పలుకు

Author: Ghouse Hyd

  • కడియం కబుర్లు

    1967మే.కవుతరం నుండి కడియం చేరాము. సామాన్లు అవీ గూడ్స్ ట్రైన్ లో వచ్చాయి. నేను 12వ క్లాస్ లో చేరటానికి రాజమండ్రీ లో స్కూళ్లకు వెళ్లాను. చోద్యంగా అప్పుడు రాజ మండ్రీ లో ఇంగ్లీష్ మీడియం లేదు.ఎలా?

    మా సొంతూరు(గూడూరు)లో ఉన్న మా పెద్దమ్మ వాళ్లకు టెలిగ్రామ్ కొట్టాం. వాళ్లు మాథ్స్&సైన్స్ ఇంగ్లీష్ medium. social Telugu medium అని reply కొట్టారు.అక్కడ ముగ్గురు మేనమామలు ఉండేవారు.రెండో మావయ్య కూడా స్టేషన్ మాస్టర్ కాబట్టి మా నాన్నగారు వాళ్ళ ఇంట్లో ఉండి ఓ సంవత్సరం చదువుకో అని డిసైడ్ చేసారు. సరే గూడూరు కు బయలు దేరాం.

    ZPHS లో అడ్మిషన్ అయింది. అప్పట్లో ఉన్నది ఆ ఒకే high school .అప్పుడే నాకు 2 ఖాకీ ప్యాంట్ లు, 2 తెల్ల చొక్కా లు కుట్టించారు. అది uniform.

    మా ఫిజిక్స్ మాస్టారు..నాగేశ్వరరావు గారు పరమ స్ట్రిక్ట్.ఎప్పుడూ మీటర్ స్కేల్ ఆయన చేతిలోనే! ఓ రోజు లాబ్ లో ప్రశ్న.ఎవరూ చెప్పలా..నేను గారు చెప్పారు. అపుడు ఆయన ఓ ఇద్దర్నీ నించోబెట్టి “ ఒరే మీరు చదవటానికి వచ్చారా లేకపోతే సుందర్ మహల్ దగ్గర అడుక్కు నూకటానికి వచ్చారా”..అని క్లాస్ పీకుడు + మీటర్ స్కేల్ వాతలు అరచేతిలో.. ఆయన అంటే హడల్.

    ఇక తెలుగు మాస్టారు..ఆయన MS Reddy గారి ఫ్రెండ్.భార్య చిత్రానికి మాటలు రాశారు. రాగానే, బాబు సినిమా ట్రంక్ రోడ్ టాక్ ఎలావుందీ అని ఆరా! (నెల్లూరు trunk road)..

    ఇకపోతే ఇంగ్లీష్ మాస్టారు మిల్టన్.నేను వచ్చే దారిలో ఆయన ఇల్లు..గౌస్ ఆగు..నేను వస్తున్నా అని నాతో బాటు స్కూల్ కు రోజూ..ఆయన పోయెట్రీ ” sword of Excalibur” భలే చెప్పేవారు.

    నా బెంచ్ లో సుబ్రమణ్యం టెక్స్టబుక్ లో కొమ్మూరి సాంబశివరావు డిటెక్టివ్ నవలలు పెట్టి చదివేవాడు.వాడు సూపర్ బ్రిలియంట్ . వాడు అలా పుస్తకాల్లో నవలలు చదవటం నాకు గుండె దడ పుట్టేది.

    రెగ్యులర్ గా మా పెద్ద మామయ్య ఇంటికి వెళ్ళేవాడిని.వాళ్ళ పెద్ద అమ్మాయి 9 క్లాస్ చదివేది.ఆ అమ్మాయే నా జీవితం లో కి వస్తుందని అప్పటికి తెలియదుగా…?

    ఇలా ఉండగా పబ్లిక్ పరీక్షలు ముంచుకొచ్చాయి.. హెడ్మాస్టర్ పిలిచి..ఒరేయ్ నీకు ఏజ్ తక్కువ..పరీక్షకు అనుమతి లేదు అన్నారు.మా నాన్న గారికి లెటరు రాశా.ఆయన నన్ను పెద్ద మామయ్య కు చెప్పు అన్నారు. మా పెద్ద మామయ్య డిప్యూటీ తహశీల్దార్. గవర్నమెంట్ డాక్టర్ దగ్గర శారీరకం గా, మానసికం గా ఫిట్ అని సర్టిఫికెట్ రాయించుకొని ఇస్తే కానీ కుదర్లా.

    సైన్సు పబ్లిక్ పరీక్షలో భలే సంఘటన. మెయిన్ పేపర్ లో నేను మెయిన్ ఆన్సర్ బుక్లెట్ వ్రాసిన తర్వాత అడిషనల్స్ తీసుకొని రాస్తూ,మెల్లగా మెయిన్ షీట్ వెనక వాడికి ఇవ్వాలని ముందే పథకం. పరీక్ష కు ముందరే వాడు నా కాళ్లా వేళ్ళా పడ్డాడు.సరే అని పాస్ చేశా.నేనేమో తెగ అడిషనల్సు రాసేస్తున్నా.మెయిన్ బుక్లెట్ ఎంతకూ రాదే! వెనక ఫ్రెండ్ నా దగ్గర లేదు.ఇంకో ఫ్రెండ్ కి ఇచ్చా .. వస్తుందిలే అన్నాడు . నాకు గొంతు తడి ఆరిపొతోంది. మెయిన్ బుక్లెట్’లేదంటే మటాష్.పరీక్ష ఫెయిల్. వాళ్లంతా వణుకు.ఇంకొక 20 నిమిషాలు ఉందనగా అది నాకు చేరింది.అన్నీ సవ్యంగా గానే ఉన్నాయి.బయటకు వచ్చి వాణ్ణి ఈడ్చి కొట్టా. వాడు sorry చెప్పాడు.

    ఇక పోతే నెక్స్టడే బిట్ పేపర్.ఒప్పందం ఆరుగురి మధ్య. నేను గబగబ రాసేసి దగ్గుతా. అందరూ నా వైపు చూడాలి..చెంప మీద నేను చేయి ఆనించి వేళ్ళు చూపించే వాడిని. చెంప మీద ఒక వేలు ఉంటే answer A. రెండు వేళ్ళు ఉంటే B. అలాగా.. ఇది నేను ముందు సీట్ లో ఉంటేనే ఇది సాధ్యం. ఇలా రకరకాల సరదాలు,కుయుక్తుల తో 12 క్లాస్ పరీక్షలు వ్రాసి కడియం పయనమయ్యా.

    రిజల్ట్స్ మామూలే. చాల మంచి మార్కులు..

    కొసమెరుపు : ఆ హైస్కూల్ లో నే మా నాన్నగారు , మామయ్యలు చదువుకున్నారు. పేరెంట్స్ చదివిన స్కూల్ లో చదవటం rare కదూ!!!

    (సశేషం)

  • బాల్యం కబుర్లు -4

    కవుతరం – కృష్ణ జిల్లా..నాన్నగారు స్టేషన్ మాష్టర్ గా చేరారు. మేమూ వెనకాలే వచ్చాము.

    రైల్వే క్వార్టర్స్. మాకు ఒక పక్క కేరళ వాస్తవ్యులు(రైల్వే ఉద్యోగం వాళ్ళ ఆంధ్ర లో ఉండిపోయారు)

    మరో పక్క గుంటూరు జిల్లా వాళ్లు.

    10క్లాసులో నేను, పెద్ద చెల్లాయి 5 , తమ్ముడు 4, చివరి చెవలాయి 2 క్లాసు లో చేరాము.

    నాది zp high school. రోజు 2 km నడవాలి స్కూల్ కోసం.తాడి తోపులు,పెసర,మినుము చేలు దాటి వెళ్ళాలి. సరిగ్గా 9 గంటలకు వచ్చే ట్రైన్ లో ఓ 20 మంది పిల్లలు + 4/5 టీచర్లు వచ్చే వారు. అందులో నా క్లాస్ టీచర్+ క్లాస్ అమ్మాయిలు కూడా. వాళ్ళందరూ మా ఇంటి ముందు నుంచి వెళ్ళాలి.వాళ్లు అక్కడకు రాగానే, నేను కూడా వాళ్ళతో చేరేవాడిని.

    క్లాస్ టీచర్ మేడం కు నేను గారు ప్రియ శిష్యుడిని కాబట్టి నా భుజం మీద మేడం చెయ్యి వేసేవారు. అందరూ ఈర్ష్య గా చూసేవారు.స్కూల్ తర్వాత ట్రైన్ లేట్ అయితే వాళ్ళలో ఓ పదిమంది మా ఇంట్లోనే మజిలీ.

