Blog

కొన్నాళ్ళకి మా కాలనీకి బబ్లూ వచ్చాడు.

మా కాలనీ జీవితం రెండు భాగాలుగా చేస్తే బిబి, ఆబి అని విడగొట్టుకోవచ్చు. బిఫోర్ బబ్లూ, ఆఫ్టర్ బబ్లూ.
లేడీసందరికీ సత్యవతిగారు ఎలాగో మాకు బబ్లూ గాడు అలాగ. అప్పటినుంచీ మేము చేసిన రచ్చకి ఒక క్లాసుండేది. ‘అబ్బ, వీళ్ళేంటిరా ఇంత పద్ధతిగా అల్లరి చేస్తున్నారు’ అనిపించేంత!
బబ్లూ ఇంట్లో వాళ్ళ అమ్మ, నాన్నగారు, బామ్మ ఉండేవారు. గాడ్జిల్లా అనే నల్ల కుక్క కూడా ఉండేది.

మా కాలనీలో ముఖ్యమయిన పండుగ వినాయక చవితి. స్టేజీ మీద బొమ్మ పెట్టేవాళ్ళం. సత్యవతిగారి ఆర్గనైజేషన్ మొత్తం. కల్చరల్ ప్రోగ్రాములు, పాటలు, డాన్సులు (మావే), ఆటలు, లైటింగు, పార్కు మొత్తం ఒక పరస వాతావరణం వచ్చేసేది ఆ ఐదురోజులు.

ఓ సంవత్సరం బబ్లూకి ఓ ప్రశ్నొచ్చింది. ఎన్నో సంవత్సరాలుగా వినాయక చవితి జరుపుకుంటున్నారు కదా, అది ఎవరు మొదలుపెట్టారా అని! వాళ్ల బామ్మ ని అడిగాడు, ఆవిడ “శివుడు మొదలు పెట్టాడు” అంది. నాన్నని అడిగాడు, ఆయన “ఋషులు మొదలెట్టారు” అని చెప్పారు. వీళ్ళలో ఎవరు కరెక్ట్ అని అమ్మని అడిగితే “వ్రత కథ సరిగ్గా వినమన్నాను అందుకే” అనో మొట్టికాయేసింది.
ఫైనల్ గా వాడు తెలుసుకున్న విషయం ఏంటంటే, ఎవరికీ తెలియదు అని.
ఐతే వాడికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. మనం కూడా ఒక పండగ కనిపెట్టి దానిని బాగా జరిపితే పాపులర్ అయిపోతాము కదా! ముఖ్యంగా ఓ రెండురోజులు స్కూల్ కి వెళ్ళక్కర్లేదు కదా!

మమ్మల్నందరినీ కూర్చోబెట్టాడు మరుసటి రోజు. ఐడియా మాకూ బ్రహ్మాండంగా నచ్చింది! మన సొంత పండుగ, మనమే కనిబెడుతున్నాం! ఐతే ఎప్పుడు చెయ్యాలి, ఎవరికి చెయ్యాలి? ప్రతీ వారం ఏదోటి చేస్తూనే ఉంటారుగా మనోళ్ళు. మనోజుని ఏ రోజు ఖాళీగా ఉంటుందో చెప్పు పంచాంగంచూసి అనడిగాము. వాడి జ్ఞానంతో “ఒరేయ్ పాడ్యమి ఏ పండుగలు ఉండవురా” అన్నాడు. ఎండాకాలంలో చెయ్యలేము. మిగిలనిది దీపావళికి సంక్రాంతికి మధ్య రెండు నెలలు. క్రిస్ట్మస్ లోపే అయిపోవాలి. ఫిక్స్ ఐతే!

