ధ్రువాలు. అంటారు గా విభిన్న ధ్రువాలు ఆకర్షించ బడతాయని.అదే జరిగింది

    లిటరరీ ఈవెంట్ల లో , లైబ్రరీ , కాంటీన్ లతో మొదలైన పరిచయం నెమ్మదిగా మొదలై, అనతి కాలం లోనే చాలా గాఢమైన ప్రేమ కు దారి తీసింది.. గంటల తరబడి ఫోన్ల సాక్షిగా ఎన్నో బాసలు,కలలతో యూనివర్సిటీ రోజులు గడిచిపోయాయి.

    కానీ ప్రేమ వేరు, జీవితం వేరని తొందర్లోనే అవగతం అయింది,

    రాజేష్ కుటుంబం వారు స్థితి పరులు. అంతస్థులు, పాత సంప్రదాయాల కు ప్రాణం పెట్టే కుటుంబ నేపధ్యం.

    రేవతిది దిగువ మధ్యతరగతి కుటుంబం.రాజేష్ తల్లిదండ్రులు రేవతి తాహతు సరిపోదని నిర్ధారించగా, కుటుంబాన్ని ఎదిరించలేక రాజేష్ మిన్నకుండి పోయాడు,

    రేవతిని కలిసి,తన నిస్సహాయత ను చెప్పాడు రాజేష్.ఇద్దరూ కన్నీరు మున్నీరయ్యారు.

    ఇద్దరి దారులు వేరయ్యాయి.

    —-

    ఇప్పుడు రేవతి కి 38 ఏళ్ళు. ప్రసిద్ధ రచయిత్రి. ముంబైలో నివాసం.

    కాలం ఆ పాత గాయాన్ని పూర్తిగా మాన్పలేక పోయింది.

    బుక్ లాంచ్ లు, రీడింగ్ సెషన్స్ కోసం తను దేశం అంతా తిరుగుతుంటుంది .

    ఈ జీవితానికి ఆమె అలవాటు పడిపోయింది. కానీ ఎక్కడో వెలితి.

    ఆమె ఒక సారి వివాహ బంధం లోకి వెళ్లి, కుదరక బయటకు వచ్చేసింది. పిల్లలు లేరు.

    బెంగళూరులో జరిగిన ఓ బుక్ లాంచ్ లో పాల్గొనటానికి వచ్చింది రేవతి.

    ఒక చిన్న ఆర్ట్ గ్యాలరీ వాళ్ళ కేఫ్ లో జరిగింది రీడింగ్ సెషన్.. దాని తర్వాత, పుస్తక ప్రియులతో ఆమె కలిసి మెలిసి మాట్లాడుతున్నప్పుడు ,ఎవరో ఆమె భుజాన్ని సున్నితంగా తట్టారు.

    “మీ ప్రేమ కథల్లో బాధ ప్రస్ఫుటం గా కనబడుతుంది”

    రేవతి వెనక్కి తిరిగి చూసింది. ఆ మాటలన్న ఆవిడ కు బహుశా 35 ఏళ్ళ వయస్సు ఉంటాయి. చక్కటి కళ్ళు, హుందాతనం ఉట్టిపడే చీర, మోముపై చిరునవ్వు.. ఆమె తనను తాను కుసుమ అని పరిచయం చేసుకుంది.

    “నేను మీరు రాసిన నాలుగు పుస్తకాలూ చదివాను. అవి నా కెంతో ఇష్టం . చాలా చిక్కటి ప్రేమ కథలు . నాకైతే వ్యక్తిగత అనుభవాలతో రాసారని అనుకొంటున్నా, నిజమా? “” కుసుమ అడిగింది

    రేవతి , ” అవునండి. కొన్ని పుస్తకాలు మన వెన్నంటే ఉంటాయి. వ్యక్తులు మనతో ప్రయాణించలేనప్పుడు, పుస్తకాలే గదా తోడు !” అని నవ్వింది.

    కేఫ్ లో టీ తోసి బాటు మాటలు, కబుర్లు.కుసుమ మంచి మాటకారి, లోక జ్ఞానం మెండు. తక్కువ సమయం లోనే బాగా దగ్గరయ్యారు. ఓ అరగంట గడిచింది. కేఫ్ లో జనం పలుచబడ్డారు.

    ఇంతలో కుసుమ రేవతి తో : ” మీరు ఇంతకుముందు ప్రేమలో పడ్డారా? మీ పుస్తకాల్లో ప్రతి చాప్టర్ లో కనబడే బాధ మీ స్వానుభవమా?”

    రేవతి తడబడింది. సాధారణంగా, ఆమె ఈ ప్రశ్నలను దాటవేస్తుంది.. కానీ కుసుమ సౌమ్యం గా అడిగిన విధానం నచ్చింది.

    “అవును, కుసుమా … అతని పేరు రాజేష్.”

    కుసుమ కనుబొమ్మలు కొంచెం పైకి లేచాయి, కానీ ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు.

    రేవతి :” మేము UNIV లో కలిశాము. నేను కలలు కనేదాన్ని అతను నిశ్శబ్దంగా, స్థిరంగా ఉండేవాడు. మేము సరిగ్గా , మ్యాచ్ కానీ పజిల్స్లాంటి వాళ్ళం . నేను అతని మౌనాన్ని ఆస్వాదించినట్లే, తాను నా నవ్వులను దోసిళ్ళతో ఏరుకొనేవాడు. మేము పెళ్లి చేసుకోవాలనుకున్నాం.కొన్ని కారణాల వల్ల కుదరలేదు.”

    “కుటుంబమా?” అని అడిగింది కుసుమ్.

    రేవతి తల ఊపింది. “అతని కుటుంబం ఆమోదించలేదు. వాళ్ళను ఎదిరించే ధైర్యం తనకు లేకపోయింది.నేను దాన్ని అప్పుడు ,ఇప్పుడు ఎప్పుడూ తప్పు పట్టలేదు. భవిష్యత్తు లో కూడా తప్పు పట్ట లేను..నేను అతనిని ప్రేమించడం మరిచిపోతానని అనుకున్నాను. కానీ నేను ఇప్పటికీ అతనిని ప్రేమిస్తున్నా. ఆ భావన తో ఎలా జీవించాలో కూడా నేర్చుకున్నాను. మానిపోని గాయం లా అది నా వెంటే ఉంది”

    కుసుమ నిశ్శబ్దంగా టీ సిప్ చేస్తూ వింటూన్నది.

    కొన్ని క్షణాల మౌనం తర్వాత కుసుమ మృదువుగా “అతన్ని మళ్ళీ ఎప్పుడైనా చూశారా ?” అని అడిగింది. “లేదు” అంది రేవతి. ” బహుశా అదే మంచిదేమో .మా ఇద్దరి దారులు వేరయ్యాయి . కొన్ని జ్ఞాపకాలు నిక్షిప్తమై ఉండి పోవాలి. అంతే. ” ఆ తర్వాత కొన్ని పిచ్చాపాటి కబుర్ల తర్వాత టైం అయిపోయిందని గ్రహించి వెళ్ళేముందు రేవతిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది కుసుమ . “నేను మిమ్మల్ని కలిసినందుకు చాలా ఆనందం గా ఉంది ,” ఆమె చెప్పింది.