    13 ఏళ్ళ ఆ వయసులో నాకు అమ్మాయిలంటే సిగ్గు,బిడియం,గాభరా అన్ని కలబోసిన ఫీలింగ్. ఎంతంటే, వాళ్లు మా అమ్మతో మాట్లాడుతుంటే నేను పుస్తకం మొఖానికి అడ్డు పెట్టుకొని లోపలికి వెళ్ళేపోయే వాడిని. మా అమ్మ ” అదేమిట్రా అలా వెళ్లి పోతావు?నీ క్లాస్ వాళ్ళేగా “అంటూ నవ్వేది.. అదేమిటో క్లాసు లో నా కంటే పొడవైన అమ్మాయిలుండేవారు. పైగా నేను క్లాసు లో కనిష్ట వయస్కుడిని.

    అలా స్కూల్ రోజులు సాగిపోతూ ఉండగా.. ఆ రోజుల్లో మేము ఆంధ్ర ప్రభ వీక్లీ తెప్పించే వాళ్ళం.మా పక్కింటి వాళ్లకు ఇద్దరు అబ్బాయిలు.పెద్ద అబ్బాయి నా క్లాస్.చిన్నవాడు నా తమ్ముడి క్లాస్.

    వీక్లీ ఇస్తున్నప్పుడు ఆ ఆంటీ అక్కడ పెట్టి వెళ్ళమనేవారు..వెనక్కి ఇస్తున్నప్పుడు చేయి పట్టమని పుస్తకాన్ని పడేసేవారు.నాకు అర్ధం కాలేదు. నేను ఆంటీనీ అడిగాను. ఆవిడ అంటు బాబు.నేను మీరు ఇచ్చే వస్తువుల్ని ముట్టుకోకూడదు అని చెప్పారు.నేను మా ఇంటికి వచ్చి ఇంక వాళ్లకు పుస్తకాలు ఇవ్వొద్దు అని అమ్మతో పోట్లాట.

    అమ్మ పోనిలేరా.అది వాళ్ళ నమ్మకం. వదిలేయ్ అంది.

    వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్తే వరండా లోనే కూర్చోబెట్టి మాట్లాడి పంపేసే వాళ్ళు. అమ్మ తో నేను అసలు వాళ్ళతో ఫ్రెండ్షిప్ వద్దు అనే వాడిని. అమ్మ నవ్వి ఊరుకొనేది.

    10 క్లాస్ అన్ని సెక్షన్ల లో ప్రతి సబ్జెక్టు ఫస్ట్. టోటల్ ఫస్ట్. మా తమ్ముడు+ చెల్లాయి ఎన్ని సార్లు నేను స్టేజీ ఎక్కానో లెక్క పెట్టేవారు. heady feeling కదా. పక్కింటి అబ్బాయి స్పోర్ట్స్ లో ఫస్ట్.

    11 క్లాసు లో ఎంట్రీ. కొత్తగా ఇంగ్లీష్ మీడియం.(సోషల్ స్టడీస్ తప్ప). లెక్కల మాస్టారు నాగేశ్వరరావు గారు.హిట్లర్ మీసాలు.నన్ను ఆయన దగ్గర ప్రైవేట్ కు పెట్టారు. రాత్రి వెళ్ళి అక్కడే పడుకొని పొద్దున్నే ఇంటికి వచ్చి స్కూల్ కి వెళ్ళాలి. ఆయన పొద్దున్నే 11+12 క్లాసులకు కలిపి లెక్కలు మల్టిపుల్ ఛాయస్ ప్రశ్నలు ఇచ్చేవారు. నేను గబగబా చేసేసేవాడిని.నావైపు మెచ్చుకోలుగా చూసేవారు.

    నాకు కప్పలంటే అప్పుడూ ఇప్పుడూ ఎప్పుడూ భయమే!నన్ను ప్రైవేట్ మాస్టారు ఇంటి దగ్గర దిగ బెట్టడానికి లాంతరు తో నా పెద్ద చెల్లి+తమ్ముడు తోడు వచ్చేవారు. 11 వ క్లాసు కూడా నేను గారు టోటల్ ఫస్ట్.

    మా తమ్ముడు ఇంటి ఎదురుగుండా పెసర+మినుపచేల్లోకి వెళ్ళి దొంగతనంగా కాయలు తెంపుకోవటానికి టైం సరిపోక మొక్కలు పీక్కొచ్చే వాడు. వాటిని మంటల్లో కాల్చి తినేవాళ్ళం.

    నాకు మెల్ల మెల్లగా బెరుకు తగ్గి క్లాస్ లో ఉన్న అమ్మాయిలకు నా నోట్స్ ఇచ్చే స్థాయికి ఎదిగాను..

    మా ఇంట్లో రేడియో ఉండేది కాదు.పక్కన కేరలోళ్ళ ఇంట్లో ఉండేది. కామెంటరీ, పాటలు నాటికలు అక్కడ వినేవాళ్ళం.

    1967 మే లో నాన్నగారికి కడియం(తూ.గో) ట్రాన్స్ఫర్.మేమందరం మూట ముల్లి తో కడియం షిఫ్ట్ అయ్యాము.

    సశేషం

  • బాల్యం కబుర్లు -3

    తొమ్మిదవ తరగతి లో చేరాను పెడన జడ్పీ హైస్కూల్ లో. ఇంటికి దగ్గరే స్కూల్. అన్ని పూరి పాకలు. స్కూల్లో HM గారిది మాత్రమే పెంకుటింటి బిల్డింగ్.

    పెడన లో దేవాంగులు ఎక్కువ గా ఉండేవారు. మేము శేషగిరి గారి కుటుంబం తో చాలా సన్నిహితంగా ఉండేవాళ్ళం. నేను వాళ్ళ ఇంటికి రెగ్యులర్ గా వెళ్లి, చీర అంచులు, చీర డిజైన్లు ఎలా చేస్తారు, యార్న్ పై గంజి ఎలా పెడతారు, కండెలు ఎలా రాట్నం లో తిప్పుతారు, మగ్గం లోకి ఎలా ఎక్కిస్తుంటారు వగైరా అంత క్షుణ్ణం గా తెలుసుకొన్నా.

    ఒక సారి మగ్గం గుంటలో కూర్చొని నేయటం ట్రై చేసాను.. సరిగ్గా కాళ్ళు కదపలేక పోయినందువల్ల షటిల్ నా మోకాలి చిప్పని రాసుకొంటూ వెళ్ళింది.. రక్తం చాలానే కారింది. మళ్ళీ మగ్గం గుంటలో కూర్చుంటే ఒట్టు..

    స్కూల్ లో అన్ని సబ్జక్ట్స్ లో నేను గారు ఫస్టు. నా తెలుగు వ్యాకరణం నోట్ బుక్ ను క్లాస్ అందరూ చూసి రాసుకోమని తెలుగు మాస్టారి హుకుం. ఆ రోజుల్లో ఆ లెవెల్ మనది.

    ఇలాంటి ఆట పాటల మధ్య, 8 క్లాస్ లో ఫస్ట్ వచ్చిన సందర్భం లో నా కాష్ బహుమతి, oxord ఇంగ్లీష్ డిక్షనరీ వచ్చి తీసుకోమని బందర్ నోబుల్ స్కూల్ నుండి ఉత్తరం.స్కూల్ లైబ్రరీ కి డొనేట్ చెయ్యమని నాన్నగారు చెప్పారు.అలాగే నేను ఉత్తరం రాసాను.

    అవగాహన లేని సగటు నిమ్న మధ్య తరగతి జీవితాలు. ఎంత దూరం ? 10 కిమీ. వెళ్లి తీసుకొంటే ఎంతటి అనుభూతో కదా. ఆ రోజులు అలా ఉండేవి.

    ఇలా ఉండగా.. మరల 10 కిమీ దూరం లో ఉన్న కవుతరం కు ట్రాన్స్ఫర్. ఇంకో స్కూల్ లో 10 వ తరగతి చేరాలి.

    మూట ముల్లె సర్దుకొని బయలు దేరాం.

    • సశేషం

  • బాల్యం కబుర్లు -2

    మచిలీపట్నం/బందరు చేరాము .రైల్వే క్వార్టర్స్ఇవ్వక ముందు అద్దె ఇంట్లో మకాం..

