Author: Ghouse Hyd

  • స్మృతులు-1

    నాకు ఎవరో పంపారు.. మీతో ఇక్కడ పంచు కొంటున్నా …..

    ====================

    రైల్వే స్టేషన్ లో వెయింగ్ మిషన్ ఎక్కడానికి 10 పైసల బిళ్ల కోసం మారాం చేసిన జెనరేషన్ మనది . ఇంటి ముందు కొచ్చే పాల ఐసు 10 పైసలూ, ఫ్రూట్ ఐసు 5 పైసలూ నూ.

    SSC పాసవగానే టైప్ ఇన్ స్టిట్యూట్ కి పేపర్లు గుండ్రంగా చుట్టుకుని వెళ్లిన తరం మనది . అద్దెకి బుక్స్ (నవలలు ) తెచ్చుకుని చదువుకున్న తరం మనది. సినిమా హాలు క్యూలో పాటల పుస్తకాలు కొనుక్కుని బట్టీలు పట్టిన కాలం మనది.

    గెజిటెడ్ ఆఫీసర్లు అయినా, కాలేజీ లెక్చరర్స్ అయినా సైకిళ్లు తొక్కుకుని ఆఫీస్ లకు వెళ్లిన రోజులవి. అందుకే డ్రాయింగ్ రూమ్ జిమ్ములలో సైకిల్ తొక్కే అవసరం పడేది కాదు.

    చేబదుళ్లకి కాదేదీ అనర్హం. పిన్నిగారింట్లోంచి గ్లాస్ తో చెక్కర అయినా, స్పున్ తో కాఫీ పొడైనా, బాబాయ్ గారి రేలీ సైకిల్ అయినా, పక్కింటి అన్నయ్య జామెంట్రీ బాక్సూ , స్కూల్లో డ్రామాకి ఎదురింటి అక్కయ్య జడగంటలూ అయినా.

    అప్పు పుట్టని పచారీ షాపులూ బట్టల కొట్టులూ వుండేవే కావు. రేషన్ షాపుల్లో పంచదార కోసం, కిరసనాయిల్ కోసం క్యూ లో నిలబడి డ్యూయెట్లూ, పాలసీసా కోసం బూతుల దగ్గర నిలబడినప్పుడు లవ్ లెటర్స్ ఎక్స్చేంజ్ లు జరిగేవి.

    ఇంటి ముందుకు కోతులాడించేవాడు, పాములాడించేవాడు, గంగిరెద్దులాడించేవాడు,ఎలుగు బంటిని తెచ్చేవాడు, చిలక జోస్యం చెప్పేవాడు, వానల్లు పడాలి వాన దేవుడా అని కప్పలకి పెళ్లిళ్లు చేసే వాళ్లు కాలాన్ని బట్టి వచ్చి వినోదం అందించే వాళ్లు. మేకప్పులు అంటే తెలీని రోజుల్లో మొహాలకి గులాబీ రంగులేసుకునొచ్చి, ఇళ్ల ముందు సినిమా పాటలకి డాన్స్ లాడే వారు. గారడీల వాళ్లు బాలన్సింగ్ ఎలాగో పైన తాడు మీద చిన్న పిల్లలని నడిపిస్తూ చూపించే వాళ్లు. మూలికలూ, పసర్లూ అమ్మేవాళ్లు తాము నయం చెయ్యలేని రోగం లేదనే వాళ్లు. బస్టాండ్ లో చెవి గులిమిలు తీస్తామనే పెట్టెలతో తిరిగే వాళ్లూ. ఇళ్లముందు కొచ్చి సవరాలు కడతాం అనే వాళ్లూ.

    వాళ్ల కోసం టిన్నుల్లో జుట్టు వూడితే దాచుకున్న వాళ్లూ వుండేవారు. “దువ్వెన్నలు, బొట్లు, కాటుక పెట్లు, ఇయర్ పిన్లు, రబ్బర్ గాజులు, రిబ్బన్లహో”. అంటూ పెట్టె నెత్తిన పెట్టుకొచ్చే వాళ్ల దగ్గర దొరకని ఫ్యాన్సీ వస్తువుండేది కాదు. “పాత బట్టలకి స్టీల్ సామాన్లిస్తాం”. అన్న వాళ్లు వచ్చి ఎన్నేసినా, ముందు చూపించినా గంగాళం కాకుండా, ఆఖర్న చూపించిన గిన్నె ఇచ్చి పోయేవాళ్లు. గోతాముడు పాత బట్టలొదిలిపోయేవి. కత్తికి సాన పెడ్తాం, నవార్లు నేస్తాం. పరుపులేకుతాం. గిన్నెలకి సొట్టలు తీస్తాం. బంగారు వెండి వస్తువులకి పాలిష్ పెడతాం. అరువు మీద చీరలిస్తాం అంటూ ఇంటి ఇల్లాళ్లని ఊపిరి తీసుకోనిచ్చే వాళ్లు కారు. ఇంక ముగ్గు అమ్మే వాళ్లూ, ఉప్పు అమ్మేవాళ్లూ, కూరలూ పండ్లూ అమ్మే వాళ్లూ సరేసరి.

    మాదా కబళం వాళ్లు “అన్నం వుంటే పెట్టమ్మా నీ కొడుకులు, బిడ్డలు, మనవలు సల్లంగుండ” అంటూ టైముల వారీగా వచ్చే వాళ్లు… సాయంత్రం 8 గంటల బిచ్చగాడొచ్చి వెళితే మా నానమ్మ మాత్రలేసుకునేది..

    రేడియోలో బినాకా గీత్ మాలా ఊహల రెక్కలు విప్పేది. భూలే భిస్రే గీత్ అమర లోకాల్లో విహరింప చేసేది. రహస్య ప్రేమలు, అచ్చట్లు, ముచ్చట్లు… “ఏమిటో” అనుకోవడాలు ప్రొద్దుట సంస్కృత వార్తలు ‘ఇతి బలదేవానంద సాగరహా ‘తో ప్రారంభం అయితే ఈ మాసం పాటలూ కార్మికుల కార్యక్రమాలూ సంక్షిప్త శబ్ద చిత్ర ప్రసారాలూ..వివిధ భారతి మీరుకోరిన పాటలూ..పండితులచే నిర్మించబడ్డ నాటకాలూ..వావ్ రేడియో స్వర్ణ యుగం అది!

    అప్పట్లో పేపరు చదువుతూ కాఫీ తాగని మనుషులు అరుదు..ఇంగ్లీష్ పేపర్ చదువుతే లాంగ్వేజ్ ఇంప్రూవ్ అయినట్లే, దూర్దర్శన్ లో ఇంగ్లీష్ వార్తల వల్ల ప్రొనౌన్సియేషన్ నేర్చుకున్నాం.. తాతయ్యలకీ దూరపు చుట్టాలకీ ఉత్తరాలు రాస్తూ లెటర్ రైటింగులు నేర్చుకున్నాం…. ఉభయకుశలోపరి ఎక్కడ పెట్టాలో, గంగాభాగీరధీ సమానురాలైన ఎప్పుడు వాడాలో తెలుసు కున్నాం!