ఓ నాలుగురోజులు ప్లాన్ చేసి ఒక ఉదయం వాళ్ళ అమ్మని, నాన్నని లేపి చెప్పాడు, “నాన్నగారు, నాకు నిన్న రాత్రి నిద్రలో నంది వచ్చింది. అది చాలా బాధ పడింది. ఇన్ని యుగాల నుంచి శివుడిని లోకాలన్నీ తిప్పుతున్నాను కదా, నాకు ఒక్క పండగ కూడా లేదా అని కంట తడి పెట్టుకుంది”! బామ్మ గబగబావచ్చి వాళ్ల నాన్నతో అంది “ఒరేయ్ నానీ, నేను చెప్పాను కదా, చిన్నప్పుడు వీడు పుట్టిన నక్షత్రం ఎంతో దివ్యమైనది అని! చూశావా, వీడికి నంది కలలోకి వచ్చిందట!! తరచూ మీ నాన్నగారికి కూడా నంది కలలోకి వచ్చేది రాఆఆఆ!” అని బబ్లూ గాడి ప్లాన్ ని పాస్ చేసేసింది.

నవంబర్లో ఒక సాయంత్రం పిల్లలందరం కలిసి చందా డబ్బాలు పట్టుకుని బయలుదేరాం కాలనీ లో, వానర సేన లంక మీద పడ్డట్టు. ఒక్కొక్క ఇంటి వాళ్ళకీ టెన్షన్! ‘ఇప్పుడే కదా దసరా అయ్యింది, చందాల వాళ్లు ఏమైనా వదిలితే దీపావళి కి కల్చేసామాయే, ఇప్పుడు ఈ కొత్త కలక్షన్ ఏంటిరా భగవంతుడా’ అని!
మన కాలనీ లో ప్రపంచం లోనే మొదటి సారి గా నంది పాడ్యమి జరుపుకుంటున్నాము, మీ వొంతు చందా ఇవ్వండి అని పాంప్లేట్లు లాగ మేమే రంగురంగు కాగితాలమీద రాసేశాం! ఒక్కొక్కళ్ళ మొహాలూ చూడాలి! నంది పాడ్యమి ఏమిటి, చందా ఏమిటి! పిల్లలు ఇలా రామదండు లాగా బయలుదేరడమేమిటి!
అందరినీ పట్టుకుని పీడించి ఓ మోస్తరు కలక్షన్ చేశాం.

అక్కడ వచ్చింది చిక్కు. గణపతి, దుర్గ బొమ్మలు చేసిన బెంగాళీ వాడు “నాకు నంది బొమ్మ నహీ ఆతా” అన్నాడు! మరెలా అంటే “ముఝే బొమ్మ దిఖాయేగా మే బనాయేగా” అన్నాడు. అనిల్ గాడి ఇంట్లో పాత చందన బ్రదర్స్ క్యాలెండర్ ఒకదాంట్లో పెద్ద నంది బొమ్మ కనబడింది. అది చింపుకొచ్చాం. అందులో నవ్వుతున్న నందిని చూపించి, “ఇదిగో, ఇప్పుడు చెయ్యి” అన్నాడు బబ్లూ. గోడకి అంటించాడు బెంగాళి.

మన గుడి పంతులు ప్రసాదు గారిని “నంది పూజ మీకొచ్చా?” అనడిగితే ఆయన గాబరా పడిపోయి “నాకు రాదు బబోయి” అన్నారు. మరేంచెయ్యాలని అడిగితే “పక్క కాలనీలో అయ్యప్ప దేవాలయం ఉంది కదా, అందులో మలయాళం పంతులు గారొకాయనుంటారు, ఆయన్నడగండి” అన్నారు. ఆయనకూడా “అంబలం పూజయితే చేస్తానుగానీ నంది పూజేమిటి? నేనెప్పుడూ వినలేదు” అన్నారు. బామ్మ అందరినీ భీబత్సమైన తిట్లు తిట్టింది “షోడశోపచార పూజ చేసెయ్యడమే, నందికేశునోము లోవి కొన్ని వాడేస్తాం! అష్టోత్తరం శివుడిది చదివినా పర్లేదు… మిడిమిడి జ్ఞానం గాళ్ళందరూ పంతుళ్ళయిపోయారు, ఇందులో కష్టమేముంది..” అని!