    “నాకూనూ ” నవ్వుతూ సమాధానం చెప్పింది రేవతి.

    కుసుమ రాజేష్ భార్య అని రేవతికి తెలియదు .

    ఆ రాత్రి కుసుమ ఇంటికి చేరుకుంది. ఆమె ఇంట్లోకి వెళ్లేసరికి రాజేష్ ఏదో పుస్తకం చదువుతున్నాడు.

    రాజేష్ “ఆలస్యం అయిందేమిటి? రీడింగ్ సెషన్ బాగా జరిగిందా? కుసుమ ” బాగానే జరిగింది” అంటూ . అతని వైపు నడిచింది.

    “ఈ రోజు ఒకరిని కలిసాను. తను మన జీవితంతో ముడిపడిన వ్యక్తి.”

     రాజేష్ :: “” ఎవరు.. రచయిత?”

    ఆమె నెమ్మదిగా నవ్వింది. “అవును. ఆమె పేరు రేవతి.”

    రాజేష్ స్తంభించిపోయాడు. అతని పుస్తకం ఒడిలోంచి జారిపోయింది. కుసుమ అతన్ని చూస్తూ అడిగింది . “మీకు ఆమె తెలుసా?” అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు. “అవును” అని మెల్లగా చెప్పాడు.

    ఆ జవాబు విన్న కుసుమ మనసు ముకుళించింది.

    ఆ తర్వాత కొన్ని రోజులు ఇంట్లో టెన్షన్

    కుసుమ అతనిని నిందించలేదు. ఆమె బిగ్గరగా అరిచి సీన్ క్రియేట్ చేయలేదు, కానీ కొన్ని నిశ్శబ్దాలు విస్ఫోటకాలకంటే తక్కువ కాదు.

    ” తను ఒకప్పుడు రేవతిని ప్రేమించానని, కుసుమ తన జీవితంలోకి రాకముందే ఆ చాప్టర్ ముగిసిపోయిందని, ఆమెతో గతం గురించి నిజాయితీగా అన్ని చెప్పానని , పేరు బహిర్గతం చేయడం ఎందుకని చెప్పలేదు.”అని రాజేష్ చెప్పటానికి ప్రయత్నించాడు –

    “కానీ ఆమె పేరు మీరు నాకు ఎప్పుడూ చెప్పలేదు,” కుసుమ చివరకు చెప్పింది.

    “నేను ఆమెను మళ్లీ చూస్తానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు,” అని అతను బదులిచ్చాడు.”నువ్వు ఆమెను కలిసావా ?”

    కుసుమ నవ్వింది.. “ఆమెకు నేనెవరో తెలియదు. ఆమె కేవలం… నాకు తన కథ చెప్పింది. ఇప్పుడు కూడా నేను ఆమె కళ్లలో మీ పై ప్రేమను చూశాను.”

    రాజేష్ గుండె ఓ క్షణం లయ తప్పింది . “నన్ను క్షమించు. నీకు ఈ విషయం ఇలా తెలిసినందుకు..”

    కుసుమ మౌనంగా ఉండి పోయింది. మూడు రోజుల తర్వాత రేవతి ఫోన్‌కి మెసేజ్ వచ్చింది.

     “మనం కలుసుకోగలమా? నేను మీతో మాట్లాడాలి ” – కుసుమ .

    హఠాత్తుగా వచ్చిన ఆహ్వానానికి రేవతి ఆశ్చర్యపోయింది, కానీ కుసుమ స్వరంలో సీరియస్ నెస్ గ్రహించింది.

    ఇద్దరూ మరో కేఫ్ లో కలిశారు.

    కుసుమ సమయం వృధా చేయకుండా “నేను మీకు ఒక విషయం చెప్పాలి”అని టేబుల్ మీద ఒక ఫోటోను ఉంచింది. కుసుమ్ మరియు రాజేష్ ల పెళ్లి ఫోటో. రేవతి తదేకంగా చూసింది. ఆమె గుండె గొంతులోకి వచ్చింది.. “ఓహ్,” ఆమె మెల్లగా . “మీరు రాజేష్ భార్యా ?”
    కుసుమ నవ్వింది: “మనం మాట్లాడుతున్నప్పుడు మీరు ఎవరో నాకు నిజంగా తెలియదు.”

    రేవతి ఉలిక్కిపడింది. “నన్ను క్షమించండి. రాజేష్ కు నేను ఎటువంటి ఉద్దేశం ఆపాదించ లేదు.”

    మెల్లగా చెయ్యి పైకెత్తింది కుసుమ . “మీరు ఏ తప్పూ చేయలేదు. నిజానికి… మీరు మీ భావాలు స్పష్టం చేసారు.” రేవతి అయోమయంగా ఆమె వైపు చూసింది.

    “రాజేష్‌తో నా వివాహం స్థిరంగా ఉంది, కానీ ఏదో వెలితి . ఎందుకో నాకు అర్థం కాలేదు – అతనిలో ప్రేమ లో కొంత భాగాన్ని నేను సొంతం చేసుకోలేక పోయాను.. మీ కథ విన్న తర్వాత, చివరికి నాకు అర్థమైంది ఏమిటంటే తను మిమ్మల్ని ప్రేమించడం మానలేదు … కానీ అతను నాతోనే ఉండటాన్ని ఎంచుకున్నాడు. అతను మీకు ద్రోహం చేయలేదని నాకు అర్ధం అయింది. మీరిద్దరిది కేవలం ఒక అసంపూర్ణ కథ.”

    రేవతి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ” నేను అతని జీవితంపై నీడగా ఉంటానని భయపడేదాన్ని .మీరు చెప్పిన మాటలు నాకు చాలా ఊరట నిచ్చాయి.”

    కుసుమ చిరునవ్వు లో ఓ బాధా వీచిక…. “మీరు నీడ కాదు ,రాజేష్ జీవితంలో మీది గతించిన అధ్యాయం”

    మౌనంగా ఎవరి ఆలోచనల్లో వారు..

    ఒకే వ్యక్తిని ప్రేమించిన ఇద్దరు మహిళలు – ఇప్పుడు ప్రత్యర్థులుగా కాదు, ఒకరి కొకరు స్వచ్ఛమైన ప్రతిబింబాల్లా ఉన్నారు.

