Category: పుస్తక పరిచయం / Books

  • నీదీ నాదీ ఒకే కథ (కాదు) 💬

    నీదీ నాదీ ఒకే కథ (కాదు) 💬

    సినిమా కన్నా పుస్తకం ఎప్పుడూ గొప్పదే.

    రెండూ చెప్పేవి కథలే అయినామన ఇమాజినేషన్ ని పుస్తకం ట్రిగర్ చేసినట్టు సినిమా చెయ్యలేదు.

    ‘కాలనీ పిట్టగోడ మీద నలుగురు పిల్లలు కూర్చున్నార’ని చదివినప్పుడు చిన్నప్పటి కాలనీనో పార్కునో మనకి తెలిసిన పిట్టగోడనో మన మెదడు మనకి అందిచ్చేస్తుంది విజువలైజ్ చేస్కోమని. ఆ పిట్టగోడ రంగు, ఎత్తు, అదెక్కినప్పుడు మనం పడిన కష్టం, దాని మీదనుంచి చిన్నప్పుడు పడిపోయిన కిరణ్ గాడి దెబ్బలు, అన్నీ అందిస్తుంది మన మమరీ.

    సినిమాలో డైరెక్టర్ మెమరీలో ఉన్న పిట్టగోడని ఎదురుగా మనకి చూపించేస్తారు, దాన్ని మనం జస్ట్ ఫ్లాట్ గా రిసీవ్ చేసుకోవడం తప్ప బుర్ర లోతుల్లోకి వెళ్ళాల్సిన అవసరం పెద్దగా ఉండదు. అప్పుడడూ మాత్రమే సినిమాలో సన్నివేశాలు మనకి హత్తుకుంటాయి – గుడ్డెద్దు చేలో పడ్డట్టు.

    ‘బాబీ గాడు ఎవరూ చూడకుండా చెట్టెక్కి మామిడికాయలు కోసుకొచ్చి తినేసాడు’ అని చదివినప్పుడు ఆ బాబీగాడిలో మనని చూసుకోవడమో, లేక మన జ్ఞాపకాల్లో అలా చెట్టెక్కి కాయ కోసిన బాబీనో ఊహించుకుంటాం. ఆ చెట్టు ఎక్కడుంది, ఎలాంటి చెట్టు, ఎక్కడం ఎంత కష్టం, అవి బంగినపల్లి కాయలా కలక్టర్ కాయలా, ఎంత పండాయి అప్పటికి, అలాగే తినేసారా లేక ఉప్పూకారం నంచుకున్నారా, ఎవరెవరు తిన్నారు, అన్నీ ఓ సారి గుర్తొచ్చి ఆ పుస్తకం మధ్యలో ఆపి కాసేపు ఆ చెట్టెక్కొస్తాం మనమూను.

    సినిమాలో ఏం చెట్టో ఎలా కోసారో తిన్నారో చూపించేస్తే ఇహ మన ఇనాజినేషన్ ఏముంది?

    అమ్మ డైరీలో కొన్ని పేజీలు పుస్తకం లో రవి మంత్రి పెద్దవాల్తేరు లో ఇంటిబయట వడియాలు ఆరబెట్టేరు అని రాస్తే అది కేవలం పెద్దవాల్తేరు కళ్ళముందు కదలాడే నాకో జంధ్యాల తిట్లు గారికో మాత్రమే కాదు; నరసరావుపేట లో కర్రట్టుకుని కాకులని తరిమిన చందు గారికి, రాజంపేటలో ఏ సంవత్సరం ఏరకం వడియాలు పెట్టుకున్నారో గుర్తున్న మోహనన్నకి, నల్గొండలో డాబా గుర్తొచ్చి మల్లికి, కెనడాలో ఎండొస్తే వడియాలు పెట్టుకుందామని ఎదురుచూసే సాయికి, జీవితంలో వడియాల మెమరీ ఉన్న ప్రతీఒక్కరికీ ఇది కనెక్టవ్వాల్సిందే! ఓ క్షణం పాజ్ ఇచ్చి ఆ బామ్మలని, కర్రలని, కాకులని, సడన్ గా కురిసే వర్షాన్ని, క్యారం బోర్డు నున్నగా ఉందని దాని మీద వడియాలు ఆరబెట్టిన మా చిన్నత్తని అందరినీ గుర్తుచేసుకుని అప్పుడు కదా నెక్స్ట్ పేజీకి ముందుకి వెళ్తాం.

    సినిమా లో ఈ సౌలభ్యం ఏది? ముగ్గురు మొనగాళ్ళు లో రమ్యకృష్ణ బామ్మ గారు కళ్ళు మూసుకుని దేవున్ని తలచుకుంటూ బ్రహ్మానందం వేసిన అరటి తొక్కలు దాటుకుంటూ వెళ్ళిపోతూంటే అందరికీ అదే బుర్రలో కూర్చుంటుంది. మనని మనం అందులో ఊహించుకునే అవకాశం ఎక్కడుంది?