అయితే మన పంతులుగారి కొడుకు మనోజ్ ఓ ఐడియా ఇచ్చాడు. “మా నాన్నగారు చెయ్యనన్నా మా బాబాయొకాయనున్నారు. చిన్నప్పుడు ఇష్టంలేకపోయినా మా తాతగారు బలవంతంగా స్మార్తం నేర్పించారు. ఏదో సాఫ్ట్వేర్ ఉద్యోగాలని ట్రై చేస్తున్నాడిప్పుడు ఖాళీనే” అన్నాడు. అంతే! “వామ్మో వార్నాయనో” అని విలపిస్తున్నా వినకుండా బామ్మ గారి అజమాయిషీలో పిల్లలు అందరం కలిసి బాబాయిని ఎత్తుకొచ్చాం! “ఎలాగో ఉద్యోగం లేదు కదా రా, నంది పూజ చేస్తే బిల్ గేట్స్ ఉద్యోగం వస్తుంది అని కేనోపనిషత్ లో ఉంది” అని బబ్లూ వాళ్ళ బామ్మ బాబాయిని కన్విన్స్ చేసేసింది. “ఎలాగో ఎవరూ ఇంతకుముందు ఇది చెయ్యలేదు కదా, ఆ పేటెంటు నీదే” అంది! మరేమి మాట్లాడతాడు?

ఒక వారం అయ్యాక బెంగాళీ దగ్గరనుంచీ ఒక రకంగా చూస్తున్న నంది (లాంటి) బొమ్మని పిల్లలందరం చిన్నారావు ఆటోలో తెచ్చాం. దానికి కూడా కళ్ళకి గుడ్డ కట్టి! మరి పూజ కి ముందు తీయకూడదు కదా! బాబాయి కష్టపడి పంచ కట్టుకుని, (అది జారిపోకుండా లోపల బెల్ట్ పెట్టుకుని) నామాలు పెట్టుకు వచ్చేడు. ఓ మూడురోజులకి సరిపడా ప్రసాదాల లిస్టు, పూజల లిస్టు పట్టుకొచ్చేసారు సత్యవతిగారు. అందరు లేడీసుకి డ్యూటీ వేసేసారు. షాజూ వాళ్ళ అమ్మగారి దగ్గరనుంచీ క్రిస్ట్మస్ లైట్లు పట్టుకొచ్చేసాం నంది స్టేజికోసం. మన మెడికల్ రిప్రజెంటేటివ్ ని పట్టుకుని కాటను థర్మకోలు ఫ్రీగా తెప్పించుకున్నాం. ఒక చిన్న కైలాసం లాగ వాటితో మంచుకొండలు కట్టాం బ్యాక్డ్రాప్ లో. అందరం కలిసి ఓ రోజు స్కూలు ఎగ్గోట్టాం.

ఒహొ! ఏమి పూజలనుకున్నారూ? బాబాయి మంత్రాలు గబ గబా చదివేస్తున్నాడు (మరి …..) నంది పాడ్యమి అన్న విషయం తెలిసేసరికి పక్కన ఉన్న కాలనీ వాళ్ళూ, చుట్టాలూ అందరూ వచ్చేసారు ! కేరళ పంతులు గారు, అయ్యప దీక్షలో ఉన్న ఓ యాభైమంది కలిసొచ్చి ఓ రాత్రంతా కైలాసానికి వినబడేలా భజనలు చేశారు. మూడోరోజు అన్నదానం కూడా సెట్ చేశారు మా పార్కులో. హుండీ నిండింది!

నిమజ్జనానికి మళ్ళీ చిన్నారావు ఆటో, బాబాయి మంత్రాలు (ఇప్పుడు కొంచం గట్టిగా చదివాడు లెండి — అలవాటు అయ్యింది కదా!), వెనకాల బబ్లూ గాడు ‘మాయదారి మైసమ్మ’ పాటలు, డాన్సులు, భలే అయ్యింది! బీచ్ రోడ్డులో జనాలకి అర్ధం అవ్వలేదు. ఇప్పుడేం నిమజ్జనం అని! అదీను బొమ్మచూస్తే గణపతి కాదు, దుర్గమ్మ కాదు. నంది అని గుర్తుపట్టడానికి వాళ్ళకీ కొంచం కష్టమయ్యుంటుంది.