    ఇంటి ఓనరు జ్ఞాన సుందరం గారు.నోబుల్ హైస్కూల్ డ్రిల్ మాస్టారు.నేను కూడా నోబుల్ హైస్కూల్ లో చేరాను. 1963 లో.

    నేను అంత పెద్ద హైస్కూల్ చూడలేదునేటివరకు.3 ఫుట్ బాల్ గ్రౌండ్ లు, అతి పెద్ద బిల్డింగ్ లు, పెద్ద పెద్ద క్లాస్ రూములు, ఓ chapel+ హై స్కూల్ కు ప్రిన్సిపాల్. ఆయన పేరు Mr Fox. ఆజానబాహుడు . ఆస్ట్రేలియన్ .రోజు ఛాపెల్ లో నీల్డౌన్ ప్రేయర్ . It was an ఎక్స్పీరియన్స్ .7th class లో చేరాను.

    ఒక రోజు English ఎస్సే(చిన్న సైజ్) హోమ్ వర్క్ రాసుకొని క్లాసుకు వెళ్లాను. English మాస్టారు అందరివీ చూసి,నాది పక్కన పెట్టి నువ్వు రాసావా ఎవరైనా చెప్పారా అని అడిగారు.నేనే రాసాను అన్నాను.

    తన బాగ్ నుండి ఆ రోజు English పేపర్ తీసి నన్ను బోర్డు దగ్గరకు పిలిచి headlines చదివి తెలుగు లో అర్థం చెప్పమన్నారు. నేను చెప్పా. ఇంకో పేజీ లో ఒక పేరా చదవి ప్రతి వాక్యం తెలుగు లో అర్ధం చెప్పమని ఆజ్ఞ. పాలించాను.

    క్లాస్ ను సైలెంట్ గాఉండమని చెప్పి నన్ను ప్రిన్సిపాల్ దగ్గరకు తీసుకొని వెళ్ళారు.నేను బయట నించున్నా.మాస్టారు లోపలికి వెళ్ళి కొన్ని క్షణాల తర్వాత నన్ను పిలిచారు.

    నేను వెళ్లి ప్రిన్సిపాల్ దగ్గర నిల్చున్నా.Mr Fox ఇంకో ఇంగ్లీష్ పేపర్ లోని కొన్ని పెద్ద వాక్యాలు చూపి , చదివి అర్థం చెప్పమన్నారు నేను చెప్పా.మా మాస్టారు ప్రిన్సిపాల్ తో ఎదో మాట్లాడారు. ప్రిన్సిపాల్ కుర్చీ నుండి లేచి, నాకు షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చి, well done అని చెప్పి,భుజం మీద చెయ్యి వేసి, నన్ను తోడ్కొని నాతో రూం బయటకు వచ్చి అప్పుడు మరల షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చి పంపారు. పదేళ్ల అబ్బాయికి out of the world experience కదూ !!

    మూడవ అంతస్తు ఎక్కి దూరాన్న ఉన్న ఓడలు చూసే వాడిని.స్కూల్ గంట church గంట లా ఉండేది. తాళ్లతో లాగితే గంట మోగుతుంది..ఎంత పెద్దదో అది.

    స్కూల్ ఆవరణ లో huge మర్రిచెట్లు అనుకుంటా ఉండేవి.

    ఆ సంవత్సరం నేను క్లాస్ ఫస్ట్.annual day నాడు నాకు ఇచ్చిన బహుమతి టాగోర్ PostMan &Rs30 క్యాష్ ప్రైజ్. Huge sum those days.

    ఇంతలో 8వ క్లాస్ లోకి ప్రవేశం.

    ఈ లోగా మాకు రైల్వే క్వార్టర్స్ ఇచ్చారు. దూరంగా ఉండేది ఇల్లు..చాలా పెద్దది.ఎంత పెద్దది అంటే వరండా లో నేను తమ్ముడు చెల్లి బెచ్చాలు ఆడే వాళ్ళం. అప్పుడే మా ఇంట్లో ఆంధ్ర ప్రభ వీక్లీ ద్వారా యద్దనపూడి,కోడూరి రంగప్రవేశం.అమ్మ వంట చేసుకొంటూ నన్ను చదవ మనేది.

    నెలకో ఆదివారం నాన్నతో బృందావన్ లో ఇంగ్లీష్ సినిమా..బెంహుర్ ,కింగ్ ఆఫ్ కింగ్స్, శాంసన్ వగైరా..స్నేహితులతో అగ్గిబరాటా,బందిపోటు etc., చీకు చింతా లేని వయసు. వేసవి పరీక్షలు అవ్వగానే నాన్నగారికి ట్రాన్స్ఫర్..

    ఎక్కడనుకొన్నారు? పెడన 10 కి.మీ. లోపు.

    పేరెంట్స్ కు మంచి స్కూల్ లో వదల కుండ చదివిద్దాం అనే ఊహ లేని రోజులు. ప్రిన్సిపాల్ అంత లా morale పెంచిన స్కూల్ ఎవరైనా వదులుకొంటారా? పిల్లలు ఎదో స్కూల్ లో చదువుకుంటారులే అనే భావన అమ్మ నాన్నలది. మధ్య తరగతి బతుకులు అంతవరకే ఆలోచనలను పరిమితం చేస్తాయి కాబోలు. ఆ రోజులు అలా ఉండేవి.

    TC తీసుకొని పెడన కు షిఫ్ట్ అయ్యాము….

    సశేషం

  • బాల్యం కబుర్లు -1

    నాది 1953 ఆగస్ట్21 జననం.

    ఇక్ష్వాకుల కాలం అనిలెక్కలు వేసు కొంటున్నారా? అవును …అదే కాలం.!!

    మీలో చాలామంది పుట్టిఉండరు. ఆ రోజుల్లో నర్సరీలు యూకేజీ లు లేవు.

    మూడవ సంవత్సరమే ఒకటో క్లాస్ లో ప్రవేశం.నాకైతే 1,2,3,4క్లాసుల కబుర్లు గుర్తు లేవు. అంటే ముదుసలి అయిపోయాగా..grey cells తగ్గిపోయాయి.

    5,6తరగతులు కావలి లో చదివా. నాన్నగారు కావలి రైల్వే స్టేషన్ లో బుకింగ్ క్లర్క్.రోజూస్కూల్ కు వెళ్లి రావడం గుర్తుంది.చెప్పులు లేని రోజులు.ఓ రోజు ఇంటికి వస్తుంటే ఎవరి రేడియో లోనో ఒక పాట కొంచెం విన్నా.రోజూ అదే టైం కు వస్తుందని నమ్మిన సత్తెకాలపు జీవిని.

    6 నెలల పరీక్షల సెలవల్లో పొద్దున్నే ఇంట్లో తరవాణి అన్నం తిని జిల్లా గ్రంధాలయ సంస్థ వాళ్ళ లైబ్రరీ కు వెళ్లి ఇంటికి భోజనానికి వచ్చి మరల నాలుగు గంటలకు వెళ్లి చీకటి పడే వేళకు వచ్చేవాడిని. అందరూ నన్ను వింతగా చూసేవారు.ఈ బుడతడు రోజు వస్తున్నాడని.కనబడ్డ పుస్తకాలు తిరగేసేవాడిని.

    అలా ఉన్న రోజుల్లో హైస్కూల్ కు ఎంట్రన్స్ పరీక్ష పెట్టారు.పలక పై రాయాలి(ఎలా అని అనుకొంటున్నారా? those were the days).ఎంట్రన్స్ పరీక్ష లో” నేను గారు” ( ఈ పదం పై పూణే పెద్దాయన గుత్తాధిపత్యం లేదని గ్రహించ గలరు! ) టాప్ . కావలికి ఒకటే హైస్కూల్. నాకు 6 క్లాసు లో ఎంట్రీ.

    ఒక రోజు గ్రౌండ్ లో football అడుకొంటున్నా అందరితో కలిసి. హైస్కూల్ గంట కొట్టే అతను వచ్చి హెడ్మాస్టర్ రమ్మంటున్నారు అని పిలుచుకొని పోయాడు. HM రూం లోకి ఎంట్రీ. అక్కడ మా నాన్నగారు కూర్చొని ఉన్నారు. HM మా నాన్న గారిని “ఒరేయ్.నే కొడుకు ఫస్ట్ వచ్చాడు.ప్రభుత్వం వీడిని ఉచితం గా చదివిస్తుంది. హైబా పంపుతావా“అని అడిగారు.నాన్నగారు లేదు sir అని చాలా వినమ్రంగా చెప్పారు.