    ఎన్నని చెప్పగలం ఆ పాత మధురమైన జ్ఞాపకాలు…. ఇప్పటికి ఎప్పటికి మా గుండెల్లో నిలిచిపోయి మా గుండెలు అగిపోయేవరకు మాతో వెన్నుండి మమ్మల్ని నడిపిస్తున్న గుర్తులు.

    సశేషం

  • గజల్

    Ms.Tasawar Khanum- a pakistani singer-  sang this in 1974.

    In 2005, this ghazal was used in hindi movie Zeher.

    अगर तुम मिल जाओ ज़माना छोड़ देंगे हम

    तुम्हें पा कर ज़माने भर से रिश्ता तोड़ देंगे हम

    तुम्हें दिल में रखेंगे अपनी पलकों में छुपा लेंगें

    तुम्हें खुशबू समझ के अपनी सांसों में बसा लेंगे

    कयामत तक जो ना टूटे वो रिश्ता जोड़ देंगे हम

    बदन के साये, जान-ए-मन, तुम्हारे रंग में रंग डाले

    जुदा क्या कर सकेंगे तुमको मुझसे ये जहांवाले

    मोहब्बत की कसम तक़दीर का रुख मोड़ देंगे हम

    ना तो तुम जिसमे शामिल वो बहारें हम नहीं लेंगे

    तुम्हारी नाम पे ये दिल तो क्या है जान भी देंगे

    नज़र जिसमें न तुम आये वो शीशा तोड़ सनेगे हम

    अगर तुम मिल जाओ ज़माना छोड़ देंगे हम

    अगर तुम मिल जाओ

    Lyrics:: Tasleem Fazli

    Singer: Tasawar Khanum 1974

    ANALYSIS:

    Central Theme

    The ghazal explores complete devotion and surrender in love – the lover is willing to abandon the entire world for their beloved. The intensity escalates through each couplet, expressing love that transcends worldly limitations.

    Couplet-by-Couplet Analysis

    Couplet 1 (Matla):

    “If you unite with me, we’ll abandon the world / Having found you, we’ll sever ties with everyone”

    Sets the tone of absolute choice – love versus world. The lover declares readiness for total isolation.

    Couplet 2:

    “We’ll keep you in our heart, hide you in our eyelids / We’ll consider you fragrance and settle you in our breath / We’ll forge a bond that won’t break till Doomsday”

    Beautiful sensory imagery – the beloved becomes part of the lover’s very being (breath, sight). The progression from heart → eyelids → breath shows increasing intimacy. “Qayamat tak” (till doomsday) introduces eternal commitment.

    Couplet 3:

    “Shadow of body, life of soul, dyed in your color / How can these worldly people separate you from me / By love’s oath, we’ll change fate’s direction”

    The lover claims unity so complete that separation is impossible. The bold declaration of “changing fate” shows love as a force that defies destiny itself. “जान-ए-मन” (life of my soul) is a classic Persian/Urdu term of endearment.

    Couplet 4:

    “We won’t accept springs in which you’re not included / For your name, forget heart, we’ll give our life / We’ll break every mirror in which you don’t appear”

    The most dramatic declarations – rejecting beauty (spring) without the beloved, offering life itself, and destroying any reality that doesn’t contain them. The mirror metaphor is particularly striking – refusing to see a world without the beloved.

    Tone and Style

    The tone is passionate, defiant, and romantic with a touch of sufistic devotion. The language blends Hindustani with Persian/Urdu vocabulary (“जान-ए-मन,” “कयामत,” “तक़दीर”), giving it classical ghazal flavor while remaining accessible. The conversational “हम” (we) makes it intimate yet somewhat formal.

    Overall Assessment

    A deeply romantic modern ghazal that successfully uses traditional forms and metaphors while maintaining emotional authenticity. Its strength lies in escalating intensity and vivid imagery that makes abstract devotion tangible.

    (Collated from different sources)

  • హిందీ పాటలు -లిరిక్స్

    అతివ వర్ణన పాటల సిరీస్ లో రెండో పాట :

    अब क्या मिसाल दूँ मैं तुम्हारे शबाब की

    ఆరతి సినిమా లోనిది.

    రఫీ గాత్రం /మజ్రూహ్ రచన /రోషన్ సంగీతం.

    अब क्या मिसाल दूँ, मैं तुम्हारे शबाब की
    इन्सान बन गई है किरण माहताब की

    चेहरे में घुल गया है हसीं चाँदनी का नूर
    आँखों में है चमन की जवाँ रात का सुरूर
    गर्दन है एक झुकी हुई डाली गुलाब की

    अब क्या मिसाल दूँ, मैं तुम्हारे शबाब की

    गेसू खुले तो शाम के दिल से धुआँ उट्ठे
    छू ले कदम तो झुक के न फिर आसमान उट्ठे
    सौ बार झिलमिलाए शमा आफताब की
    अब क्या मिसाल दूँ, मैं तुम्हारे शबाब की

    दीवार-ओ-दर का रंग ये आँचल ये पैरहन
    घर का मेरा चिराग है, बूटा सा ये बदन
    तस्वीर हो तुम ही मेरे जहान के ख्वाब की
    अब क्या मिसाल दूँ, मैं तुम्हारे शबाब की

    अब क्या मिसाल दूँ, मैं तुम्हारे शबाब की
    इन्सान बन गई है किरण माहताब की

    ===

    ప్రేయసి ని వర్ణించే పాటల్లో ఇదో మణిహారం.

    अब क्या मिसाल दूँ मैं तुम्हारे शबाब की:

    నీ రూపాన్ని దేనితో నైనా ఎలా పోల్చాలి – అనే rhetorical పాయింట్ తో పాట మొదలు.

    इन्सान बन गई है किरण माहताब की

    నీ అందంలో చంద్రకాంతి మానవ రూపం ధరించింది ( maahtab – splendour of moon)

    ఒక కవిప్రశ్న—అందం వర్ణనకు మాటలు తక్కువైపోయాయనే తలంపు.

    चेहरे में घुल गया है हसीं चाँदनी का नूर

    నీ ముఖం లో చంద్రకాంతి కరిగిపోయింది.
    आँखों में है चमन की जवाँ रात का सुरूर

    నీ నయనాల్లో తోటలో రాత్రి వికసించిన పూబాలల సౌరభవం

    गर्दन है एक झुकी हुई डाली गुलाब की

    నీ కంఠము గులాబీ కొమ్మలా సుతారం

    अब क्या मिसाल दूँ, मैं तुम्हारे शबाब की

    నీ రూపాన్ని దేనితో నైనా ఎలా పోల్చాలి ?