సంవత్సరం తిరిగింది. బాబాయికి నిజంగా అమెరికా లో ఉద్యోగం వచ్చింది, బబ్లూ గాడు అన్ని సబ్జక్టులలో మంచిమార్కులు తెచ్చేసుకున్నాడు. కాలనీ ఎప్పటినుంచో ఎదురుచూస్తున్న మంచినీటి పైపు ఇంకొకటి బిగించారు, రోడ్లు మరమ్మతు చేశారు. పార్కు గోడలకి మునిసిపాలిటీ వాళ్ళే రంగులేసారు.
“అంతా నంది పాడ్యమి మహిమ” అని బామ్మగారు మొత్తం చాటేసారు. ఈ సారి చందా డబ్బా తియ్యకుండానే అందరూ ముందుకొచ్చారు!

మరుసటి సంవత్సరం బెంగాళీ బొమ్మలో నంది నవ్వింది 😊

_______________________________

ఈ శీర్షిక లో మరి కొన్ని కాలనీ కథలు 🩷

_______________________________

ఈ పేరుతో ఓ కథ పన్నెండేళ్ళ క్రితం గంభోళజంబ అనే నా పాతబ్లాగులో రాసుకున్నాను. దాన్ని రీరైట్ చేసి మన కాలనీలోకి పట్టుకొచ్చాను.

ఎనిమిదో క్లాసులో షాజు అని ఓ ఫ్రెండుండేవాడు. మళయాళి. పూర్తి పేరు షాజు జోస్ అబ్రహం కైపన్ప్లాకల్. ఆ స్పెలింగు నేర్చుకోడానికే మాకు సగం సంవత్సరం పట్టింది. క్లాసుకి కొత్త టీచర్ వస్తే భలే ఉండేది అటెండన్సప్పుడు! వాళ్ళ నాన్నగారు ఫెడరల్ బ్యాంకు ఆఫీసర్. ట్రాన్స్ఫర్ మీద ఇక్కడికొచ్చారు.

మేమందరం పగలూ రాత్రీ క్రికెట్టాడుతూంటే వాడు ఫుట్బాల్ పట్టుకుని పార్కుకొచ్చేవాడు. మొదట్లో నవ్వేవాళ్ళం — ఫుట్బాలేంటిరా అని. లగాన్ సినిమాలో పల్లెటూరోళ్ళలాగ రూల్సన్నీ నేర్చుకుని ఆడేమనుకోండి….

అయితే ఇప్పుడు మనం మాట్లాడుకోవాల్సింది షాజు వాళ్ళ అమ్మగారి గురించి. లైఫ్ లో మొదటిసారి , ‘పద్ధతి’ అనే పదానికి అర్ధం ఆవిడ దగ్గర చూశాం. అంటే మేము కూడా కొద్దోగొప్పో నీటుగానే ఉండేవాళ్ళమనుకోండి, కానీ ఆవిడ భయంకరం! షాజు గాడు ఎప్పుడూ ఇస్తిరీ చేసిన బట్టలు మాత్రమే వేసుకొచ్చేవాడు. కనీసం ఆడుకోడానికి కూడా ఇస్తిరీ లేని బట్టలలో వాడిని మేమెప్పుడూ చూడలేదు. షూస్ లేకుండా ఇంటి బయటకు వచ్చేవాడే కాదు. స్కూలు యూనీఫార్మ్ మెడ దగ్గర పైబటన్ ఎప్పుడూ పెట్టుకునే వచ్చేవాడు. ఎంత ఎండాకాలం అయినా, క్లాసులో ఫ్యాన్ తిరగకపోయినా ఆ గుండీ మాత్రం తీసేవాడుకాదు. బ్రేకు పీరియడ్ లో మేము చొక్కాలు చింపేసుకుని, జుట్టు రేపేసుకుని మట్టిలో దొర్లుతున్నాకూడా వాడు నీటుగా టక్కుతోనే ఉండేవాడు!