    నేను ఆ రాత్రి నాన్నగారితో మా HM గారు మిమ్ములను ఒరేయ్ అని ఎందుకన్నారు? అని అడిగా.మా నాన్నగారు “ఆయన నాకు బాగా తెలిసిన మాస్టారు అని చెప్తూ ఎంత పెద్ధ వాడివి అయినా మాస్టార్లతో ఎప్పుడూ వినమ్రంగా మాట్లాడాలని చెప్పారు. ఏ విషయం నాలో బలంగా నాటుకు పోయింది.(ఒక సందర్భం లో 25 ఏళ్ళ తర్వాత బ్యాంకు మేనేజర్ గా ఉన్నప్పుడు నేను చాలా వినమ్రనంగా ప్రవర్తించిన తీరు నా సహా ఉద్యోగుల్ని ఆశ్చర్య పరిచింది, ఆ ముచ్చట మరో సారి !)

    కొన్నాళ్ళకు మా నాన్నగారు ASM(Asst Stn Master) గా పదోన్నతి పొంది మచిలీపట్నం బదిలీ అయ్యారు.

    == సశేషం

  • నా టర్కీ యాత్ర

    నా టర్కీ యాత్ర

    2012. జూన్.

    ఇరాన్ నుంచి 30 కోట్ల యూరోల చక్కెర బిజినేస్ కన్ఫర్మ్ అయింది . ఇరాన్ బ్యాంక్ వాళ్ళు లెటర్ ఆఫ్ క్రెడిట్ (LC) మా కంపెనీ పేరు మీద ఇష్యూ చేస్తారు. కానీ ఇరాన్ పై ఆంక్షలున్నాయి కదా.. ఎలా అని మా ఓనర్ హైదరాబాద్ లో సెలవు లో ఉన్న నన్ను అడిగారు. నేను ససేమిరా కుదరదు అన్నా.

    మా ఓనర్ మర్నాడు మళ్ళీ ఫోన్ చేసి వెంటనే రమ్మని హుకుం జారీ చేశారు. సరే దుబాయి లో వాలాను. ఏమి చేస్తావో తెలియదు.. ఈ ట్రాన్సాక్షన్ చేయాల్సిందే అన్నారు. నాకు పాలు పోలేదు.

    ఇక తప్పదని స్విస్ , సింగపూర్ లలో ఉన్న బ్యాంకర్ ఫ్రెండ్స్ అందరికి ఫోన్లు/సమాలోచనలు. ఒక జేనీవా బ్యాంక్ మిత్రుడు, ఆరే భాయి ఫలానా బ్యాంక్ ఇస్తాంబుల్ లో ఉంది. వాళ్ళకు ఇరాన్ తో లావాదేవీలకు temporary waiver ఉంది అన్నాడు. నేను మా ఓనర్ కు చెప్పా. వెంటనే ఇస్తాంబుల్ కు వెళ్ళు అన్నారు. సరే ఇస్తాంబుల్ ప్రయాణం.

    ఇస్తాంబుల్ లో ఎయిర్పోర్టు నుండి హోటల్ వెళ్ళటానికి 2 గంటలు పట్టింది.. మధ్యలో బోస్ఫోరౌస్ బ్రిడ్జి ఆసియా/యురోప్ లను కలుపుతుంది. ఎంత బావుంటుందో!

    మర్నాడు సూటు బూటు వేసుకొని ఆ బ్యాంక్ కు వెళ్ళా.

    బ్యాంక్ వాళ్లకు ఇంగ్లీష్ రాదు. మనకు టర్కిష్ రాదు. యు నో ఇట్ ఇస్ నరకం . నా బాధ వర్ణనాతీతం.

    అక్కడ ఒక అందమైన అమ్మాయి నన్ను నా బాధ రెంటిని చూసి నవ్వింది. నవ్వింది మల్లె చెండు అనుకోని వెళ్లి నా బాధ చెప్పా ఇంగ్లీష్ లో. ఆ అమ్మాయి కి కొంచెం ఇంగ్లీష్ వచ్చు. అమ్మయ్య అనుకోని ఆ అమ్మాయిని బ్రాంచ్ హెడ్ దగ్గరకు తీసుకని వెళ్ళాను. అ బ్రాంచ్ హెడ్ ఒక వెర్రి నవ్వు నవ్వి ఎక్కడో దుబాయ్ కంపెనీ అకౌంట్ మేము తెరవం. పో..ఆన్నాడు. ఈసురో మంటూ హిల్టన్ హోటల్ ( నా బస ) కు వచ్చి బాగా ఆలోచించా..

    మర్నాడు మళ్ళి వెళ్లా. ఆ అమ్మాయి ని కలిసి పాపా, ఈ బ్రాంచ్ హెడ్ గాడి బాస్ దగ్గరకు నన్ను తీసుకొని పో అని అడిగా. ఆ అమ్మాయి వద్దు ఉండండి అని వెళ్లి ఏదో చెప్పింది ఆ మానేజర్ తో. అతను నన్ను చూసి ఇక్కడ రిజిస్టర్అయిన కంపని అయితే ఓకే. వెంటనే కంపనీ రిజిస్టర్ చేయించు అన్నాడు. అది కుదరని పని.

    మర్నాడు వస్తానని చెప్పి హోటల్ కు వెళ్లి పడకేసా.దుబాయ్ నుండి ఫోన్ ల మీద ఫోన్లు.

    మర్నాడు మళ్ళి హాజరు. సార్ కంపనీ రిజిస్ట్రేషన్ వగైరా కు టైం లేదు. మీరు ఎలాగైనా చేయండి అన్నా. ఆ అమ్మాయి కూడా ఏదో చెప్పింది. ఆ దొంగ వెధవ కుదరదు పొమ్మన్నాడు.

    ఎలారా భగవంతుడా అని మధన పడ్డా.

    ఇక లాభం లేదని మాది చాలా పెద్ద కంపెనీ అని చెప్పా.సపోర్ట్ కోసం దుబాయ్ నుండి కంపని బాలన్స్ షీట్స్ తెప్పించా. అవి ఆ మానేజర్ కు చూపించా. తను నన్ను వెయిట్ చెయ్యమన్నాడు. సాయంత్రం అయింది.. ఎంతకు పిలవడే? బ్రాంచ్ మూసే టైం కు వచ్చాడు. ఆ అమ్మాయి వాడి తో నా వెయిటింగ్ గురించి చెప్పింది. ఆతను మీ ఇండియన్స్ తోనే మీటింగ్ అంటూ విజిటింగ్ కార్డు చూపెట్టాడు. మన దేశపు పెట్రోలియం సెక్రటరీ -వాళ్ళు కూడా ఇరాన్ ఆయిల్ బిజినెస్ కోసం వచ్చారట.

    నా పని రేపు చూద్దాం ఆన్నాడు. నేను మరల హిల్టన్ కేళ్లి పడకేసా..

    మర్నాడు, నా పోరు పడలేక ఎకౌంటు ఓపెనింగ్ ఫారమ్స్ ఇచ్చి అకౌంటు ఓపెనింగ్ ఫండ్స్ $ 250K అన్నాడు. సరే అని , ఎక్కడెక్కడ సంతకాలు తీసుకోవాలో మార్క్ చేసుకొని దుబాయ్ కు బయలు దేరాను.

    ఆఫీసు కు వచ్చి $ 250K రెడి చేసి, నేను చెప్పగానే మా కంపనీ అకౌంటుకు అక్కడికి పంపండి అని పురమాయించి, మా ఓనరు సంతకాలు తీసుకొని, అది ఇది అని లేకుండా అన్ని పేపర్లు, పాస్పోర్ట్ కాపీలు వగైరా తీసుకొని మరల మూడు రోజుల్లో ఇస్తాంబుల్ లో వాలాను.

    మళ్ళీ సూటు బూట్లు వేసుకొని వెళ్ళాను. ఆ మేనేజర్ ఏ కళలో ఉన్నడో కాని అకౌంటు ఓపెన్ చేస్తాను..కాని కొన్ని షరతులు ఉన్నాయి అన్నాడు. నాకు చిర్రెత్తు కొచ్చింది. కోపం తమాయించుకొని ( వాడి గొంతు పిసికేయాలనిపించింది) ఏమిటి ఆ షరతులు అని అడిగా:

    1. బ్యాంకు చార్జీలు డబు ల్

    2. $ 250k min balance

    3. ఇరాన్ నుంచి వచ్చే డబ్బు ఒక వారం కూలింగ్ పీరియడ్ తర్వాత పంపుతాం..