    गेसू खुले तो शाम के दिल से धुआँ उट्ठे
    నీ కురులు ముసిరిన చీకట్ల హృదయాంతరాళ్ల లో కెగసిన ధూమం

    छू ले कदम तो झुक के न फिर आसमान उट्ठे

    నీ పాదాన్ని తాకటానికి వంగిన ఆకాశం అక్కడే ఉండి పోతుంది.
    सौ बार झिलमिलाए शमा आफताब की

    నీ అందం ముందు పిండి వెన్నెల కొట్టు మిట్టాడుతుంది
    अब क्या मिसाल दूँ, मैं तुम्हारे शबाब की

    నీ రూపాన్ని దేనితో నైనా ఎలా పోల్చాలి?

    दीवार-ओ-दर का रंग ये आँचल ये पैरहन

    నీ ఆహార్యం నా గృహాన్ని జీవం తో నింపింది.
    घर का मेरा चिराग है, बूटा सा ये बदन

    నీ రూపురేఖలే నా ఇంటి దీపాలు
    तस्वीर हो तुम ही मेरे जन्नत के ख्वाब की

    నా కలలలో దాగిన స్వర్గధామపు శిల్పానివి
    अब क्या मिसाल दूँ, मैं तुम्हारे शबाब की

    నీ రూపాన్ని దేనితో నైనా ఎలా పోల్చాలి?

    (ఈ పాట లోని కొన్ని పదాలకు నాకు సరైన అర్ధాలు తెలుగు లో స్పురించలేదు. )

    ఈ పాట లో :

    • అసమాన సౌందర్యం (షబాబ్): యవ్వనపు వెలుగులు
    • ప్రకృతి, వెలుగు ప్రతీకలు : చంద్రుడు, సూర్యుడు, పువ్వులు వంటి ప్రతీకల ద్వారా పవిత్రత, ప్రకాశం.
    • అతిశయోక్తి: ప్రేమలో అతిశయాలు (ఆకాశం వంగిపోవడం మొదలైనవి).

    ఇకపోతే,

    ఈ గీతం ఘజల్ సంప్రదాయాన్ని తలపిస్తూ, ఉర్దూ కవిత్వం లో ప్రకృతి ప్రతీకలైన , చంద్రకాంతి, తారలు, గులాబి కొమ్మలు, రాత్రి సోయగం—అన్నీ కలగలిపి, ఒక సౌందర్యగీతం అయింది .

    ఆరాధన, స్త్రీ దివ్యత్వం అన్న అంశాలను మహమ్మద్ రఫీ గాత్రం కడు రమ్యం గా ఆలపింపగా ,రోషన్ సంగీతం దానికి ప్రాణం పోసింది.

    ఇది కేవలం ఒక ప్రేమగీతం కాదు—అందాన్ని మాటల్లో చెప్పలేని స్థితి, ప్రేమలోని ఆరాధన, స్త్రీ సౌందర్యానికి దైవత్వం ఆపాదించి కీర్తించే గీతం.

    ✨ఇలా, “అబ్ క్యా మిసాల్ దూం” ఒక శాశ్వత ఆరాధనగీతంగా నిలిచిపోయింది.

    (collated from different sources)

    1
  • సరదా !!

    1974-మార్చ్

    నేను MA ఫైనల్ సంవత్సరం. అప్పటికి ఇంకా 21 నిండలేదు. క్లాసు లో అందరికంటే పిన్న వయస్కుడిని.

    పరీక్షలు తరుముకొస్తున్నాయి. మరల అందరం తలో దిక్కుకు పోతాము , అందరం కలిసి సినిమా కు వెళ్దాము అని డిసైడ్ అయ్యాం.

    మాకు అప్పుడు రెండు ఎలెక్టీవ్ సబ్జెక్టు లు ఉండేవి. ఒకటి : నేషనల్ ప్లానింగ్ రెండు :రూరల్ డెవలప్మెంట్ . మొదటిది కొంచెం కష్టం . మా ఎలెక్టీవ్ అది. మేము 16 మందే ఉండే వాళ్ళం. అందులో 9 మంది అమ్మాయిలు.

    ఏకగ్రీవంగా “యాదో కి బారాత్” కు వెళదాం అని డిసైడ్ చేసుకున్నాం.

    ఆరోజు రానే వచ్చింది. అందరం సినిమా హాల్ దగ్గర కలిసాము. 16 టిక్కెట్లు కొన్నాం. లోపలకు ఎంట్రీ.

    ముందు అమ్మాయిలందరు ఒకళ్ళ పక్కన ఒకరు కూర్చున్నారు. తర్వాత అబ్బాయిలు కూర్చోవాలి. నేను అందరి లో చిన్న వాడిని కాబట్టి నన్ను ముందుకు తోశారు. నేను వెళ్లి అమ్మాయి పక్కన కూర్చున్నా. తర్వాత నాపక్కపక్కనే మిగతా అబ్బాయిలు కూర్చున్నారు. ( ఇప్పుడు చదువుతున్న వారికి కొంచెం వింతగా ఉంటుంది .univ లో అమ్మాయి పక్కన అబ్బాయి కూర్చోవటం ఇలా ఉంటుందా అని. ఇది 50 ఏళ్ళ క్రితం జరిగిన సంఘటన ).

    సినిమా మొదలయ్యింది. అందరం లీనమై పోయాం. ఇంతలో ఒక సీన్ లో ధర్మేంద్ర ఒక యాక్ట్రెస్ ను ( పేరు గుర్తు లేదు ) వెనక నుండి ఆమె చేయి పట్టుకొని వెనక్కి మెలి పెడతాడు. అప్పుడు ఆ అమ్మాయి పైట జారి పోతుంది. ఆ సీన్ రాగానే నేను “అసంకల్పితం ” గా “ఓహ్” అన్నాను. నా పక్కనున్న మరాఠీ క్లాస్మేట్ అమ్మాయి చిలిపిగా నవ్వుతూ నా చెవిలో ఎవరికీ వినపడకుండా ” క్యా హుఆఁ తుజే గౌస్ ” అని చెవిలో గుసగుస గా అడిగింది. ఏం చెప్పాలో తెలియక తిక మక పడి ” కుచ్ నహి ” అని చెప్పా. తాను మరల మెత్తగా నవ్వింది., మిగతా సినిమా అంతా కుర్చీలో శిలలా ఉండిపోయా..

    సినిమా తర్వాత అమ్మయ్య అని బయట పడి ఊపిరి పీల్చుకొన్నా.