వాళ్ళ ఇల్లుకూడా ఓ హోటల్ లాగ మైంటైన్ చేసేవారు ఆంటి. అంటే మనింటికి బాగా డబ్బున్న చుట్టాలొచ్చినప్పుడు అమ్మ ఇళ్ళంతా మనచేత దులిపించి, లోపలినుంచీ మంచి ఇస్తిరీ దుప్పట్లుతీసి పరిచి, పెళ్ళికి గిఫ్టొచ్చిన కాస్ట్లీ కప్పులసెట్టు తీసి, ర్యాకులో మంచి పుస్తకాలు మాత్రమే కనబడేలా సర్ది…. వాళ్ళిల్లు ఎప్పుడూ అలానే ఉండేది! ఇల్లు చిన్నదే, లోపల మాత్రం కార్పెట్టు, ఛాండెలియరు, అద్భుతమయిన పుస్తకాల ర్యాకు, పింగానీ కప్పులు, డిమ్ము లైటింగు, తెల్ల టేబుల్ క్లాతు, కప్పుల కింద కోస్టర్లు, ఏది తెచ్చినా కింద ట్రే కంపల్సరీ, బయట మొక్కలు, మొత్తం గోడంతా పాకేసిన మనీప్లాంటు, ఆవిడే గీసి ఫ్రేము కట్టించిన బొమ్మలు, క్రాఫ్టులు, గ్లాసు పెయింటింగులు…. ఒక మూల జెరుసలేంలో జీసస్ పుట్టిన దృశ్యం మొత్తం పర్మనెంటుగా ఇంట్లో కట్టేసారు — మట్టి, కాటన్, గడ్డీ, లైట్లు వాడి. (రాత్రంతా అందులో లైటు వెలుగుతూనే ఉంటుందట!)

అవకాశం వస్తే వాడి ఇంట్లోకి వెళ్ళడానికి చూసేవాళ్ళం — కొత్తగా ఏమి పెట్టారో అని! ఆడుకునేటప్పుడు మంచినీళ్ళు కావాలని దూరమయినా అక్కడికి వెళ్ళి అడిగేవాళ్ళం. గ్రౌండు పక్కనున్న అనిల్ గాడి ఇంటికెళ్తే ఉత్తి నీళ్ళొచ్చేవి, నాలుగు తిట్లుకూడా పడేవి “ఇంకా ఎంతసేపురా” అని! అదే షాజు వాళ్ళింట్లోంచైతే నీళ్ళడిగితే రస్నా వచ్చేది మరి! అదీ కాక ఒక ప్లేటులో పసుపు రంగులో ప్రపంచంలోకళ్ళా గొప్ప చిప్స్ వచ్చేవి! అసలు అరటికాయతో చిప్స్ చెయ్యొచ్చని ఐడియా వచ్చినవాడికి నోబుల్ బహుమతి ఇవ్వాలి వెంటనే. ఆ ఉప్పుడు టేస్టు నాలుకమీద ఉన్నంతసేపూ మైమరుపే! ఎక్కడయిపోతాయో అని మెల్లగా చప్పరించి తినేవాళ్ళం. కానీ పక్కోడు మనకన్నా ఎక్కడ లాగించేస్తాడా అని అదో టెన్షను!

షాజు పుట్టినరోజు క్రిస్ట్మస్ కి మూడురోజుల తరువాత. అయితే చిన్నప్పటినుంచీ రెండూ కలిపేసి ఒకేరోజు జరిపేవారట. ఆ సంవత్సరం పర్టీకి మమ్మల్ని కూడా పిలిచారు. మామూలుగా కాదు, ఓ అందమైన డెకరేషన్లున్న లెటర్ ప్రింటుతీసి ఎన్వలప్ లో పెట్టి మరీ పిలిచాడు! ఆ కవరు చాలారోజులు దాచుకున్నాం. షాజు వాళ్ళింటికని మా అమ్మలు మమ్మల్నందరినీ నీటుగా తయ్యారుచేసి, పాపిడితీసి దువ్వి, షూసేసిమరీ పంపించారు. అందరం తలో పెద్ద గిఫ్టూ ప్యాకింగుచేసి తెచ్చాం. అప్పట్లో ఎవరిది పెద్ద పెట్టైతే వాడిదే గొప్ప గిఫ్టు మరి! మామూలుగానే క్షణక్షణం సినిమాలో ‘ఐబాబోయి గదా ఇది, స్వర్గమేమో కదా ఇది’ అన్నట్టుంటుంది వాళ్ళిళ్ళు. క్రిస్ట్మస్, ఒకే కొడుకు పుట్టినరోజు అనేసరికీ మరీ డెకరేట్ చేసేశారు! సోఫా కవర్లు కూడా కొత్తవేసి, ఎక్కడచూసినా సీరియల్ లైట్లుపెట్టి, ఓ అద్భుతమయిన రెండంతస్థుల కేకు చేయించి, అసలు భీబత్సం! కేకు, కేరళ చిప్సు, సమోసా, కూల్ డ్రింక్సు (రస్నా కాదు, నిజమైనవి), మ్యూజికల్ చెయిర్సు, హౌసీ, గొప్ప సందడయ్యింది!