    వెళ్ళే ముందు రేవతి కుసుమ చేతిని తాకింది. “కుసుమా.. నువ్వు తనకి తగిన దానివి, మీ జోడి కలకాలం వర్ధిల్లాలి.” కుసుమ ఆమె వైపు చూస్తూ..” తను మిమ్మల్ని ఎందుకు ప్రేమించాడో , నాకు ఇప్పుడు అర్ధం అయింది.. “

    —- ఆ రాత్రి, కుసుమ ఇంటికి వచ్చి రాజేష్ తో :””నేను ఆమెను మళ్ళీ కలిశాను,” అని చెప్పింది. అతను భయపడుతూ ఆమె వైపు చూశాడు. ” మిమ్మల్ని + నన్ను నేను అర్థం చేసుకోవడానికి రేవతి నాకు సహాయపడింది,” అంటూ కుసుమ అతని చెయ్యి పట్టుకొని . “మనం గతాన్ని తుడిచివేయలేము, కానీ మనం దాని గురించి భయపడటం మానేద్దాము. మీ హృదయం అంతా నాది కానక్కర లేదు — మీరు నాకు వాగ్దానం చేసిన భాగం మాత్రమే నా సొంతం.”

    రాజేష్ కళ్ళు చెమ్మ గిల్లాయి “అవును. ఆ భాగం ఎల్లప్పుడూ నీదే .”

    చాలా నెలల తర్వాత రాజేష్ కుసుమలు అరమరికలు,అనుమానాలు దరి చేరని వెచ్చటి కౌగిలి లో ఇమిడిపోయారు.

    Some love stories never end in togetherness. Some don’t need to..

    And sometimes, that’s the best ending love can offer.

    2
  • ఐ ఫోన్లో తెలుగులో టైప్ చేయడం ఎలా?

    ఐ ఫోన్లో తెలుగులో టైప్ చేయడం ఎలా?


    మీ ఐఫోన్లో సెట్టింగ్స్ తెరచి జనరల్ -> కీ బోర్డ్ దగ్గరకి వెళ్ళండి. ఇప్పుడు తెలుగు ( అక్షరమాల ) కీ బోర్డుని జోడించండి.

    Screenshot

    తెలుగు అక్షర మాల కీ బోర్డుని జోడించాక, మీకు కుడి పక్కన “క” అని తెలుగు కీ బోర్డు కనిపిస్తుంది.

    Screenshot

    ఇప్పుడు మీకు నచ్చిన అప్లికేషన్లో ఎప్పటిలానే తెంగ్లీషులో టైప్ చేస్తే తెలుగు లిప్యంతరీకరణ జరిగి మీరు టైప్ చేసింది తెలుగులో అచ్చవుతుంది.

    Screenshot

    మీరు తిరిగి ఇంగ్లీషు కీ బోర్డు కావాలనుకుంటే ఎడమ పక్కన ఉన్న “A” మీద క్లిక్ చేస్తే సరిపోతుంది. అదనపు భాషలు కావాలనుకుంటే పై చిత్రంలో కింద వరసలో ఉన్న భూ గోళం మీద క్లిక్ చేస్తే మీరు కీ బోర్డులో ఎంచుకున్న భాషలన్నీ కనిపిస్తాయి.

    ఇక పై మీరంతా మన అందమైన తెలుగులో వ్రాయాలని ఆకాంక్షిస్తూ..

    — సాయి కౌలూరి

    1
  • మాక్ ఓయస్‌లో తెలుగులో టైప్ చేయడం ఎలా ?

    మాక్ ఓయస్‌లో తెలుగులో టైప్ చేయడం ఎలా ?


    మీ మాక్లోని ఆపిల్ లోగో పైన క్లిక్ చేసి సిస్టం సెట్టింగ్స్ ఎంచుకోండి.

    తరువాత సిస్టం సెట్టింగ్స్లో కీ బోర్డును ఎంచుకోండి

    తరువాత టెక్స్ట్ ఇన్పుట్ సోర్సెస్లో ఇంగ్లీషుతో పాటు తెలుగు ట్రాన్స్లిటరేషన్ ఎంచుకోండి. కింద బొమ్మలో హైలైట్ చేసిన ఆప్షన్ ఎంచుకోవడం ద్వారా మీరు తెలుగు, ఇంగ్లీష్ కీ బోర్డుల మధ్య సులువుగా మారవచ్చు.

    ఇప్పుడు మీ మెనూ బార్లో ఇంగ్లీషుతో పాటు తెలుగు కీ బోర్డు కూడా కనిపిస్తుంది.

    ఇప్పుడు మీకు నచ్చిన అప్లికేషన్ తెరచి అందులో మీరు ఎప్పుడూ టైప్ చేసినట్టు తెంగ్లీషులో టైప్ చేస్తే దానంతట అదే తెలుగులోకి లిప్యంతరీకరణ చెందుతుంది.

    ఇక పై మీరంతా మన అందమైన తెలుగులో వ్రాయాలని ఆకాంక్షిస్తూ…

    —- సాయి కౌలూరి

  • పలుకు.ఇన్

    పలుకు.ఇన్

    “పలుకు!”

    చక్కటి తెలుగు పదం ఇది. సూచించిన హర్షకు అనేక అభినందనలు. ఈ వేదిక సుందరంగా అగపడుతున్నదని మీలో ఏ కొందరు సంతోషించినా, ఆ ఖ్యాతికి హర్షకు కూడా హక్కుంది. మాధురి, ఆదిత్య మిగిలిన ఇద్దరూ. దీక్ష, దక్షత అనే పదాలకు వీళ్ళే నిర్వచనమేమో అన్నంత కృషి. నిజానికి, ఇంకా ఎక్కువనే చెప్పుకోవచ్చు. ‘పలుకు.ఇన్’లో లాగిన్ అయే మనమంతా ఈ ముగ్గురికీ ధన్యవాదాలు చెప్పుకోవాలి.

    ఐతే, దీనంతటికీ మూలవిరాట్టు మరొకడున్నాడు. నాగ్ వాసిరెడ్డిగా మనందరికీ సుపరిచితుడైన ఈ పాడ్‌కాస్టర్ కమ్ బ్లాగర్ పుఱ్ఱెలో పురుగు తొలవటం, తోడుదొంగ ఆదిత్యగారిని నువ్వేమంటావని సంప్రదించటం, వారిద్దరూ ఔననుకున్న దగ్గర మొదలైన కథ ఇది. క్లీన్ అండ్ క్రిస్ప్ అంటారు కదా మీ చదువుకున్నవాళ్ళు. ఆ ప్రక్రియ కొనసాగటానికి ఇతగాడి మేధని తడుముతూనే ఉన్నాం.

    ఇంకొక రెండు పేర్లు చెప్పవలసినవున్నాయి. మొదటగా వయసుకి చిన్నవాడైనా, విషయానికొస్తే నలుగురిని కూలేసి పాఠం చెప్పగల చదువరి, కాదంటూనే కాయితం నలుపు చేయగల చేవగలవాడూ, ఆర్యన్ హరీశ్‌గా మనకు తెలిసినవాడు. ప్రారంభం నుండి సలహా, సమీక్షల సాయం అందించిన ఘనుడు. ముందురోజుల్లో మరింతగా ఒళ్ళువిరుచుకోవలసిన కార్యశూరుడు.