    4. రిమైన్దర్లు,ఫోనులు నిషిద్ధం.మేమే అన్ని సవ్యంగా చేస్తాము. తొందర పెట్టకండి.

    అన్నిటికి సరే అని తల ఊపిన తర్వాత , ఒక వారం తర్వాత రమ్మన్నాడు, సరే నేను దుబాయ్ కు వచ్చి, ఓ వారం తర్వాత ఇస్తాంబుల్. అకౌంట్ ఓపెన్ చేసి నెంబర్ ఇచ్చాడు.

    నేను వెంటనే మా ఆఫీస్ కు ఫోన్ చేసి $ 250K ట్రాన్స్ఫర్ చేయించా. ఆ మర్నాడు ఆ ట్రాన్స్ఫర్ కాపీ వాడికి ఇచ్చాను.. డబ్బు చేరిన తర్వాత ఓకే అన్నాడు. నేను మర్నాడు రాత్రికి నా రిటర్న్ బుక్ చేయమని మా ఆఫీస్ కు ఫోన్ చేశా.

    నేను ఆరోజు ఒక ఖరీదైన బ్రాండెడ్ పెర్ఫ్యూమ్ బాటిల్ కొని మర్నాడు బ్యాంక్ కు వెళ్లి ఆ అమ్మాయికి ఇచ్చాను. వద్దు అంది. నేను తనకు ఇచ్చేసా.

    ఆ మేనేజర్ ను డిన్నర్ కు ఆహ్వానించాను.సున్నితంగా తిరస్కరించాడు.

    ఇస్తాంబుల్ లో చూడవలసినవి ఒక రెండు గంటల్లో టాక్సీ లో తిరిగి చూసేసి ( నా బొంద — ఏది సరిగ్గా చూడలేదు) రాత్రికి దుబాయ్ ప్రయాణం.

    ఇరాన్ బిజినెస్ కన్ఫర్మ్ అయింది. వాళ్ళు LC ఆ టర్కిష్ బ్యాంక్ కు పంపారు. ఆ టర్కిష్ బ్యాంక్ వాళ్ళు 2 రోజుల తర్వాత మాకు పంపారు. మేము యమ స్పీడ్ గా ఆ కాంట్రాక్టు ను పూర్తి చేసాం.నాలుగు నెలలు పట్టింది. 2/3 రోజుల గ్యాప్ తో టర్కి బ్యాంక్ వాళ్ళు చెప్పినట్టు, డబ్బు ఒక వారం అట్టే పెట్టుకొని పంపించే వాళ్ళు.

    మొత్తానికి ఒక యజ్ఞం లా ఆ ట్రాన్సాక్షన్ ను, ట్రేడ్ ఫైనాన్స్ హెడ్ గా ఎటువంటి అడ్డంకులు లేకుండా పూర్తి చేసాను. అమ్మయ అని ఊపిరి పీల్చుకున్నా.

    ఇంతలో మా ఓనరు పిలిచి , టర్కి వెళ్లి బ్యాంక్ వాళ్ళకు థాంక్స్ చెప్పి, అకౌంటు క్లోజ్ చేయించి రమ్మని చెప్పారు. పేపర్లు అవీ తీసుకొని మరల ఇస్తాంబుల్ చలో. అ బ్యాంక్ వాళ్ళకు థాంక్స్ చెప్పా. ఏ మాటకు ఆ మాట చెప్పుకోవాలి. మరల డిన్నర్ /లంచ్ కు పిలిచినా సరే ఆ బ్యాంక్ మేనేజర్+ఆ అమ్మాయి సున్నితంగా తిరస్కరించారు. అకౌంట్ క్లోజ్ చేయించి నేను బయట పడ్డా.

    ఆ రోజంతా ఇస్తాంబుల్ తిరుగుడే.

    గ్రాండ్ బజార్: 14 వ శతాబ్దం లో కట్టిన అతి పెద్ద బజార్. దొరకని వస్తువు ఉండదు

    హగియా సోఫియా : మసీదు/చర్చి/మసీదు గా రూపాంతరం చెందిన ఒక అద్బుత కట్టడం.

    భోస్ఫోరుస్ సముద్రపు పాయ ను ఫెర్రీ లో అటు ఇటు దాటటం .డాల్ఫిన్స్ ఫెర్రి తో పోటి పడటం కనువిందు.

    ఎక్కడ బడితే అక్కడ మన టీ బంకుల మాదిరి ఆరంజ్ జ్యుసుల తోపుడు బండ్లు.

    ఓల్డ్ సిటీ లో cobbled స్త్రీట్స్ లో నడక.

    అక్కడ ఒక ఫ్యాక్టరింగ్ ( ఒక రకమైన ఇన్వాయిస్ financing) మీటింగ్ కు వెళ్ళాను.సీఈఓ అమ్మాయి, ఎంత అందం గా ఉన్నదంటే ,అంత అందం rarity.. బ్యూటీ విత్ బ్రైన్స్.-మేలు కలయిక. అరగంట మాట్లాడి వాళ్ళ చార్జీలు ఎక్కువనిపించి థాంక్స్ చెప్పి బయట పడ్డా.

    చివరాఖరికి దుబాయ్ ప్రయాణం.

    ఇస్తాంబుల్ బిజినెస్ క్లాసు లౌంజ్ out of the world. ఎంత పెద్దదో! పది భాగాలు గా రకరకాల cuisines.కళ్ళు చెదుర్స్.

    ఈ టర్కీ ప్రహసనం లో నేను 4 నెలల్లో 9 సార్లు ఇస్తాంబుల్ వెళ్లాను. అన్ని సార్లు హిల్టన్ లోనే.అక్కడ రిసెప్షన్ లో ఒకతను నన్ను చూసి మళ్ళి వచ్చారా అని నవ్వేవాడు.

    అవ్విధంబుగా నా టర్కి యాత్ర పరిసమాప్తమైనది.

    =====

    2

  • SILENCE

    He alighted Uber and  strode into the hotel to attend a 2 day tech conference for SBU senior managers starting the following day.

    Next day 9 am he walked into the conference hall in the same hotel and saw her.

    He was unsure initially but walked to her hesitatingly and said hello to her.

    They met again after twenty years, and learnt  that neither of them intended to attend the conference.
    He wore the same shy smile, though his hair had greyed.

    She carried herself with the same grace in a beautiful saree , but her eyes had deepened—more like hiding a storm than sparkle.

    They weren’t lovers, never had been. The feelings they shared  defied normal definitions.

    A coffee turned into lunch. Lunch became a slow walk in the hotel’s quiet garden.
    They spoke like old friends, and yet there were pauses, long ones, filled with something unsaid. Both wanted to talk but an awkward silence descended between them.

    After a while, he  asked, “Do you ever wonder… if we missed something?”
    She looked away, “Only on cold nights… and when I hear old ghazals.”

    Ghazals were his favourite past time then .

    His hand brushed hers, and neither moved away. It’s not affection. Not desire. It’s something quieter and inexplicable.

    They spoke of marriages—both enduring, both lonely in places neither spouse would see. Then they fell silent.

    She laughed softly, “We’re loyal to lives we never fully chose.”

    He simply nodded .

    At the edge of the garden, he picked a Rose  flower and gave it to her.
    It wasn’t romantic. And yet, her fingers trembled slightly as she took it.

    They met for dinner and  in his room later, they sat facing each other on two separate chairs.

    No wine. Just silence, and the soft hum of the air conditioner.

    No one dared to breach the bond of silence.

    She said :“You remember that rain in Delhi where we got drenched to our bones?”

    He smiled. “I remember how you didn’t carry an umbrella… and didn’t care.”

    They laughed, and then it faded, replaced by silence of million words.

    She said, “We could kiss. It would mean something. Or maybe nothing at all.”

    She is sightly trembling as emotions are ravaging inside her mind and heart.

    He looked at her in eyes and  whispered, “But we won’t.”

    After a while, she nodded. “Because we’d lose this.”
    “This?” he asked.
    “This ache. This what-if. This poetry between us destined to be like this.”

    She controlled her emotions and felt serene now.

    They sat there, eyes locked, as if listening to those sweet nothings of yesteryears- may be reading an unwritten book by them.

    Time passed. The light changed. No one moved.

    After a while she looked at her watch and  rose to leave, he stood too.

    Neither reached for a hug. Yet something lingered, electric and magnetic.

    At the door, she turned. “Some people write chapters. Others… stay at footnotes that lay wayside.” Melancholy dripping from her words.

    “And yet,” he said haltingly -not looking at her directly, “some footnotes mean more than the story.”