    నా పక్కన కూర్చున్న అమ్మాయి అందరికి చెప్పిందేమో, ఇక చూస్కోండి..మర్నాడు క్లాసుల మద్య రీసెస్ లో ఇంకో నలుగురు వచ్చి సినిమాలో నీ కేమైంది అని తెగ ఆట పట్టించారు. నేను నవ్వుతూ సైలెన్స్ పాటించాను. ఇలా ఒక వారం నన్ను ఓ ఆట ఆడుకున్నారు.. తర్వాత వాళ్ళందరూ వచ్చి ..ఏమి అనుకోకు.. సరదా.. అని నన్ను క్యాంటీన్ కు తీసుకెళ్లి ఐస్ క్రీం ఇప్పించి truce డిక్లేర్ చేశారు.

    ఈ రోజుల్లో ఉందొ లేదో తెలియదు కానీ, ఆ రోజుల్లో ఆటోగ్రాఫ్ బుక్ ఉండేది. అందరు ఏవేవో రాసేవారు.

    నా చెవిలో గుస గుస లాడిన ఆ మరాఠీ అమ్మాయి

    ” Umr-E-Daraaz Mang Kar Laye The Chaar Din
    Do Aarzoo Mein Kat Gaye Do Intezaar Mein”
    అని రాసింది.

    — ఆ రోజులు చదువు, సరదా, కబుర్లు కలబోసిన స్వప్న లోకం.- మనసులో పదిలం. ఎప్పటికీ ..

    2
  • ప్రతిబింబాలు

    రేవతి చివరిసారిగా రాజేష్‌ని చూసి దాదాపు పదిహేనేళ్లు అయ్యింది.

    HCU. హైదరాబాద్

    రేవతి రాజేష్ లు ఒక ఫ్రెషర్స్ ఈవెంట్ లో మొదటి సారి కలిశారు .

    చూపులు మాటలు కలిసాయి. రేవతి MA లిటరేచర్ , రాజేష్ M.Tech .

    రాజేష్ ది ప్రశాంతమైన స్వభావం , రేవతిది గలా గలా మాట్లాడే స్వభావం – రెండు విభిన్న ధ్రువాలు. అంటారు గా విభిన్న ధ్రువాలు ఆకర్షించ బడతాయని.అదే జరిగింది

    లిటరరీ ఈవెంట్ల లో , లైబ్రరీ , కాంటీన్ లతో మొదలైన పరిచయం నెమ్మదిగా మొదలై, అనతి కాలం లోనే చాలా గాఢమైన ప్రేమ కు దారి తీసింది.. గంటల తరబడి ఫోన్ల సాక్షిగా ఎన్నో బాసలు,కలలతో యూనివర్సిటీ రోజులు గడిచిపోయాయి.

    కానీ ప్రేమ వేరు, జీవితం వేరని తొందర్లోనే అవగతం అయింది,

    రాజేష్ కుటుంబం వారు స్థితి పరులు. అంతస్థులు, పాత సంప్రదాయాల కు ప్రాణం పెట్టే కుటుంబ నేపధ్యం.

    రేవతిది దిగువ మధ్యతరగతి కుటుంబం.రాజేష్ తల్లిదండ్రులు రేవతి తాహతు సరిపోదని నిర్ధారించగా, కుటుంబాన్ని ఎదిరించలేక రాజేష్ మిన్నకుండి పోయాడు,

    రేవతిని కలిసి,తన నిస్సహాయత ను చెప్పాడు రాజేష్.ఇద్దరూ కన్నీరు మున్నీరయ్యారు.

    ఇద్దరి దారులు వేరయ్యాయి.

    —-

    ఇప్పుడు రేవతి కి 38 ఏళ్ళు. ప్రసిద్ధ రచయిత్రి. ముంబైలో నివాసం.

    కాలం ఆ పాత గాయాన్ని పూర్తిగా మాన్పలేక పోయింది.

    బుక్ లాంచ్ లు, రీడింగ్ సెషన్స్ కోసం తను దేశం అంతా తిరుగుతుంటుంది .

    ఈ జీవితానికి ఆమె అలవాటు పడిపోయింది. కానీ ఎక్కడో వెలితి.

    ఆమె ఒక సారి వివాహ బంధం లోకి వెళ్లి, కుదరక బయటకు వచ్చేసింది. పిల్లలు లేరు.

    బెంగళూరులో జరిగిన ఓ బుక్ లాంచ్ లో పాల్గొనటానికి వచ్చింది రేవతి.

    ఒక చిన్న ఆర్ట్ గ్యాలరీ వాళ్ళ కేఫ్ లో జరిగింది రీడింగ్ సెషన్.. దాని తర్వాత, పుస్తక ప్రియులతో ఆమె కలిసి మెలిసి మాట్లాడుతున్నప్పుడు ,ఎవరో ఆమె భుజాన్ని సున్నితంగా తట్టారు.

    “మీ ప్రేమ కథల్లో బాధ ప్రస్ఫుటం గా కనబడుతుంది”

    రేవతి వెనక్కి తిరిగి చూసింది. ఆ మాటలన్న ఆవిడ కు బహుశా 35 ఏళ్ళ వయస్సు ఉంటాయి. చక్కటి కళ్ళు, హుందాతనం ఉట్టిపడే చీర, మోముపై చిరునవ్వు.. ఆమె తనను తాను కుసుమ అని పరిచయం చేసుకుంది.

    “నేను మీరు రాసిన నాలుగు పుస్తకాలూ చదివాను. అవి నా కెంతో ఇష్టం . చాలా చిక్కటి ప్రేమ కథలు . నాకైతే వ్యక్తిగత అనుభవాలతో రాసారని అనుకొంటున్నా, నిజమా? “” కుసుమ అడిగింది

    రేవతి , ” అవునండి. కొన్ని పుస్తకాలు మన వెన్నంటే ఉంటాయి. వ్యక్తులు మనతో ప్రయాణించలేనప్పుడు, పుస్తకాలే గదా తోడు !” అని నవ్వింది.

    కేఫ్ లో టీ తోసి బాటు మాటలు, కబుర్లు.కుసుమ మంచి మాటకారి, లోక జ్ఞానం మెండు. తక్కువ సమయం లోనే బాగా దగ్గరయ్యారు. ఓ అరగంట గడిచింది. కేఫ్ లో జనం పలుచబడ్డారు.

    ఇంతలో కుసుమ రేవతి తో : ” మీరు ఇంతకుముందు ప్రేమలో పడ్డారా? మీ పుస్తకాల్లో ప్రతి చాప్టర్ లో కనబడే బాధ మీ స్వానుభవమా?”

    రేవతి తడబడింది. సాధారణంగా, ఆమె ఈ ప్రశ్నలను దాటవేస్తుంది.. కానీ కుసుమ సౌమ్యం గా అడిగిన విధానం నచ్చింది.

    “అవును, కుసుమా … అతని పేరు రాజేష్.”

    కుసుమ కనుబొమ్మలు కొంచెం పైకి లేచాయి, కానీ ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు.