    ఇక మోహన్ అనబడే కృష్ణమోహన్. మనం ఆయనని ప్రత్యేకంగా అనుమతి అడిగాలా? ఎద్దునడిగి గంత కడతామా? నీపని నువ్వు చెయ్యమంటే కాదంటాడా? అని దబాయించటమే అన్నారు శ్రీ చిన్న కం.దర్పంగా.రు. ఈ మాటలతో పాటు, సౌమ్యంగా, ఒకసారి ఈ వెబ్‌సైట్ సిద్ధమయాక నీవు చేయాల్సిన పని, మోయాల్సిన భారం చాలా ఉంటుందని, అందుకు నువ్వు ఒప్పేసుకున్నావోచ్ అని నావంతు రాయ.భారం కూడా దించేసుకున్నా.

    అంచాత మనందరి నుండీ ఈ అందరికీ ఓ పె……..ద్ద థాంక్స్!

    మరైతే, ఉలుకూ పలుకూ లేకుండా ఉన్నట్టుండి ఎందుకీ ‘పలుకు?’ ఎవరికి?

    ఆ కథా క్రమంబెట్టిదన… ఒకంత కాలంగా మన తెలుగువారు కొందరం ట్విట్టరు మాధ్యమం ద్వారా ఒండొరులకు పరిచయం కావటం, అటునుండి స్నేహం పెంచుకోవటం, నిజ జీవితంలోనూ ఆత్మీయత పంచుకోవటం…

    అలా మనకు తెలియకుండగనే అందరం ఒకే కుటుంబమనుకునే దగ్గరితనం. ఇలా మనందరినీ కట్టిపడేసిన సూత్రం, మన అమ్మనుడి తెలుగు. మన తెలుగుదనం. మన తెలుగు ధనం.

    వివిధ రంగాలలో ఆసక్తి, నేర్పరితనం ఉన్నవారు మనలో అనేకులు. తమకున్న విషయ పరిజ్ఞానం, నైపుణ్యం మరొకరితో పంచుకోవాలని, ఇతరులనుండి మరికొంత తెలుసుకోవాలనే కాంక్ష తరచుగా చూస్తుంటాం. అలాగే కేవల మేధోమధనం మాత్రమే కాక, తమలోని భావోద్వేగానికి కూడా రెక్కలు కట్టి ఎగరనీయగల చాకచక్యం కూడా.

    పేరుప్రఖ్యాతులున్న రచయితలకు పోటీ కాకున్నా, తమకున్న పరిధిలో, ఎంతో చక్కని కథలు కవితలు, సాహితీ చర్చలు, రోజువారీ సంఘటనలకు రంగులద్ది శభాసనిపించుకోగల వారు మన మధ్య కొల్లలు. నిత్యం మనకు ఆ అనుభవం అందచేస్తూనే ఉన్నారు.

    ఐతే, ట్విట్టరు, ఫేస్‌బుక్ వంటి వేదికలు వీరిలోని సృజనాత్మకతను కొంతమేరకే, ఆయా వేదికల వరకు మాత్రమే; పరిమితం చేస్తున్నవనిపిస్తుంది. ఈ రచనలు, రచయితలు పాఠకలోకానికి మరింతగా చేరువ కావటం బాగుంటుందన్నది ఒక కోరిక. నవ్యతను నాణ్యతను వెతికే చదువరులకు కూడా ఒక మంచి మంచెను ఏర్పాటు చేయాలన్నది మరొక ఆశ.

    అలా నాటుకున్న బీజం నేడు ఇలా చిగురు తొడుగుకున్నది.

    కలం కదిపి మీముందట ‘పలుకు’ తేనె చిలుకుతున్నది.

    ఆదరాన వెంట నిలువు. కొత్త అడుగులతో ఎదుగు కోరుతున్నది.

    అభినందనలతో,

    సంపాదకులు

    5
  • స్వాతంత్ర దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు

    స్వాతంత్ర దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు

    దేశమంటే మట్టి కాదోయ్! దేశమంటేo మనుషులోయ్!! ఇవాళ మన దేశం పుట్టినరోజు. దేశమంటే మనమే కాబట్టి ఇవాళ మనందరి పుట్టినరోజు!

    మరంచేత పొద్దున్నే పరకడుపునే ఇక్కడ కాలక్షేపం చెయ్యకుండా అర్జెంటుగా వెళ్లి తలంటు పోసుకోండి! ఆనక శుభాకాంక్షలు గట్రా తీరిగ్గా చెప్పుకుందాం. వీలయితే ఒక స్వీట్ తినండి ఆనందంగా. డయాబెటిస్ ఉన్నవాళ్లు కూడా ఓ చిన్ని చాక్లెట్ తినచ్చు!

    ఇహ సీనియర్ సిటిజెన్కి ఉండేవి జ్ఞాపకాలే కాబట్టి ఓపాలి రింగులు రింగులు ఫ్లాష్ బ్యాక్!

    నా స్కూలాభ్యాసం (ఎవరూ పుట్టించకపోతే భాష ఎలా పెరుగుతుంది. అంచేత ఈ తూరికి ఈ మాట నా కోటాలో వేయండి!) అంతా 60’s లోనే! అప్పట్లో మాకు ఇప్పటి పిల్ల పిడుగులంత తెలివితేటలూ, అపార లోక జ్ఞానం లేవు. బోల్డు అమాయకులం. ఆ వయస్సులో మనకి దేశం స్వాతంత్రము లాంటి పెద్ద పెద్ద మాటలకి అర్ధాలు తెలీకపోయినా పంద్రాగస్టు అంటే సెలవని, ఇస్కూల్ కెళ్తే జెండా ఎగరేసి, జనగణమన పాడించేసి చాక్లేట్లు ఇస్తారని మాత్రమే తెలుసు!

    అప్పట్లో ఫుడ్ ఫర్ వర్క్ అని పెద్ద పేరు పెట్టలేదు కానీ ఆ బుజ్జి చాక్లేట్లకి ముందు రోజంతా చిన్ని చిన్ని పిల్లలమనైనా చూడకుండా బోల్డు చాకిరీ చేయించేవాళ్ళు పంతుళ్లు!

    ఆ మధ్య ఇలాగే ఏదో రాస్తూ పంతుళ్లు అని రాసినందుకు ఒకాయన తీవ్రంగా అభ్యంతరం చెప్పారు. ఎందుకో నాకిప్పటికీ తెలీదు.