    He was fighting to contain tears.

    With a feeble smile and  mist-eyed she said . “Goodbye, then.”
    He didn’t say goodbye. Just watched her walk away.

    Not every love ends in embrace.
    Some live in glances. Some in paused sentences. Some in silence.
    Some in memories neither dared to create—But never quite forget.

     ======

  • నా అమెరికా యాత్ర-2

    నా అమెరికా యాత్ర-2

    వాళ్ళు వచ్చి నన్ను చుట్టుముట్టారు. కొంచెం దూరం లో బెంచ్ మీద ఉన్న నా బాగ్ చూపించి నీదేనా అని అడిగి, అవునని చెప్పిన తర్వాత దాన్ని శల్య పరీక్ష చేసి అప్పుడు ఇలా ఎక్కడ పడితే అక్కడ బాగ్ వదలవద్దు అని ఒక సలహా ఇచ్చి వేను తిరిగారు.

    AMERICAN AIRLINES ఒక సుత్తి ఎయిర్లైన్. అందులో బిజినెస్ క్లాసు కి ఎమిరేట్స్ కు నో పోలిక. . రాత్రి8 గంటలకు లండన్ చేరాను. మర్నాడు పొద్దున్నే10 గంటలకు ప్రపంచంలో పేరున్న లా ఫర్మ్ CLIFFORD CHANCE లో మీటింగ్. నా Arbitration Final statement/brief. చాలా క్రిటికల్ కేసు.

    ఆ కేసు 3 ఏళ్ళ నుండి నలుగుతూ ఉంది.

    సరే సరిగ్గా 9.45 కు వాళ్ళ రిసెప్షన్ లోకి అడుగు పెట్టాను. నన్ను మీటింగ్ రూమ్ లో కూర్చోబెట్టారు. అక్కడ టీ/కాఫీ percolater/జ్యూసులు/కుకీస్/ఇంకా రకరకాల పండ్లు అన్నీ పెట్టారు. పెట్టరూ మరి? గంటకు 500 పౌండ్లు వసూలు చేస్తారుగా! నలుగురు తెల్ల లాయర్లు టేబుల్ కు అటు వైపు, నేనొక్కడినే ఇటువైపు.నా దగ్గర 5 ఫైల్స్. వాళ్ళు అడిగిన అన్ని ప్రశ్నలకు జవాబులు టకటకా. Files ను చాల తక్కువ గా రిఫర్ చేస్తూ..దుబాయ్ to NY ఫ్లైట్ లో ఔపోసన పట్టిన సంగతులు అన్ని నెమరు వేసుకుంటూ 3 గంటలు ( అరగంట బ్రేక్ కాకుండా) ఏక ధాటిగా ఆన్సర్ చేసాను.

    మూడు గంటల తర్వాత ఆ నలుగురు లాయర్లు లేచి నాకు షేక్ హ్యాండ్ ఇచ్చి , మేము 5 గంటలు అవుతుంది , దానికి అనుగుణం గా ఛార్జ్ చేద్దామని అనుకొన్నాం. మీరేమో 3 గంటల్లో ముగించారు అని నవ్వుతూ చెప్పారు. నేను బయట పడి, కెనరా బ్యాంకు లో పనిచేస్తున్న నా ఫ్యామిలీ ఫ్రెండ్ కి ఫోన్ చేశా.తను తొందరగా వచ్చాడు. ఇద్దరం కలిసి అక్కడ చికెన్ కర్రీ -రైస్ తిన్నాము. ప్రాణం లేచి వచ్చింది. అతను ఉండేది ఈస్ట్ లండన్. ఇంటికి రమ్మన్నాడు. నన్ను పెద్ద అన్నయా అని పిలుస్తాడు. చిన్నప్పటి నుండి ఎరుగుదును.సరే అని చెప్పి, హోటల్ కు వెళ్లి, మూట ముల్లె సర్దుకొని టాక్సీ లో వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళాను. వాళ్ళతో ఆ రాత్రి డిన్నర్ /నెక్స్ట్ డే బ్రేక్ ఫాస్ట్ చేసి Heathrow కు మర్నాడు బయలు దేరాను.

    నా టాక్సీ ను నడిపిన వ్యక్తి కి 65 ఏళ్ళు ఉంటాయి. నా బరువైన సూటుకేసు ను తానే డిక్కి లో పెట్టాడు. ఎయిర్పోర్ట్ దగ్గర తనే దింపాడు నేను వద్దు అని చెప్పినా కూడా..పైగా ఇది నా డ్యూటీ అన్నాడు. నేను 10 పౌండ్లు టిప్ ఇస్తే he felt so happy. నాకు అతని కళ్ళలో సంతోషం చూసి లిప్త కాలం ఎందుకో మనస్సు మూలిగింది. మనుషులకు డబ్బు అంత అవసరమా అనిపించింది.

    దుబాయ్ చేరాను.ఇంటికి వచ్చి పప్పు చారు, వంకాయ తాలింపు చేసిపెట్టమని హుకుం జారి చేసాను. శ్రీమతి ఓ నవ్వు. మీరు ఎప్పుడు ఓవర్సీస్ ట్రిప్ కు వెళ్ళినా అర్ధాకలి తో ఎందుకు వస్తారు? అక్కడి ఫుడ్ కడుపు నిండదు అనే నా సమాధానం లో మన తెలుగుతనం కనబడుతుందని చెప్పేది తను.

    మర్నాడు ఆఫీస్ లో మా ఓనర్ +నా బాసు ఇద్దరు నాతో ఒక పెద్ద మీటింగ్ పెట్టి ఆ లాయర్ల arbitration గురించి అడిగారు. వాళ్ళకు అంతకు ముందే లాయర్లు ఫీడ్బ్యాక్ ఇచ్చిన సంగతి నాకు తెలియదు. ఇలా క్రాస్ చెక్ చెయ్యటం మా ఓనర్ కు వెన్నతో పెట్టిన విద్య. ఓ రెండు నెలల తర్వాత మా కంపని ఆ arbitration గెలిచింది.

    అ సంవత్సరం లో నాకు వచ్చిన కాష్ బోనస్ మరే సంవత్సరం లో రాలేదు !!!

  • నా అమెరికా యాత్ర -1

    నా అమెరికా యాత్ర -1

    ట్విట్టూరి లో ఉన్న పిల్లల్లా తుర్రు మంటే అమెరికా వెళ్ళే ఉద్యోగాలు కావు మావి.

    2006 మే. న్యూయర్క్ sugar week కు నన్ను తీసుకొని వెళ్ళమని మా ఓనర్ నా బాసు కు చెప్పారు. అప్పుడే నేను షుగర్ ఫ్యూచర్స్ డిపార్ట్మెంట్ కు ట్రాన్స్ఫర్ అయ్యాను. నన్ను అంతర్జాతీయ షుగర్ ఫ్యూచర్స్ బ్రోకర్స్ కు పరిచయం చేయాలని ఐడియా. రిటర్న్ ట్రిప్ లో ఓ arbitration బ్రీఫింగ్ లండన్ లో లాయర్లతో ఫిట్ చేశాడు బాసు.

    సరే, పదమూడు గంటల ప్రయాణం కదా, ఎకానమీ ఎలా వెళ్తావు అని బిజినెస్ క్లాసు కు పర్మిట్ చేసాడు. తనేమో ఫస్ట్ క్లాసు లో.

    నేను ఎమిరేట్స్ బిజినెస్ క్లాసు లో సెటిల్ అయ్యి, ఒక చిన్న కునుకు తీసా.నా భుజాన్ని ఎవరో కుదుపుతున్నారు. గబుక్కున కళ్ళు తెరిచా. బాసు డ్రెస్ చేంజ్ చేసుకొని,ఎమిరేట్స్ వాళ్ళ ట్రాక్ ప్యాంటు/టీ షర్టు వేసుకొని ఉన్నాడు. పడుకొంటున్నావా? చాల టైం ఉంది కదా arbitration ఫైల్స్ అవీ ప్రశాంతం గా చదువు అని చెప్పి వెళ్లి పోయాడు. నేను అబ్బా అని మూలిగి, తెచ్చుకున్న ఆరు ఫైల్స్ రెండు దఫాలుగా తిరగేసా. మొత్తానికి మధ్య మధ్య లో వచ్చి యోగ క్షేమాలు ( పడుకోన్నానా లేదా ??) చూసి వెళ్ళాడు.