    రేవతి :” మేము UNIV లో కలిశాము. నేను కలలు కనేదాన్ని అతను నిశ్శబ్దంగా, స్థిరంగా ఉండేవాడు. మేము సరిగ్గా , మ్యాచ్ కానీ పజిల్స్లాంటి వాళ్ళం . నేను అతని మౌనాన్ని ఆస్వాదించినట్లే, తాను నా నవ్వులను దోసిళ్ళతో ఏరుకొనేవాడు. మేము పెళ్లి చేసుకోవాలనుకున్నాం.కొన్ని కారణాల వల్ల కుదరలేదు.”

    “కుటుంబమా?” అని అడిగింది కుసుమ్.

    రేవతి తల ఊపింది. “అతని కుటుంబం ఆమోదించలేదు. వాళ్ళను ఎదిరించే ధైర్యం తనకు లేకపోయింది.నేను దాన్ని అప్పుడు ,ఇప్పుడు ఎప్పుడూ తప్పు పట్టలేదు. భవిష్యత్తు లో కూడా తప్పు పట్ట లేను..నేను అతనిని ప్రేమించడం మరిచిపోతానని అనుకున్నాను. కానీ నేను ఇప్పటికీ అతనిని ప్రేమిస్తున్నా. ఆ భావన తో ఎలా జీవించాలో కూడా నేర్చుకున్నాను. మానిపోని గాయం లా అది నా వెంటే ఉంది”

    కుసుమ నిశ్శబ్దంగా టీ సిప్ చేస్తూ వింటూన్నది.

    కొన్ని క్షణాల మౌనం తర్వాత కుసుమ మృదువుగా “అతన్ని మళ్ళీ ఎప్పుడైనా చూశారా ?” అని అడిగింది. “లేదు” అంది రేవతి. ” బహుశా అదే మంచిదేమో .మా ఇద్దరి దారులు వేరయ్యాయి . కొన్ని జ్ఞాపకాలు నిక్షిప్తమై ఉండి పోవాలి. అంతే. ” ఆ తర్వాత కొన్ని పిచ్చాపాటి కబుర్ల తర్వాత టైం అయిపోయిందని గ్రహించి వెళ్ళేముందు రేవతిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది కుసుమ . “నేను మిమ్మల్ని కలిసినందుకు చాలా ఆనందం గా ఉంది ,” ఆమె చెప్పింది.

    “నాకూనూ ” నవ్వుతూ సమాధానం చెప్పింది రేవతి.

    కుసుమ రాజేష్ భార్య అని రేవతికి తెలియదు .

    ఆ రాత్రి కుసుమ ఇంటికి చేరుకుంది. ఆమె ఇంట్లోకి వెళ్లేసరికి రాజేష్ ఏదో పుస్తకం చదువుతున్నాడు.

    రాజేష్ “ఆలస్యం అయిందేమిటి? రీడింగ్ సెషన్ బాగా జరిగిందా? కుసుమ ” బాగానే జరిగింది” అంటూ . అతని వైపు నడిచింది.

    “ఈ రోజు ఒకరిని కలిసాను. తను మన జీవితంతో ముడిపడిన వ్యక్తి.”

     రాజేష్ :: “” ఎవరు.. రచయిత?”

    ఆమె నెమ్మదిగా నవ్వింది. “అవును. ఆమె పేరు రేవతి.”

    రాజేష్ స్తంభించిపోయాడు. అతని పుస్తకం ఒడిలోంచి జారిపోయింది. కుసుమ అతన్ని చూస్తూ అడిగింది . “మీకు ఆమె తెలుసా?” అతను కళ్ళు మూసుకున్నాడు. “అవును” అని మెల్లగా చెప్పాడు.

    ఆ జవాబు విన్న కుసుమ మనసు ముకుళించింది.

    ఆ తర్వాత కొన్ని రోజులు ఇంట్లో టెన్షన్

    కుసుమ అతనిని నిందించలేదు. ఆమె బిగ్గరగా అరిచి సీన్ క్రియేట్ చేయలేదు, కానీ కొన్ని నిశ్శబ్దాలు విస్ఫోటకాలకంటే తక్కువ కాదు.

    ” తను ఒకప్పుడు రేవతిని ప్రేమించానని, కుసుమ తన జీవితంలోకి రాకముందే ఆ చాప్టర్ ముగిసిపోయిందని, ఆమెతో గతం గురించి నిజాయితీగా అన్ని చెప్పానని , పేరు బహిర్గతం చేయడం ఎందుకని చెప్పలేదు.”అని రాజేష్ చెప్పటానికి ప్రయత్నించాడు –

    “కానీ ఆమె పేరు మీరు నాకు ఎప్పుడూ చెప్పలేదు,” కుసుమ చివరకు చెప్పింది.

    “నేను ఆమెను మళ్లీ చూస్తానని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు,” అని అతను బదులిచ్చాడు.”నువ్వు ఆమెను కలిసావా ?”

    కుసుమ నవ్వింది.. “ఆమెకు నేనెవరో తెలియదు. ఆమె కేవలం… నాకు తన కథ చెప్పింది. ఇప్పుడు కూడా నేను ఆమె కళ్లలో మీ పై ప్రేమను చూశాను.”

    రాజేష్ గుండె ఓ క్షణం లయ తప్పింది . “నన్ను క్షమించు. నీకు ఈ విషయం ఇలా తెలిసినందుకు..”

    కుసుమ మౌనంగా ఉండి పోయింది. మూడు రోజుల తర్వాత రేవతి ఫోన్‌కి మెసేజ్ వచ్చింది.

     “మనం కలుసుకోగలమా? నేను మీతో మాట్లాడాలి ” – కుసుమ .

    హఠాత్తుగా వచ్చిన ఆహ్వానానికి రేవతి ఆశ్చర్యపోయింది, కానీ కుసుమ స్వరంలో సీరియస్ నెస్ గ్రహించింది.

    ఇద్దరూ మరో కేఫ్ లో కలిశారు.

    కుసుమ సమయం వృధా చేయకుండా “నేను మీకు ఒక విషయం చెప్పాలి”అని టేబుల్ మీద ఒక ఫోటోను ఉంచింది. కుసుమ్ మరియు రాజేష్ ల పెళ్లి ఫోటో. రేవతి తదేకంగా చూసింది. ఆమె గుండె గొంతులోకి వచ్చింది.. “ఓహ్,” ఆమె మెల్లగా . “మీరు రాజేష్ భార్యా ?”
    కుసుమ నవ్వింది: “మనం మాట్లాడుతున్నప్పుడు మీరు ఎవరో నాకు నిజంగా తెలియదు.”

    రేవతి ఉలిక్కిపడింది. “నన్ను క్షమించండి. రాజేష్ కు నేను ఎటువంటి ఉద్దేశం ఆపాదించ లేదు.”

    మెల్లగా చెయ్యి పైకెత్తింది కుసుమ . “మీరు ఏ తప్పూ చేయలేదు. నిజానికి… మీరు మీ భావాలు స్పష్టం చేసారు.” రేవతి అయోమయంగా ఆమె వైపు చూసింది.