    హింతకీ మ్యాటర్ లోకొస్తే ముందు రోజు రంగురంగుల త్రికోణాకారం కాగితాలకి చివర మైదాతో రాసి పెద్ద పురికొసకి అంటించేవాళ్ళం. తదుపరి ఆ తాళ్లని స్కూల్ కాంపౌండ్ అంతా జిగ్ జాగ్ గా, తరగతి గదుల గుమ్మలకి తోరణాల్లా కట్టేవాళ్ళం. తర్వాత జెండా కొయ్యకి కూడా ఆ రంగు కాగితాలు కొయ్య కనిపించకుండా ఈ చివరి నించి ఆ చివరిదాకా అంటించి పైన జెండా కట్టేవాళ్ళం. అప్పటికి ఆ వయసులోనే నడుం పడిపోయినంత పనయ్యేది. కానీ ఏదో భారీగా సాధించిన తృప్తి.

    ఈ కార్యక్రమం అంత అయ్యేటప్పటికి సాయంత్రం ఏ నాలుగో అయ్యేది. అప్పుడు ఓసారి స్కూల్ కాంపౌండ్ నాలుగు మూలలకి వెళ్ళి మేము కట్టిన రంగురంగుల తోరణాలని చూసి మాకు మేమే శభాష్ అని సర్టిఫికెట్ ఇచ్చుకొనేవాళ్ళం. ఇప్పటి యూత్ కి అర్ధం అయ్యేలా చెప్పాలంటే బాహుబలి కోట భారీ సెట్ మొత్తం వేసాక రాజమౌళిగారు వచ్చి నడుం మీద రెండు చేతులు పెట్టుకుని పైనించి కిందకీ, కిందనించి పైకీ, కుడినించి ఎడమకీ, ఎడమనించి కుడికీ చూసి యూనిట్ వాళ్ళ వేపు చూసి వెల్ డన్ బాయ్స్ అనో లేదంటే మోహంలో ఆ ఎక్స్ప్రెషన్ ఇచ్చినట్టో, మేము కూడా మా పనికి మేమే మురిసిపోయేవాళ్ళం. హై ఫైవ్లు అప్పట్లో తెలీవు లేకపోతే అవిచ్చుకునేవాళ్ళం.

    హంత రోజు మొత్తం భారీ చాకిరీకీ చివరికి దక్కేది ఓ చాక్లేట్! కానీ కామ్రేడ్స్ దేశం మనకేమిచ్చిందని కాదు మనం దేశానికి ఏం ఇచ్చాం అన్నది, అదెవరన్నారో తెలీకపోయినా, అసలు ఎవరో అన్నట్టు కూడా తెలీకపోయినా, మనసా వాచా నమ్మిన మన దేశ భక్తులం అలనాడు!

    కాలేజీకి వచ్చాక ఇలా చాకిరీ చేసిన గుర్తు లేదు. గుర్తు లేదంటే చేసామేమో అని మీరు భ్రమ పడాలని. గట్టిగా అడిగితే చేయలేదని బాగా గుర్తుంది. ఎందుకంటే నిక్కర్ల నించి ప్యాంట్లకి ఎదగగానే ఏదో పెద్దమనుషులం అయిపోయిన ఫీలింగ్ మరి. పెద్ద మనుషులు పని చేయరు కదా? అందుకని మేము కూడా పంద్రాగస్టుకి ఎన్నడూ కాలేజీలో ఎలాంటి సేవ చేయలేదని సభా ముఖంగా డిక్లేర్ చేస్తున్నా. చేయని మంచి పనులు చేసినట్టు, చేసిన వెధవ పనులు చేయనట్టు చెప్పుకోవడం మా వంశంలోనే లేదు.

    రింగులు రింగుల ఫ్లాష్ బ్యాక్ నించి ఇప్పటి రోజులకొస్తే స్కూల్లో పంద్రాగస్టు చేస్తున్నారు కానీ పిల్లల చేత మేం చేసినట్టు డెకొరేషన్స్ చేయిస్తున్నారా?

    ఇహపోతే అందరికీ మన దేశ స్వతంత్ర దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు.

    మన దేశంలో ఉన్నంత స్వతంత్రం చాలా దేశాల్లో లేదని మనవి. అంచేత మనం భారతదేశంలో పుట్టినందుకు ఫీల్ గుడ్. అండ్ ఎంజాయ్.

    4
  • ఫస్ట్ ఢిల్లీ ట్రిప్

    1974 లో నాకు పెళ్ళి అయింది.మా నాన్న గారికి మేడపాడు స్టేషన్ కు ట్రాన్స్ఫర్.అక్కడకు రోజూ న్యూస్పేపర్ కూడా వచ్చేది కాదు ఒక ఏడాది గడిచింది… ఉద్యోగం లేదు.అయోమయం లో కొట్టు మిట్టాడుతున్నా.

    కొన్నాళ్ళు ఈ ఈతి బాధలు తప్పించుకోవాలని JNU లో ఉన్న సత్య దగ్గరికి ప్రయాణం.ఒక చిన్న breifcase,మూడు జతల బట్టలు, ఓ షాల్.

    JNU సట్లేజ్ హాస్టల్ లో మనం వాడి సింగిల్ రూం లో గెస్ట్. తిండి గట్రా మేస్ లోనే.JNU environs సింక్ అవ్వటానికి రెండు రోజులు.

    ఆ తర్వాతి రోజు:

    స: గౌసు plan ఏంటి?

    నే: నీతో బాటే లైబ్రరీ కు వస్తా.

    స: ఢిల్లీ లో చాలా ఉన్నాయి.ఎక్కడకు వెళ్దాం?

    నే: మాంచ్ఛి లైబ్రరీ కు వెళ్దాం.

    స: సరే తీన్ మూర్తి కు వెళ్దాం.

    నే: నాకు పాస్ కావాలేమో కదా ? ఎలా?

    స: ఒక పని చేద్దాం ప్రో.శేషాద్రి గారిని కలుద్దాం.

    ప్రో.శేషాద్రి: హెడ్ /Pol.Sc Dept/JNU. దేశం లో బాగా పేరెన్నికగొన్న ప్రొఫెసర్

    సరే అనుకోని ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళాం.నన్ను సత్య పరిచయం చేశాడు.ప్రో. గారు నన్ను చూసి ఎందుకు తీన్ మూర్తి వెళ్ళాలి? what is the need? అని గర్జించారు.

    నే: Sir,I want to spend time reading some books rather than sight Seeing.

    ప్రో : What do you want to read ?

    నే : Events of Independence.

    సరే అని.. నా చదువు సంధ్యలు గురించి కనుక్కొని, ఆయన తన letterhead మీద తీన్మూర్తి లైబ్రేరియన్ కు లెటరు లో నాకు టెంపరరి పాస్ ఇమ్మని రికమండ్ చేశారు.

    రోజూ బస్ JNU హాస్టల్స్ నుండి బయలు దేరి అన్ని టాప్ లైబ్రరీస్ కు వెళ్లి మళ్ళీ ఈవెనింగ్ return trip లో ఆయా లైబ్రరీల నుండి pick up చేసుకొనే సౌలభ్యం. Packed శాండ్విచ్ లంచ్ సంచి లో.

    Teenmurthi లైబ్రరీ లోకి ఎంట్రీ..