    JFK లో దిగాము. చూడగానే నాకు అంతా ఇంప్రెసివ్ గా అనిపించలేదు. అసలు దుబాయ్ ఎయిర్పోర్ట్ సుపీరియర్. బాసు +నేను బయటపడ్డాం. బయట ఎమిరేట్స్ కాంప్లిమెంటరీ కార్లు సిద్దం. నాకేమో MERC, బాసు కేమో బెంట్లీ. వెళ్ళేది ఒకే హోటల్ కి కదా, బెంట్లీ లో వెళ్దాం అని వేరే కారుని అక్కరలేదని Manhattan కు బయలుదేరాం.

    గంటన్నర తర్వాత హోటల్ waldrof astoria చేరుకున్నాం. It’s a very famous hotel with history of royalty and presidents of nations signing treaties etc.. నాకు ఒక వింగ్ లో suit, బాసు కు ఇంకో వింగ్ లో suit. బాసు నాతో, తొందరగా రెడీ అవ్వు. ఫస్ట్ మీటింగ్ 45 నిమిషాల్లో అని చెప్పాడు. నేను నా లగేజ్ తీసుకుంటున్నప్పుడు అక్కడి వియత్నాం పోర్టర్, దారి మరిచి పోతారు, నాతో రండి అని దారి చూపిస్తూ suit లో నన్ను తీసుకొచ్చి టిప్ తీసుకొని వెళ్ళిపోయాడు.40 నిమిషాల తర్వాత క్రిందకు వెళ్ళాను. It’s a huge property. నాలుగు వైపులా నుండి ఎంట్రన్స్. నాలుగు వైపులా పెద్ద పెద్ద రోడ్లు.ఫెంటాస్టిక్ లొకేషన్ .. సరిగ్గా 45 నిమిషాలకు మీటింగ్ స్టార్ట్. లాబీ లో హలో హాయ్ చెప్పుకుంటూ 2 మీటింగ్లు ముగించుకొని బయట ఉన్న ఏదో చైనీస్ తిని లోపకి వచ్చి రేపు 9 గంటలకు రెడీ అయ్యి కిందకు వచ్చేయి అని చెప్పి తన suit కు వెళ్లి పోయాడు. నేను సూటు బూటు మార్చుకొని లుంగీ ట్ షర్టు వేసుకొని ఏదో పరధ్యానం గా అలోచిస్తూ suit బయటకు వచ్చాను. అప్పుడు డోర్ పడిపొయింది. Access కార్డు లోపల ఉండిపోయింది. హేండిల్ ను నేను రెండు మూడు సార్లు కదిపాను. అంతే ఈలలు వేస్కొంటూ,ఇద్దరు ఆజాన బాహులు(సెక్యూరిటీ నల్ల వాళ్ళు)రెండు కుక్కలతో పరిగెత్తుకొని వచ్చి నన్ను చుట్టు ముట్టేసారు.

    నేను కంగారు పడ్డా. నువ్వు డోర్ హేండిల్ ను ఎందుకు ట్రై చేస్తున్నావు. అసలు నువ్వు ఎవరూ? అని ప్రశ్నలు. ఓపిగ్గా చెప్పాను.. నా ఫింగర్ ప్రింట్స్ ఒక handheld పై తీసుకొని, రిసెప్షన్ తో వాకీ టాకీ లో మాట్లాడి ఫ్లోర్ supervisor కార్డు గీకి చేసి suit ఓపెన్ చేసాడు. అమ్మయ్య అనుకొన్నా.. అప్పుడు వాడిని అడిగా- ఎందుకు ఇంత హడావుడి అని? మీరు చూడలేదా? మీ పక్క రూమ్ లో ఒక చిన్న ఆఫ్రికన్ దేశపు ప్రెసిడెంట్ ఉన్నారు.. వాళ్ళు ఆయన బాడీ గార్డ్స్. కాబట్టి ఈ ఫ్లోర్ లో ఎక్కువ సెక్యూరిటీ అని సెలవిచ్చాడు.

    అ తర్వాతి 5 రోజులు భయంకరమైన బిజీ . మీటింగు లే మీటింగులు.- ట్రేడర్ లు/బ్యాంకర్ లు/కాన్ఫరెన్స్ పేపర్లు/ బాస్ presentation వగైరా…

    ఒక సారి మోర్గాన్ స్టాన్లీ షుగర్ డెస్క్ హెడ్ తో లంచ్. పక్కన ఏదో రెస్టారెంట్ కు వెళ్ళాం, అతను steak మీడియం rare ఆర్డర్ ఇచ్చాడు. మెనూ లో నేను తినదగ్గది కనబడలేదు, నా బాస్ కాఫీ చాలు అని ఊరుకున్నాడు. నేను ఆనియన్ రింగ్స్ చెప్పాను. వాడు సర్వ్ చేసిన పోర్షన్ ఒక కిలో కంటే ఎక్కువ గా ఉన్నాయి. మా గెస్ట్ steak ఒక కిలో ఉంటుంది. వామ్మో..ఇంత సైజా అని నోరు వెళ్ళ బెట్టా.

    ఆ మర్నాడు వెతికి వెతికి ఇండియన్ రెస్టారంట్ ని పట్టుకొని దాల్ తడక,భెండి ఫ్రీ -తందూరీ రోటి తిని బ్రేవ్ మని త్రేన్పు వచ్చిన తర్వాత కాని ఆత్మా రాముడు శాంత పడలేదు.

    నెక్స్ట్ డే GALA డిన్నర్.

    డ్రెస్ కోడ్: gents : TUX లేడీస్: Black Gown ..

    బాసు:: మొహిద్దిన్ జీ, మీ tux ఎక్కడ అన్నాడు.

    నేను: నాకు tux లేదు అన్నాను.

    బా: సరే మీరు వెళ్లి concierge ను అడగండి .ఎక్కడ దొరుకుతుందో చెప్తాడు. అన్నాడు.

    వాడిని అడిగితే, వాడు అడ్రస్ ఇచ్చాడు.

    నేను నడుచుకుంటూ వెళ్ళాను..

    అక్కడ ఓ 50 మంది ఉన్నారు లైన్ లో. ఇంతకు అది రెంటల్ షాప్. వాళ్ళు చాలా చురుకు గా పని చేస్తున్నారు. పది నిమిషాల్లో నా టర్న్ వచ్చింది. Tux/Cummerband/ఫ్రిల్ షర్టు వేసుకొని చూసా. టైలర్ కొన్ని మార్పులు నోట్ చేసుకొని హోటల్ కు పంపుతానని రూమ్ నెంబర్ తీసుకొని $150 ఛార్జ్ చేసాడు (ఒక రోజు కోసం). సమర్పించుకొని హోటల్ కి వచ్చాను.

    ఆ రోజు NYMEX కు వెళ్లి జూలై షుగర్ ఫ్యూచర్స్ ఓపెనింగ్ సెషన్ కు బెల్లు కొట్టాము. Felt thrilled.

    మొదటి సారి TUX తో డిన్నర్ ఈవెంట్. స్పీకర్స్ పోడియం దగ్గర గా ఉన్న కార్గిల్ టేబుల్ వాళ్ళు నన్ను లాక్కుపోయారు. షుగర్ ట్రేడ్ లో మాది పెద్ద కంపెనీ కదా..అందరూ తమ తమ టేబుల్స్ దగ్గరకు రమ్మని పోరు.

    ఫిక్స్డ్ మెనూ. చదివితే తినగలిగేది నిల్లు. సరే తర్వాత చూద్దాం అని కబుర్ల లో పడ్డా. టేబుల్ చుట్టూ 10 మంది. అందరూ పానీయాలు స్టార్ట్ చేసారు. నేను కోక్ అన్నా.బేరర్ వచ్చి టిన్ నా మొహన కొట్టి పోయాడు.

    ఇంతలో ఒకతను పందెం కాద్దామా అని అడిగాడు . ఏమిటంటే ఫలానా స్పీకర్ ఎన్ని నిమిషాలు మాట్లాడుతాడని? ఒక హాట్షాట్ స్పీకర్ పై బెట్ . ఫస్ట్ టైం లైఫ్ లో డబ్బు పెట్టి పందెం కాయటం. సరే అని 10 డాలర్లు టేబుల్ పై వేసి.. 12 నిముషాలు కంటే తక్కువ గా మాట్లాడుతాడని చెప్పా. Interestingly 11 నిమిషాల్లో ముగించాడు. $ 90 గెలుచుకొన్నా..