    “రాజేష్‌తో నా వివాహం స్థిరంగా ఉంది, కానీ ఏదో వెలితి . ఎందుకో నాకు అర్థం కాలేదు – అతనిలో ప్రేమ లో కొంత భాగాన్ని నేను సొంతం చేసుకోలేక పోయాను.. మీ కథ విన్న తర్వాత, చివరికి నాకు అర్థమైంది ఏమిటంటే తను మిమ్మల్ని ప్రేమించడం మానలేదు … కానీ అతను నాతోనే ఉండటాన్ని ఎంచుకున్నాడు. అతను మీకు ద్రోహం చేయలేదని నాకు అర్ధం అయింది. మీరిద్దరిది కేవలం ఒక అసంపూర్ణ కథ.”

    రేవతి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ” నేను అతని జీవితంపై నీడగా ఉంటానని భయపడేదాన్ని .మీరు చెప్పిన మాటలు నాకు చాలా ఊరట నిచ్చాయి.”

    కుసుమ చిరునవ్వు లో ఓ బాధా వీచిక…. “మీరు నీడ కాదు ,రాజేష్ జీవితంలో మీది గతించిన అధ్యాయం”

    మౌనంగా ఎవరి ఆలోచనల్లో వారు..

    ఒకే వ్యక్తిని ప్రేమించిన ఇద్దరు మహిళలు – ఇప్పుడు ప్రత్యర్థులుగా కాదు, ఒకరి కొకరు స్వచ్ఛమైన ప్రతిబింబాల్లా ఉన్నారు.

    వెళ్ళే ముందు రేవతి కుసుమ చేతిని తాకింది. “కుసుమా.. నువ్వు తనకి తగిన దానివి, మీ జోడి కలకాలం వర్ధిల్లాలి.” కుసుమ ఆమె వైపు చూస్తూ..” తను మిమ్మల్ని ఎందుకు ప్రేమించాడో , నాకు ఇప్పుడు అర్ధం అయింది.. “

    —- ఆ రాత్రి, కుసుమ ఇంటికి వచ్చి రాజేష్ తో :””నేను ఆమెను మళ్ళీ కలిశాను,” అని చెప్పింది. అతను భయపడుతూ ఆమె వైపు చూశాడు. ” మిమ్మల్ని + నన్ను నేను అర్థం చేసుకోవడానికి రేవతి నాకు సహాయపడింది,” అంటూ కుసుమ అతని చెయ్యి పట్టుకొని . “మనం గతాన్ని తుడిచివేయలేము, కానీ మనం దాని గురించి భయపడటం మానేద్దాము. మీ హృదయం అంతా నాది కానక్కర లేదు — మీరు నాకు వాగ్దానం చేసిన భాగం మాత్రమే నా సొంతం.”

    రాజేష్ కళ్ళు చెమ్మ గిల్లాయి “అవును. ఆ భాగం ఎల్లప్పుడూ నీదే .”

    చాలా నెలల తర్వాత రాజేష్ కుసుమలు అరమరికలు,అనుమానాలు దరి చేరని వెచ్చటి కౌగిలి లో ఇమిడిపోయారు.

    Some love stories never end in togetherness. Some don’t need to..

    And sometimes, that’s the best ending love can offer.

    2
  • ఫస్ట్ ఢిల్లీ ట్రిప్

    1974 లో నాకు పెళ్ళి అయింది.మా నాన్న గారికి మేడపాడు స్టేషన్ కు ట్రాన్స్ఫర్.అక్కడకు రోజూ న్యూస్పేపర్ కూడా వచ్చేది కాదు ఒక ఏడాది గడిచింది… ఉద్యోగం లేదు.అయోమయం లో కొట్టు మిట్టాడుతున్నా.

    కొన్నాళ్ళు ఈ ఈతి బాధలు తప్పించుకోవాలని JNU లో ఉన్న సత్య దగ్గరికి ప్రయాణం.ఒక చిన్న breifcase,మూడు జతల బట్టలు, ఓ షాల్.

    JNU సట్లేజ్ హాస్టల్ లో మనం వాడి సింగిల్ రూం లో గెస్ట్. తిండి గట్రా మేస్ లోనే.JNU environs సింక్ అవ్వటానికి రెండు రోజులు.

    ఆ తర్వాతి రోజు:

    స: గౌసు plan ఏంటి?

    నే: నీతో బాటే లైబ్రరీ కు వస్తా.

    స: ఢిల్లీ లో చాలా ఉన్నాయి.ఎక్కడకు వెళ్దాం?

    నే: మాంచ్ఛి లైబ్రరీ కు వెళ్దాం.

    స: సరే తీన్ మూర్తి కు వెళ్దాం.

    నే: నాకు పాస్ కావాలేమో కదా ? ఎలా?

    స: ఒక పని చేద్దాం ప్రో.శేషాద్రి గారిని కలుద్దాం.

    ప్రో.శేషాద్రి: హెడ్ /Pol.Sc Dept/JNU. దేశం లో బాగా పేరెన్నికగొన్న ప్రొఫెసర్

    సరే అనుకోని ఆయన దగ్గరకు వెళ్ళాం.నన్ను సత్య పరిచయం చేశాడు.ప్రో. గారు నన్ను చూసి ఎందుకు తీన్ మూర్తి వెళ్ళాలి? what is the need? అని గర్జించారు.

    నే: Sir,I want to spend time reading some books rather than sight Seeing.

    ప్రో : What do you want to read ?

    నే : Events of Independence.

    సరే అని.. నా చదువు సంధ్యలు గురించి కనుక్కొని, ఆయన తన letterhead మీద తీన్మూర్తి లైబ్రేరియన్ కు లెటరు లో నాకు టెంపరరి పాస్ ఇమ్మని రికమండ్ చేశారు.

    రోజూ బస్ JNU హాస్టల్స్ నుండి బయలు దేరి అన్ని టాప్ లైబ్రరీస్ కు వెళ్లి మళ్ళీ ఈవెనింగ్ return trip లో ఆయా లైబ్రరీల నుండి pick up చేసుకొనే సౌలభ్యం. Packed శాండ్విచ్ లంచ్ సంచి లో.

    Teenmurthi లైబ్రరీ లోకి ఎంట్రీ..

    కళ్ళు చెదుర్స్. ఫస్ట్ టైం AC లైబ్రరీ,. లోపలికి వెళ్ళి టెంపరరీ కార్డు తీసుకొన్నా.బాత్రూమ్ లు కూడా AC. నాకు అదో వింత.

    లైబ్రేరియన్ దగ్గరకు వెళ్ళి నాకు 1947 Aug 15 newspapers కావాలి.ఇంగ్లీష్ & తెలుగు అని అడిగాను.

    అతను నన్ను ఓ పాలి చూసి,ఇంక్ పెన్ not allowed అని బాల్ పెన్ ok అని చెప్పి, తనతో రమ్మనాడు.