    కళ్ళు చెదుర్స్. ఫస్ట్ టైం AC లైబ్రరీ,. లోపలికి వెళ్ళి టెంపరరీ కార్డు తీసుకొన్నా.బాత్రూమ్ లు కూడా AC. నాకు అదో వింత.

    లైబ్రేరియన్ దగ్గరకు వెళ్ళి నాకు 1947 Aug 15 newspapers కావాలి.ఇంగ్లీష్ & తెలుగు అని అడిగాను.

    అతను నన్ను ఓ పాలి చూసి,ఇంక్ పెన్ not allowed అని బాల్ పెన్ ok అని చెప్పి, తనతో రమ్మనాడు.

    ఓ అల్మైరా తెరచి చిన్న మైక్రో ఫిల్మ్ స్పూల్ ఇచ్చాడు. నా ఆశ్చర్యం చూసి, ఫస్ట్ టైమా? అని అడిగి ఎలా ఆపరేట్ చేయాలో చూపించాడు. screen పై మొత్తం పేపర్ పేజీ actual size ది కనబడుతుంది.మెల్లగా హ్యాండిల్ తిప్పితే పేజీలు కదులుతాయి. అలా ఒక వారం అన్ని పేపర్ లు ఔపోసన పట్టాను. అవి చదివి ఎవరెస్టు ఎక్కినంత ఫీల్ అయ్యాయా. ఎందుకంటే ఆ రోజుల్లో ఎవ్వరికి లభ్యం కానీ 1947 ఆగస్టు 15 నాటి పేపర్లు చదివానని కాబోలు.

    తర్వాత కాశ్మీర్ రాజా Hari Singh,Patel,Nehru ల మధ్య ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాల కాపీలు, మౌంట్బాటెన్ correspondence విత్ జిన్నా,etc అంతా చదివాను.—అలా ప్రీ 1947 చరిత్ర కళ్ళ ముందు..గిర్రున తిరిగింది. చాలా నోట్స్ రాసుకొన్నా..ఎందుకో తెలియదు.

    ఒక రోజు నేను సత్య లైబ్రరీ లో కూర్చుని ఉండగా అందమైన అమ్మాయి వచ్చి హాయ్ సత్య అని షేక్ హండ్ ఇచ్చి కూర్చుంది. నాకూ పరిచయం అయింది. అలా అలా ఎదో టాపిక్ పై వాదన /డిస్కషన్…నాతో argue చేసిన తర్వాత ఆ అమ్మాయి నేను ఎక్కడ చదివానని కూపి లాగింది.మనం zph స్కూల్ అన్నాను… ఆ అమ్మాయి St.Stephen’s .Top pedigree. . నాకు పెళ్లి కూడా అయిందని విని దిగ్బ్రమ చెందింది.

    తనతో సమానం గా ఏదో టాపిక్ పై సమానంగా డిస్కస్ /వాదన చేసినందుకు బోలెడు ఆశ్చర్య పడిపోయి,నేనున్న ఆ రెండు నెలలు మంచి ఫ్రెండ్ అయింది. మంచి జ్ఞానం,తర్కం,భాషా పటిమ,అందం అన్నీ కలబోసిన ఆ అమ్మాయి UP home secy కూతురు. నేను,సత్య,ఆ అమ్మాయి,వేరే ఫ్రెండ్స్ – అందరం గంటల తరబడి ఏవేవో డిస్కషన్స్..ఒక్కో సారి రాత్రి 2 గంటల వరకు.

    ఆ తర్వాత సప్రు హౌస్ లైబ్రరీ, IIPA లైబ్రరీ,ఇండియా ఇంటర్నేషనల్ సెంటర్ లైబ్రరీ , JNU లైబ్రరీ అన్నీ నాకు బాగా పరిచయం అయ్యాయి. ఆ రెండు నెలల్లో,నేను కుతుబ్ మినార్ కూడా చూడలేదు.అసలు ఏమీ చూడకుండా అకాడమిక్, scholastic ఎన్విరాన్మెంట్ లో గడిపేశా. JNU వెళ్ళలేదనే బెంగ కొంచెం తీరింది.

    కానీ జీవితంలో కోల్పోయిన వాటిల్లో మొట్ట మొదటిది — JNU లో PhD చేయకపోవటం.

    అలా జరిగింది నా మొదటి డిల్లీ ప్రయాణం.

    PS: కట్ చేస్తే 1986 లో ప్రొ. శేషాద్రి గారు నల్లకుంటలో ఎదో పని పడి నా బ్రాంచ్ కు వచ్చారు. మరల ఆయన తో భేటీ.

    ఓ వారం తర్వాత నన్ను వాళ్ళింటికి లంచ్ కు ఆహ్వానించారు.

  • నా అమర్నాధ్ యాత్ర !

    1982 ఆగస్ట్.

    మా బ్యాంక్ గుంపు అందరం అమర్నాథ్ యాత్ర వెళ్దాం మనుకొన్నాం.

    నేను,హరీష్,సింగు,రెడ్డి,ముష్టాక్,అరోరా,రవీందర్ శనివారం 5pm కు బయలు దేరి మరల ఆదివారం రాత్రికి వచ్చేద్దాం అని ప్లాను.నా దగ్గర ,సింగు దగ్గర సేఫ్ తాళాలు.మేనేజర్ ఊళ్ళో లేరు. కాబట్టి ఆయన తాళాలు కూడా నా దగ్గరే.ఒక వేళ సోమవారం బ్యాంక్ తీయకపోతే ఇక అంతే సంగతులు.ఉద్యోగాలుహుళక్కే !!

    ఇక బయలు దేరాం. సోన్ మార్గ్ వెళ్లే సరికి చీకటి పడింది. లారీ లో అక్కడ నుండి బాల్తాల్. రోడ్డు అంతా మిలిటరీ వారి అధీనం.బాల్తల్ చేరే సరికి శనివారం 930pm. విపరీతమైన చలి.నో తిండి. వర్షం మొదలు. ఓ మిలిటరీ truck లో తల దాచుకొన్నాం. వర్షం తగ్గింది. రాత్రి1 గంట అయింది. ట్రెక్ చేద్దాము ..కొంచెం వెన్నెల ఉంది అని డిసైడ్ అయ్యాం.

    15km మాత్రమే .. ఓ సోస్.అని జాకెట్లు,మఫ్లర్లు బిగించి, వగరు పానీయం సేవించే వారు , దాన్నిసేవించిన తర్వాత బయలుదేరాం.

    it’s a treacherous trek. ఏ మాత్రం అజాగ్రత్తగా కాలు స్లిప్ అయితే శాల్తీ కనబడదు. నాకు కాళ్ళు వణుకుడు.చేతి కర్రసాయంతో నడక. తొందరగా నడవడం వల్ల హైట్ కు వెళ్ళే కొద్దీ తలనొప్పి స్టార్ట్ అయింది.