    డిన్నర్ స్టార్ట్ అయింది. నేను బేరర్ ని పిలిచి వెజ్ తెమ్మన్నా . వాడు వింతగా చూసి, ఏదో పాలక్ లాంటిది 4 ఆకులు, ఒక కారట్ ఉడక బెట్టింది తేచ్చాడు. కక్కలేక తినలేక ఇబ్బంది పడ్డాను.

    ఆ 5 రోజులు 2 km దూరం లో ఉన్న empire state bldg ను కూడా చూడలేక పోయా.. అంతలా మీటింగ్ లు ఫిట్ చేసాడు బాసు. దుర్మార్గుడు అవన్నీ ఎప్పుడో చూసేసాడు.

    పొద్దున్నే లేచి మూట ముల్లె సర్దుకొని లండన్ వెళ్ళాలి కదా , La Guardia airport కు పయనమయ్యా.. హోటల్ కు బై చెప్పి.

    Check ఇన్ చేసాను..Business class AA.

    పొద్దున్నే కదా ..ఏదైనా తిందాం అని వెయిటింగ్ ప్లేస్ దగ్గర గా ఉన్న స్మూతీ కౌంటర్ కి వెళ్ళాను. 2 నిమిషాలైంది.

    ఇంతలో ఏదో కలకలం. ఇద్దరు సెక్యూరిటీ వాళ్ళు నా వైపు పరిగెత్తుకొని రావటం చూసాను.

    సశేషం

  • నా ఇరాన్ యాత్ర -2

    నా ఇరాన్ యాత్ర -2

    నా ఇరాన్ యాత్ర -2

    గత సంచిక తరువాయి.

    లోపలికి ఎంటర్ అయ్యాము. ఒక పెద్ద టేబులు . imposing సెట్ అప్. డైరెక్టర్ కు ఇంగ్షీషు రాదు . మాకు ఫార్శి రాదు .

    మా లాయర్ తర్జుమా చేయాలి. అతడు 30 సెకండ్లు విని మాకు రెండు ముక్కలు చెప్పేవాడు. నాకు చిరాకు. అంతసేపు విని మాకు రెండు ముక్కలు చెప్తే మిగతావి మింగేసాడా అనే అనుమానం. చివరాఖరకి పోర్ట్ కు బయలు దేరాం.

    పెద్ద పెద్ద గోడౌన్ లలో గోధుమలు బియ్యం నిల్వలు చూసాను . మన FCIగోడౌన్లు లాగే ఉన్నాయి. తలుపులు సరిగ్గా మూయకుండా, ఎలుకలు , పంది కొక్కులు వగైరా స్వైర విహారం etc . మొత్తం పని కానిచ్చి పోర్ట్ నుండి బయట పడ్డాము.. వాళ్ళ రైల్వే వ్యాగన్లు వేరే గా ఉన్నాయి. మన వాగన్ లు నయమని పించాయి. మాతో వచ్చిన లాయర్ ఇక్కడే మా కజిన్ ఉన్నారు. వెళ్ళి టి తాగి అక్కడనుండి Mashaad కు వెళ్లిపోదాం ఆనాడు. మేము సరే అన్నాము. 20 నిమిషాల వెళ్ళిన తర్వాత ఓ ఇంటి ముందు ఆగాము. పెద్ద ఇల్లు. లోపలికి వెళ్ళగానే చాలా పెద్ద డ్రాయింగ్ రూమ్. 60 x 40 ఫీట్. చుట్టూతా గోడలకు ఆనించి చక్కటి కుర్చీలు. మధ్యలో సోఫాలు. చివరన పెద్ద tv . లోపల ఓ పది మంది ఆడ లేడీసులు tv లో ఏదో చూస్తున్నారు. నేను ఏదో తేడా గా ఉంది అని పసి కట్టా. ఇంతలో మమ్ములను చూసి వాళ్ళందరు లోపలికి వెళ్లిపోయారు.. వాళ్ళు ఏక్తా కపూర్ సీరియల్ స్టార్ tv లో, పార్శీ డబ్బింగ్ లో చూస్తున్నారు అని తెలిసింది ..

    ఆహా! ఏక్తా కపూర్ కీర్తి ఖండాంతరాలకు పాకి పోయిందని.. నా ఛాతీ ఉప్పొంగి పోయింది .

    టి తాగిన తర్వాత, మా లాయర్ ఇక్కడే 10 కిమీ లో ఇరాక్ బోర్డర్ ఉంది . అక్కడ షాపింగ్ బాగుంటుంది . క్రాస్ చేసి వెళ్ళి వద్దాము . ఇక్కడ మామూలే అని అన్నాడు. నేను సరే అన్నా. మా బాసు.. వద్దు మోహిద్దీన్ జి .. ఏదైనా అయితే కష్టం. Passport లు అవీ confiscate అయిపోతాయి అని వారించాడు. నేను కూడా నిజం కదా అని అలోచించి సాయంత్రం 6 కల్ల మషాద్ చేరుకొని, మళ్ళా ఆ తుక్కు బోయింగ్ లో టెహరాన్ చేరాం.

    మర్నాడు ఒక పెన్షన్ ఫండ్ టీం ను కలిసాము. ఒక అజర్బైజానీ, ఒక కజఖ్, ఒక ఇరానీ. వాళ్ళకు ఇంగ్షీషు రాదు . మాకు ఇంగ్షీషు తప్పించి ఏది రాదు. ఎలాగోలా మీటింగ్ అవ్వగోట్టి లంచ్ కోసం టెహరాన్ క్లబ్ లో ఉన్న ఒక exclusive restaurant కు వెళ్ళాము. Chello కబాబ్ , saffron రైస్. అక్కడ అందరు డ్రై గా తింటున్నారు. మనకా గ్రేవీ లు కావాలి. కబాబ్ లు టేస్టీ గా ఉన్నాయి.

    మర్నాడు 4 గంటలకు చెక్ అవుట్. ఈవెనింగ్ ఫ్లయిట్ కు దుబాయి.

    హోటల్ నుండి బయలుదేరి ఎయిర్పోర్టు కు బయలుదేరాము. ట్రాఫిక్ జామ్లు. . ఒక్క పోలీసు లేడు . హైదరాబాద్ లో అందరు సిగ్నల్ లేని చోట గుమి గూడతారే అలాగే అక్కడ కూడా. ఎయిర్పోర్టు చేరు తుండగా డ్రైవరు మీరు cip టెర్మినల్ కు వెళ్ళాలా లేక general టెర్మినల్ కా అని అడిగాడు. నేను బాసు మొఖాలు చూసుకొన్నాం. నేను emirates first క్లాస్ అని చెప్పా. ఓహో ! మీరు cip అన్నాడు. Vip విన్నాను. Cip అంటే ఏమిటి అన్నా ? commercially important person ఆట. తెగ నవ్వాము. టెర్మినల్ వచ్చింది . చక్కటి ఇరానీ అమ్మాయిలు మమ్మల్ని గ్రీట్ చేసి మా passports + సామాన్లు లాక్కొని మాకు ఒక అమ్మాయిని తోడిచ్చి lounge కు పంపారు . అక్కడ తిండి తిని కబుర్లు చెప్పుకొంటూ ఉండగా .. చివరన ఆ అమ్మాయి వచ్చి మమ్ములను తోడుకొని పోయి అప్పటికే అక్కడ ఉన్న ఇమ్మిగ్రేషన్ లో స్టాంప్ అయిపోయిన మా passports +టిక్కెట్లు ఇచ్చి, ఇమ్మిగ్రేషన్ లో special passage గుండా బయటకు తీసుకొని వచ్చింది. ఏదో వాకీ టాకీ లో చెప్పింది .S క్లాస్ బెంజ్ కారు మా ముందు ఆగింది. నేను ఎంటబ్బా అని చూస్తున్నా ! అమ్మాయి కార్ తలుపు తీసి మమ్ములను ఎక్క మంది.. సర్రున కారు tarmac పై దూసుకొని వెళ్ళి emirates ఫ్లయిట్ మెట్ల దగ్గిర ఆగింది. అమ్మాయి కారు దిగి , తల వంచి అభివందనం చేసింది. Come again to Iran అని చెప్పి, మేము plane లోపలి కి వెళ్ళిన తర్వాత వెళ్లిపోయింది. Tarmac పై ఉన్న ప్లేన్ వరకు కార్లో అంటే మాటలా! రియల్ vip ల్లా ఫీల్ అయ్యాము.

    మొత్తానికి అలా జరిగింది నా ఇరాన్ యాత్ర!

    Ps : టెహరాన్ ప్రతి రోడ్డు జంక్షన్ లో చూడ చక్కని గులాబీ మొక్కలు, గులాబీ creepers.