    ఓ అల్మైరా తెరచి చిన్న మైక్రో ఫిల్మ్ స్పూల్ ఇచ్చాడు. నా ఆశ్చర్యం చూసి, ఫస్ట్ టైమా? అని అడిగి ఎలా ఆపరేట్ చేయాలో చూపించాడు. screen పై మొత్తం పేపర్ పేజీ actual size ది కనబడుతుంది.మెల్లగా హ్యాండిల్ తిప్పితే పేజీలు కదులుతాయి. అలా ఒక వారం అన్ని పేపర్ లు ఔపోసన పట్టాను. అవి చదివి ఎవరెస్టు ఎక్కినంత ఫీల్ అయ్యాయా. ఎందుకంటే ఆ రోజుల్లో ఎవ్వరికి లభ్యం కానీ 1947 ఆగస్టు 15 నాటి పేపర్లు చదివానని కాబోలు.

    తర్వాత కాశ్మీర్ రాజా Hari Singh,Patel,Nehru ల మధ్య ఉత్తర ప్రత్యుత్తరాల కాపీలు, మౌంట్బాటెన్ correspondence విత్ జిన్నా,etc అంతా చదివాను.—అలా ప్రీ 1947 చరిత్ర కళ్ళ ముందు..గిర్రున తిరిగింది. చాలా నోట్స్ రాసుకొన్నా..ఎందుకో తెలియదు.

    ఒక రోజు నేను సత్య లైబ్రరీ లో కూర్చుని ఉండగా అందమైన అమ్మాయి వచ్చి హాయ్ సత్య అని షేక్ హండ్ ఇచ్చి కూర్చుంది. నాకూ పరిచయం అయింది. అలా అలా ఎదో టాపిక్ పై వాదన /డిస్కషన్…నాతో argue చేసిన తర్వాత ఆ అమ్మాయి నేను ఎక్కడ చదివానని కూపి లాగింది.మనం zph స్కూల్ అన్నాను… ఆ అమ్మాయి St.Stephen’s .Top pedigree. . నాకు పెళ్లి కూడా అయిందని విని దిగ్బ్రమ చెందింది.

    తనతో సమానం గా ఏదో టాపిక్ పై సమానంగా డిస్కస్ /వాదన చేసినందుకు బోలెడు ఆశ్చర్య పడిపోయి,నేనున్న ఆ రెండు నెలలు మంచి ఫ్రెండ్ అయింది. మంచి జ్ఞానం,తర్కం,భాషా పటిమ,అందం అన్నీ కలబోసిన ఆ అమ్మాయి UP home secy కూతురు. నేను,సత్య,ఆ అమ్మాయి,వేరే ఫ్రెండ్స్ – అందరం గంటల తరబడి ఏవేవో డిస్కషన్స్..ఒక్కో సారి రాత్రి 2 గంటల వరకు.

    ఆ తర్వాత సప్రు హౌస్ లైబ్రరీ, IIPA లైబ్రరీ,ఇండియా ఇంటర్నేషనల్ సెంటర్ లైబ్రరీ , JNU లైబ్రరీ అన్నీ నాకు బాగా పరిచయం అయ్యాయి. ఆ రెండు నెలల్లో,నేను కుతుబ్ మినార్ కూడా చూడలేదు.అసలు ఏమీ చూడకుండా అకాడమిక్, scholastic ఎన్విరాన్మెంట్ లో గడిపేశా. JNU వెళ్ళలేదనే బెంగ కొంచెం తీరింది.

    కానీ జీవితంలో కోల్పోయిన వాటిల్లో మొట్ట మొదటిది — JNU లో PhD చేయకపోవటం.

    అలా జరిగింది నా మొదటి డిల్లీ ప్రయాణం.

    PS: కట్ చేస్తే 1986 లో ప్రొ. శేషాద్రి గారు నల్లకుంటలో ఎదో పని పడి నా బ్రాంచ్ కు వచ్చారు. మరల ఆయన తో భేటీ.

    ఓ వారం తర్వాత నన్ను వాళ్ళింటికి లంచ్ కు ఆహ్వానించారు.

  • నా అమర్నాధ్ యాత్ర !

    1982 ఆగస్ట్.

    మా బ్యాంక్ గుంపు అందరం అమర్నాథ్ యాత్ర వెళ్దాం మనుకొన్నాం.

    నేను,హరీష్,సింగు,రెడ్డి,ముష్టాక్,అరోరా,రవీందర్ శనివారం 5pm కు బయలు దేరి మరల ఆదివారం రాత్రికి వచ్చేద్దాం అని ప్లాను.నా దగ్గర ,సింగు దగ్గర సేఫ్ తాళాలు.మేనేజర్ ఊళ్ళో లేరు. కాబట్టి ఆయన తాళాలు కూడా నా దగ్గరే.ఒక వేళ సోమవారం బ్యాంక్ తీయకపోతే ఇక అంతే సంగతులు.ఉద్యోగాలుహుళక్కే !!

    ఇక బయలు దేరాం. సోన్ మార్గ్ వెళ్లే సరికి చీకటి పడింది. లారీ లో అక్కడ నుండి బాల్తాల్. రోడ్డు అంతా మిలిటరీ వారి అధీనం.బాల్తల్ చేరే సరికి శనివారం 930pm. విపరీతమైన చలి.నో తిండి. వర్షం మొదలు. ఓ మిలిటరీ truck లో తల దాచుకొన్నాం. వర్షం తగ్గింది. రాత్రి1 గంట అయింది. ట్రెక్ చేద్దాము ..కొంచెం వెన్నెల ఉంది అని డిసైడ్ అయ్యాం.

    15km మాత్రమే .. ఓ సోస్.అని జాకెట్లు,మఫ్లర్లు బిగించి, వగరు పానీయం సేవించే వారు , దాన్నిసేవించిన తర్వాత బయలుదేరాం.

    it’s a treacherous trek. ఏ మాత్రం అజాగ్రత్తగా కాలు స్లిప్ అయితే శాల్తీ కనబడదు. నాకు కాళ్ళు వణుకుడు.చేతి కర్రసాయంతో నడక. తొందరగా నడవడం వల్ల హైట్ కు వెళ్ళే కొద్దీ తలనొప్పి స్టార్ట్ అయింది.

    మేము 6 గంటలు ట్రెక్ చేసిన తర్వాత ఒక కొండ plateau దగ్గర చైనా బోర్డర్ 10km అనే బోర్డు చూసాం.హైట్ 13400ft.

    మజిలీల్లో నేను తీవ్రమైన తలనొప్పి తో బాధపడ్డా. ఆగిపోలేను. విడిచి వెళ్ళలేను. అలాగే కంటిన్యూ చేశాను

    దారిలో 8 నుండి 80 yrs వాళ్ళని చూస్తే, faith alone drives them అనిపించేది. చివర 2 కీమీ A very thick sheet of ice. కూర్చొని చెవిపెట్టి వింటే క్రింద నది హోరు వినపడింది.