    మేము 6 గంటలు ట్రెక్ చేసిన తర్వాత ఒక కొండ plateau దగ్గర చైనా బోర్డర్ 10km అనే బోర్డు చూసాం.హైట్ 13400ft.

    మజిలీల్లో నేను తీవ్రమైన తలనొప్పి తో బాధపడ్డా. ఆగిపోలేను. విడిచి వెళ్ళలేను. అలాగే కంటిన్యూ చేశాను

    దారిలో 8 నుండి 80 yrs వాళ్ళని చూస్తే, faith alone drives them అనిపించేది. చివర 2 కీమీ A very thick sheet of ice. కూర్చొని చెవిపెట్టి వింటే క్రింద నది హోరు వినపడింది.

    అక్కడ గోచీ మాత్రమే పెట్టుకొని వీభూది రాసుకొని నించుని ధ్యానం చేసే వాళ్ళను చూసాను. ఎలా body react అవుతుందో..?

    అక్కడ ఉన్న హిమలింగం హైట్ చంద్రుని సైజ్ హెచ్చు తగ్గులతో బాటు మారుతుందని అంటారు. దర్శనం చేయాలంటే షూస్ తీయాలి. Socks తో దర్శనం. కళ్ళల్లో నీళ్ళు వచ్చాయి చలికి. ఫోటోలు తీసుకొని లంగర్ కు వెళ్ళాము.

    పారుతున్న స్వచ్ఛమైన నీళ్లు, తాగాలని ఉన్నా తాగలేని పరిస్థితి , అంత చల్లగా ఉన్నాయి. పూరి గుమ్మడికాయ కూర ఇచ్చారు. అసలు గుమ్మడి కాయ ముట్టని నేను,అలసి సొలసి ఆకలి మీద ఉన్నానేమో ఆ కూర అతి రుచికరం అనిపించింది. 5 పూరీలు లాగించి,బాగా కష్టపడి నీళ్లు తాగి బయలు దేరాం. ఆప్పటికే 12 గంటలయింది. 6/7 గంటల ట్రెక్. కొంచెం దూరం వెళ్ళగానే నా కుడి కాలి muscle పుల్.

    ఇక నావల్ల కాదు అని నేనంటే, సరే “పోనీ ” పై కూర్చో..వెళ్దాం అని అన్నారు.బేరమాడి గుర్రం ఎక్కించారు..అదే జీవితం లో గుర్రం ఎక్కటం.13000 ft ఎత్తులో..ఇక చూస్కోండి…

    గుర్రం ఎక్కాను.ఎంటోడు పాత సినిమాలో చేసినట్టు స్వారీ కాదు.మెల్ల మెల్ల గా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ వెళ్తుంది. ముందు దాని కళ్లెం పట్టుకొని గుర్రం ఓనరు. బాగానే సాగుతుండగా…హఠాత్తుగా గుర్రం సకిలించి,ముందు కాళ్ళు ఎత్తింది. అసలే ఫస్ట్ టైమ్.బ్యాలన్స్ తప్పి నేను కింద పడినప్పుడు పెట్టిన కేక ఎదో జంతువు చేసిందా అనిపించిందట.నా శ్రీమతి అదృష్టం బాగుండి నేను ఆ సన్నటి దారిలో కొండ ఉన్న వైపు పడ్డాను. ఒక వేళ అటువైపు పడిఉంటే ఇది వ్రాసి ఉండేవాణ్ణి కాదు.

    అసలు కళ్ళు విప్పితే ఒట్టు.10 నిమిషాలు ఒళ్లంతా వణకటం.అందరూ గుమి గూడారు.కిం కర్తవ్యం?

    నేను గుర్రం ఎక్కను అని మొండి కేసా..గుర్రం ఓనర్ డబల్ భరోసా ఇచ్చిన తర్వాత మళ్లీ ఎక్కా. ఎలాగోలా బాల్తల్ వచ్చి పడ్డాం.సాయంత్రం 7 గంటలయింది. Sonmarg వెళ్ళాలి. బస్సులు లేవు..లారీ పట్టుకొని కిందా మీదా పడి 930 pm కి sonmarg చేరాము. అక్కడా అంతా నిర్మానుష్యం. నో తిండి.ఒక్క దుకాణం లేదు.చలిభయంకరం.రోడ్ మీద పడిగాపులు.

    40 ఏళ్ల ముందు అలాంటి చోట్ల transport ఎందుకు లేదో ఇప్పుడు ఊహకు అందదు.

    ఒక 5 లారీలు ట్రై చేశాం.లిఫ్ట్ కుదర్ల.

    రాత్రి 12 అయిపోయింది..పొద్దున్నే బ్యాంక్ ఓపెన్ చేయాలి.లేకపోతే ఉద్యోగాలకు ఎసరు. ఆ టెన్షన్ లో నలిగిపోయి, ఓపిక నశించి ,నీరసం ఆవహించి, దురదృష్టం వెక్కిరిస్తున్నప్పుడు, ఓ లారీ ఆగింది.Tata 1210 S. అప్పటికే కేబిన్ లో ఇద్దరున్నారు. మేము ఏడు గురం. ఎలాగోలా ఎక్కాం. డ్రైవర్ కాలాంతకుడు. విఠలాచార్య సినిమాలో ఏంటోడు గుర్రం స్వారీ చేసినట్లు స్టీరింగ్ తిప్పటాలు+భయంకరమైన స్పీడ్.

    ఆ ఘాట్ రోడ్లలో దైర్యం చాలక నేను దేవుడి పై భారం వేసి కళ్ళు మూసుకున్నా. ఒక చోట బ్రేక్ వేశాడు..అందరి తలలు క్యాబిన్ కు గుద్దుకొని ఫట్ మన్నాయి. ఓ పెద్ద dead end. రివర్స్ తీసుకొని డ్రైవర్ రోడ్డు ఎక్కాడు. నా ప్రాణాలు గొంతులో కొచ్చాయ్. మొత్తానికి గుండెలు అరచేతిలో పెట్టుకొని శ్రీనగర్ చేరేసరికి తెల్లారి 3 గంటలయింది. కుంటుకుంటూ ఇంట్లో కి వెళ్ళాను.

    పడుకొని మరల 9 కి ఆఫీస్.ఆఫీస్ నుండి రాగానే ఎందుకు కుంటుతున్నారు? అని శ్రీమతి. ఎదో చెప్పబోయి తప్పించుకుందాం అనుకొని,వద్దులే అని నిజం చెప్పా(గుర్రం,స్వారీ,పడిపోవటం వగైరా).

    ముక్కు చీదుల్స్,సైలెంట్ ఏడుపులు,మీరేమన్నా బ్రూస్ లీ యా? ఎందుకొచ్చిన పిల్ల చేష్టలు? ఏ మాత్రం బుద్ధి,జ్ఞానం ఉందా? ఎదైనా అయితే దిక్కెవరు? వగైరా అక్షింతలతో రెండు రోజులు రిపీట్ పెర్ఫార్మెన్స్..