మూడేసి గ్లాసుల కూల్ డ్రింకులు లాగించేశాం, ట్యాంకు ఫుల్లయిపోయింది. షాజు గాడిని పక్కకి పిలిచి చిటికినవేలు చూపించి ఒరేయ్ ఎక్కడ అని అడిగాడు అభయ్. షాజు తీసుకెళ్ళాడు. వాడో నిమిషం తరువాత వెనక్కొచ్చి ఒరేయ్ బయటకిరండి అని మమ్మల్ని తీసుకెళ్ళి జేబులోంచీ ఓ బ్రౌను రంగు పువ్వు లాంటిది చూపించాడు. “ఇవేవో బాత్రూం లో గిన్నెలో పెట్టారురా, వాసన చూడండి” అన్నడు. భలే వాసన! ఇది పువ్వు లాగ మెత్తగాలేదు, ఈ వాసన ఎప్పుడూ ఏ పువ్వుకి మేము చూడలేదు, అందరం లోపలిదాకా పీల్చుకుని వాసన చూసేశాం! మనోజు వాళ్ళ ఇంట్లో ఓ బామ్మగారున్నారు. ఎప్పుడూ పాత సినిమాలు చూసేవారు. వాడు చెప్పాడు — “అన్నయ్య, గులేబకావళి అని ఒక పువ్వుంది, దాని వాసన ఇలాగే ఉంటుంది” అని. “నువ్వెప్పుడు చూశావురా” అనడిగితే “వాసన చూడలేదు గానీ సినిమాలో చూపించినప్పుడు ఇలాగే ఉందా పువ్వు” అన్నాడు. వెంటనే లోపలికెళ్ళి ముందు నేను తరువాత అనిల్, మనోజ్, మరోసారి అభయ్, అందరం లైనులో బాత్రూంలోకి వెళ్లిపోయాం. తలో పువ్వు జేబులోపెట్టుకొచ్చేసాం, గిన్నె ఖాళీ! పార్టీ అయిపోయింది, ఇంటికెళ్ళిపోయాం, జేబులోంచి జాగ్రత్తగా తీసి స్కూలు బ్యాగులో పెట్టేశానది. ఓ నాల్రోజులు సూపర్ వాసనొచ్చింది బ్యాగంతా, అలా తగ్గిపోయింది. మమ్మల్ని మరుసటిరోజు అదోలా చూశాడు షాజు.

సంక్రాంతి సెలవులలో ఆడుకుంటున్నప్పుడు అభయ్ కి ఐడియా వచ్చి వాళ్ళ ఇంటిదగ్గర సైకిల్ ఆపి “ఒరేయ్ అర్జెంట్, ఒక్కసారి”… అన్నాడు. అలాగే అని లోపలికి తీసుకెళ్ళాడు షాజు. బాత్రూములో ఈ సారి గిన్నెలేదు, పువ్వులు లేవు.

చాలా ఏళ్ళతరువాత తెలిసింది ఇవి టాయిలెట్లలో మంచి వాసన కోసం ఉంచుతారని, వీటి పేరు గులేబకావళి పూలు కాదని, మేము వాళ్ళకి బాత్రూములో వాసనకోసం పెట్టిన పూలు, కలరా ఉండలు పట్టుకుపోయేవాళ్ళ లాగ కనిపించుంటామని 🤭

___________________________________

ఈ శీర్షిక లో మరి కొన్ని కాలనీ కథలు 🩷