    అక్కడ గోచీ మాత్రమే పెట్టుకొని వీభూది రాసుకొని నించుని ధ్యానం చేసే వాళ్ళను చూసాను. ఎలా body react అవుతుందో..?

    అక్కడ ఉన్న హిమలింగం హైట్ చంద్రుని సైజ్ హెచ్చు తగ్గులతో బాటు మారుతుందని అంటారు. దర్శనం చేయాలంటే షూస్ తీయాలి. Socks తో దర్శనం. కళ్ళల్లో నీళ్ళు వచ్చాయి చలికి. ఫోటోలు తీసుకొని లంగర్ కు వెళ్ళాము.

    పారుతున్న స్వచ్ఛమైన నీళ్లు, తాగాలని ఉన్నా తాగలేని పరిస్థితి , అంత చల్లగా ఉన్నాయి. పూరి గుమ్మడికాయ కూర ఇచ్చారు. అసలు గుమ్మడి కాయ ముట్టని నేను,అలసి సొలసి ఆకలి మీద ఉన్నానేమో ఆ కూర అతి రుచికరం అనిపించింది. 5 పూరీలు లాగించి,బాగా కష్టపడి నీళ్లు తాగి బయలు దేరాం. ఆప్పటికే 12 గంటలయింది. 6/7 గంటల ట్రెక్. కొంచెం దూరం వెళ్ళగానే నా కుడి కాలి muscle పుల్.

    ఇక నావల్ల కాదు అని నేనంటే, సరే “పోనీ ” పై కూర్చో..వెళ్దాం అని అన్నారు.బేరమాడి గుర్రం ఎక్కించారు..అదే జీవితం లో గుర్రం ఎక్కటం.13000 ft ఎత్తులో..ఇక చూస్కోండి…

    గుర్రం ఎక్కాను.ఎంటోడు పాత సినిమాలో చేసినట్టు స్వారీ కాదు.మెల్ల మెల్ల గా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ వెళ్తుంది. ముందు దాని కళ్లెం పట్టుకొని గుర్రం ఓనరు. బాగానే సాగుతుండగా…హఠాత్తుగా గుర్రం సకిలించి,ముందు కాళ్ళు ఎత్తింది. అసలే ఫస్ట్ టైమ్.బ్యాలన్స్ తప్పి నేను కింద పడినప్పుడు పెట్టిన కేక ఎదో జంతువు చేసిందా అనిపించిందట.నా శ్రీమతి అదృష్టం బాగుండి నేను ఆ సన్నటి దారిలో కొండ ఉన్న వైపు పడ్డాను. ఒక వేళ అటువైపు పడిఉంటే ఇది వ్రాసి ఉండేవాణ్ణి కాదు.

    అసలు కళ్ళు విప్పితే ఒట్టు.10 నిమిషాలు ఒళ్లంతా వణకటం.అందరూ గుమి గూడారు.కిం కర్తవ్యం?

    నేను గుర్రం ఎక్కను అని మొండి కేసా..గుర్రం ఓనర్ డబల్ భరోసా ఇచ్చిన తర్వాత మళ్లీ ఎక్కా. ఎలాగోలా బాల్తల్ వచ్చి పడ్డాం.సాయంత్రం 7 గంటలయింది. Sonmarg వెళ్ళాలి. బస్సులు లేవు..లారీ పట్టుకొని కిందా మీదా పడి 930 pm కి sonmarg చేరాము. అక్కడా అంతా నిర్మానుష్యం. నో తిండి.ఒక్క దుకాణం లేదు.చలిభయంకరం.రోడ్ మీద పడిగాపులు.

    40 ఏళ్ల ముందు అలాంటి చోట్ల transport ఎందుకు లేదో ఇప్పుడు ఊహకు అందదు.

    ఒక 5 లారీలు ట్రై చేశాం.లిఫ్ట్ కుదర్ల.

    రాత్రి 12 అయిపోయింది..పొద్దున్నే బ్యాంక్ ఓపెన్ చేయాలి.లేకపోతే ఉద్యోగాలకు ఎసరు. ఆ టెన్షన్ లో నలిగిపోయి, ఓపిక నశించి ,నీరసం ఆవహించి, దురదృష్టం వెక్కిరిస్తున్నప్పుడు, ఓ లారీ ఆగింది.Tata 1210 S. అప్పటికే కేబిన్ లో ఇద్దరున్నారు. మేము ఏడు గురం. ఎలాగోలా ఎక్కాం. డ్రైవర్ కాలాంతకుడు. విఠలాచార్య సినిమాలో ఏంటోడు గుర్రం స్వారీ చేసినట్లు స్టీరింగ్ తిప్పటాలు+భయంకరమైన స్పీడ్.

    ఆ ఘాట్ రోడ్లలో దైర్యం చాలక నేను దేవుడి పై భారం వేసి కళ్ళు మూసుకున్నా. ఒక చోట బ్రేక్ వేశాడు..అందరి తలలు క్యాబిన్ కు గుద్దుకొని ఫట్ మన్నాయి. ఓ పెద్ద dead end. రివర్స్ తీసుకొని డ్రైవర్ రోడ్డు ఎక్కాడు. నా ప్రాణాలు గొంతులో కొచ్చాయ్. మొత్తానికి గుండెలు అరచేతిలో పెట్టుకొని శ్రీనగర్ చేరేసరికి తెల్లారి 3 గంటలయింది. కుంటుకుంటూ ఇంట్లో కి వెళ్ళాను.

    పడుకొని మరల 9 కి ఆఫీస్.ఆఫీస్ నుండి రాగానే ఎందుకు కుంటుతున్నారు? అని శ్రీమతి. ఎదో చెప్పబోయి తప్పించుకుందాం అనుకొని,వద్దులే అని నిజం చెప్పా(గుర్రం,స్వారీ,పడిపోవటం వగైరా).

    ముక్కు చీదుల్స్,సైలెంట్ ఏడుపులు,మీరేమన్నా బ్రూస్ లీ యా? ఎందుకొచ్చిన పిల్ల చేష్టలు? ఏ మాత్రం బుద్ధి,జ్ఞానం ఉందా? ఎదైనా అయితే దిక్కెవరు? వగైరా అక్షింతలతో రెండు రోజులు రిపీట్ పెర్ఫార్మెన్స్..

    నేను బామాలి, ఒట్లు గట్రా వేసి,బతిమిలాడి,ఇంకెప్పుడూ చెయ్యను అని promise చేస్తే నా భార్యామణి శాంతించింది.

    నాకు బుద్ధి వచ్చి అటువంటి సాహసాలు మరల చెయ్యలేదు..

    అదీ నా అమర్నాధ్ యాత్ర!