    నేను బామాలి, ఒట్లు గట్రా వేసి,బతిమిలాడి,ఇంకెప్పుడూ చెయ్యను అని promise చేస్తే నా భార్యామణి శాంతించింది.

    నాకు బుద్ధి వచ్చి అటువంటి సాహసాలు మరల చెయ్యలేదు..

    అదీ నా అమర్నాధ్ యాత్ర!

  • నా ఇంటావిడ

    నేను , శ్రీమతి ఢిల్లీ లో 1978 లో లజ్పత్ నగర్ లో సంసారం మొదలుపెట్టాం.బుడ్డోడు పాకుతున్నాడు.

    భుజానికి వేళ్ళాడే సంచి లో రోజూ లంచ్ బాక్స్ , ఒక నవల , 2 రూపాయల చేంజ్.

    వెళ్తానికి 60 పైసలు,రావటానికి 60 పైసలు. ఓ పది రూపాయలు రిజర్వు.పొద్దున్నే 6 కు లేచి ప్లాస్టిక్ జార్ తీసుకొని MOTHER DIARY వెండింగ్ మెషిన్ క్యూ లో నిలబడి అర లీటర్ పాలు తీసుకొని వచ్చి కాలకృత్యాలు +టిఫిన్ అవగొట్టి 9 కి బయలు దేరి రాత్రికి 8 కి వచ్చేవాడిని. ఇది దిన చర్య. ఆది వారం ఇంటి క్రింద మార్కెట్ లో మృణ్మయ పాత్రలో వడ సాంబార్.. నెల-రెండు నెలలకోసారి సినిమా . అప్పుడు చూసినవి akhion ke jharokon se +వేటగాడు +సిరిసిరి మువ్వ etc

    ఇంతకుముందు చెప్పినట్లు మెయిన్ బ్రాంచ్ కనాట్ ప్లేస్ -మహా సముద్రం.

    ఓ ఆరు నెలల తర్వాత నేను ఫారిన్ ఎక్స్చేంజి డిపార్ట్మెంట్ లో పనిచేస్తున్నప్పటి సంఘటన :

    నేను బ్రాంచ్ లో అందరితో చాలా కలివిడిగా ఉండేవాడిని. హిందీ తెలుసు కాబట్టి ( మిగతా ఆరవ ఆఫీసర్ల కాకుండ )

    తొందరగా “తలలో నాలుక ” (?) లా అయిపోయాను.

    ఫారిన్ ఎక్స్చేంజి డిపార్ట్మెంట్ ఫస్ట్ ఫ్లోర్ లో ఉండేది. మేజనైన్ లో పెర్సొనెల్ +డే బుక్ +అకౌంటింగ్ సెక్షన్లు ఉండేవి. గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ లో పెద్ద బ్యాంకింగ్ హాల్.

    లిఫ్టులు లేవు.

    ఒక రోజు మేనేజర్ తో గ్రౌండ్ ఫ్లోర్ లో ఏదో వాదించి మేజనైన్ ఫ్లోర్ ద్వారా ఫస్ట్ ఫ్లోర్ కు పోతుంటే, పెర్సొనెల్ డిపార్ట్మెంట్ లో పనిచేస్తున్న ఒక అమ్మాయి ( ఢిల్లీ లో జన్మం + చదువు ఢిల్లీ యూనివర్సిటీ ) నన్ను ఆట పట్టించాలని చాలా కాజువల్ గా — గౌసు , Your upper floor is to let” అని కామెంట్ చేసింది.( అంటే నా బుర్ర ఖాళీ -అక్కడ ఏమి లేదనే అర్ధం ) .అది harmless funny కామెంట్. మేనేజర్ తో వాదులాట మైండ్ లో ఉండటం వల్ల,నేను అసంకల్పితంగా ఒక Inappropriate కామెంట్ చేశా. ఎప్పుడు నేను అలా చేయను. ఆడవాళ్ళ దగ్గర అసలు చేయను. కానీ చేశాను.అక్కడ ఉన్న 15 మంది staff లో ఓ పది మంది విన్నారు. ఆ అమ్మాయి కూడా విని,తల వంచుకొంది కానీ పెద్దగా రియాక్ట్ అవ్వలేదు. నేను పైకి వెళ్లి పోయా. సాయంత్రానికి మర్చి పోయా..

    ఆ రోజు బస్సు లో ఇంటికి పోతుంటే ఇది గుర్తు కొచ్చింది. నేను తప్పు చేసానని అని ఎక్కడో గిలి. సరే, ఇంటికి వెళ్లి , స్నానం, భోజనం కానిచ్చిన తరువాత, శ్రీమతి తో ఈ సంఘటన పూర్వాపరాలు చెప్పాను. మా ఆవిడ నన్ను తీవ్రంగా మందలించింది.మీరు ఎప్పుడూ అలా మాట్లాడరు కదా?. ఏమైంది మీకు అని క్లాసు పీకి, మర్నాడు నన్ను”ఆ మేజనైన్ ఫ్లోర్ కు వెళ్లి , ఆ అమ్మాయి ఒంటరి గా ఉన్నప్పుడు కాదు, అందరూ ఉన్నప్పుడు ఆ అమ్మాయికి బేషరతు గా క్షమాపణ చెప్పండి. క్షమించమని అడగండి. మీరు చెప్పక పోతే మర్నాడు నేను వచ్చి క్షమాపణ చెప్పాల్సి వస్తుంది ” అని అల్టిమేటం జారీ చేసింది. ఆలోచించగా సబబే అనిపించింది.

    మర్నాడు నేను వెళ్లి ఆ అమ్మాయి ముందు నిల్చొని అందరూ చూస్తుండగా క్లియర్ గా ” నేను నిన్న చాలా inappropriate గా కామెంట్ చేశాను.మై సిన్సియర్ apologies . ప్లీజ్ నన్ను క్షమించు ” అని చెప్పాను. ఆ అమ్మాయి shocked . తను ఊహించ లేదు.. toxic work environs అని సమాధాన పడి ఉండిపోయినట్టుంది.

    అప్పుడు something strange happened.. ఆ అమ్మాయి గబుక్కన కుర్చీ లో నుంచి లేచి నా దగ్గరకు వచ్చి నన్ను hug చేసుకొని,” నేను ఇలాంటి కామెంట్లు చాలా విన్నాను. నీలాగా వచ్చి ఎవ్వరూ apologise చెయ్యలేదు. you are a Gentleman” అని చెప్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకొంది. ఆ ఘటన తర్వాత ఆ అమ్మాయి నాకు చాలా మంచి నేస్తం అయింది.

    ఆ రోజు రాత్రి నేను జరిగిన విషయం శ్రీమతి తో చెప్పగా ” మా వారు చాలా మంచి వారని” సంతోషం గా నన్ను కౌగిలి లో పొదువుకొంది.

    Admitting mistake is graciousness.

    ====