    సినిమా అనేది ఒహరకంగా బుర్రకి బద్ధకం అలవాటు చేస్తోంది. స్పూన్ ఫీడింగ్ చేసేస్తూ మన ఇమాజినేషన్ ని కట్టడి చేసేస్తుంది. కానీ ఎక్కువ మందికి అదే మక్కువ కదా? ఎందుకంటే మనకి షార్ట్ కట్లే కావాలి. ఈజీగా తొక్క వలచి ముక్కలు చేసి గిన్నెలో వేసిచ్చే ఫ్రూట్ సలాడే ముద్దు. పుస్తకం రాసిన యండమూరి గారికి వచ్చిన డబ్బులు, రికగ్నిషన్ కన్నా ఆ కథలని సినిమాలుగా తీసిన కోదండరామి రెడ్డికి, రాఘవేంద్ర రావు బీయేకిచిరంజీవికే ఎన్నోరెట్లు ఎక్కువ. ఆ కథలు ఎక్కువమందికి పరిచయం అయినది కూడా ఆ సినిమాల ద్వారానే. బట్ పుస్తకం చదివి, నచ్చిన వారెవరికైనా ఆ పుస్తకం సహాయం తో తీసిన సినిమా అంత నచ్చదు. పేలవం గా అనిపిస్తుంది. అవి మన తెలుగు కథలైనా, హ్యారీ పాటర్ ప్రపంచం ఐనా, మార్వెల్ కామిక్స్ ఐనా. ఎంత ఐమ్యాక్స్ తెర మీద 1000 కోట్లు పెట్టి ఐదేళ్ళు తీసినా క్షణం లో మన బ్రెయిన్ మనకి అందించే డీటెయిలింగ్ ముందు తేలిపోతుంది.

    ఎందుకంటే మన బుర్ర మనకి మాత్రమే పర్సనలైజ్డ్ గా అందిస్తున్న ఇమాజినేషన్ ముందు జెనరల్ గా సగటు ప్రేక్షకుడికి అందించాలని చూసే డైరెక్టర్ ప్రయత్నం ఎప్పుడూ మీడియోకరే అనిపిస్తుంది.

    ఆ – అసలు పుస్తకం తో సంబంధం లేకుండా కేవలం సినిమా మాత్రమే చూస్తే ఆయన సృష్టించిన ప్రపంచం, ఆ విజన్, ఆ డీటెయిలింగ్ గొప్ప అనిపించొచ్చు.

    బట్ పుస్తకం డ్రగ్ లాంటిది. అంత మల్టీ డైమెన్షన్ డెప్త్ అలవాటయ్యాక సినిమా ఏదో పేలవంగా అనిపించడం సహజం. ఆ ఇమాజినేషన్ కి స్పేస్ ఇవ్వడం అనేది గొప్ప రచయిత లక్షణం. పుస్తకం చదువుతున్న వారు వాళ్ళని వాళ్ళు ఆ సిట్యువేషన్ లో చూసుకున్నప్పుడే ఆ కథ రక్తికడుతుంది. అది మనకి ఏ విధంగానూ సంబంధం లేని కథే అయ్యుండొచ్చు. ఐనా మన ఇమాజినేషన్ ని ట్రిగర్ చేసి మొత్తం అందించేయకుండా ఖాళీలని మనం బుర్రలో పూరించుకునేలా ఉంటే అదే పుస్తకానికి చదివిన ప్రతీ మనిషీ వేరే గా కనక్ట్ అవుతారు. సినిమా కి ఇది అంత సాధ్యం కాదు – అందరికీ దాదాపు ఒకటే ఫీడ్ చేస్తున్నారు తెర మీదనుంచి. అందుకే వాళ్ళని హోల్డ్ చెయ్యడానికి పాటలు, బ్యాక్గ్రౌండ్ మ్యూజిక్కు, హీరోలు యాక్టర్లు అనే కల్టులు, బిల్డప్పు, ఫ్యాన్ వార్లు, టీజర్లు, ట్రైలర్లు, బోలెడు హడావిడి!

    అయినా ఒక మంచి పుస్తకం ముందు ఇవన్నీ బలాదూర్ 🤍

    (ఈ పోస్టు నిన్న ట్విట్టర్ లో రాశాను – https://x.com/vizagobelix/status/2022949495223587139?s=20)

    1
  • పుస్తక సమీక్ష: గుడ్ స్ట్రాటజీ / బ్యాడ్ స్ట్రాటజీ (మంచి వ్యూహం / చెడు వ్యూహం)

    రచయిత: రిచర్డ్ పి. రమెల్ట్


    మనలో చాలామంది “వ్యూహం” (Strategy) అనే పదాన్ని రోజూ వింటూనే ఉంటాం. బిజినెస్ మీటింగ్‌ల నుండి క్రికెట్ మ్యాచ్‌ల వరకు, చివరికి ఇంట్లో ఏ కూర వండాలో నిర్ణయించుకోవడానికి కూడా “స్ట్రాటజీ” అనే పదాన్ని సరదాగా వాడేస్తాం. కానీ, నిజమైన వ్యూహం అంటే ఏమిటి? కేవలం పెద్ద పెద్ద లక్ష్యాలు పెట్టుకోవడమా? లేక స్ఫూర్తిదాయకమైన మాటలు చెప్పడమా?

    రిచర్డ్ రమెల్ట్ తన “గుడ్ స్ట్రాటజీ/బ్యాడ్ స్ట్రాటజీ” పుస్తకంలో ఈ గందరగోళాన్ని పటాపంచలు చేసారు. ఆయన దృష్టిలో, చాలా కంపెనీలు, సంస్థలు, చివరికి ప్రభుత్వాలు కూడా అనుసరించేది అసలు వ్యూహాలే కాదని, కేవలం వ్యూహంలా కనిపించే ఒక భ్రమ మాత్రమే అని, దానినే ఆయన “చెడు వ్యూహం” (Bad Strategy) అని చెప్తారు.

    పుస్తకంలో ఏముంది? అసలు కథేంటి?

    ఈ పుస్తకం చదవడం మొదలుపెట్టాక, మనకు ఒక విషయం స్పష్టంగా అర్థమవుతుంది: మనం ఇన్నాళ్లూ వ్యూహం అనుకుంటున్నది కేవలం మన కోరికల లాంటి జాబితా మాత్రమే. ఉదాహరణకు, “మనం నంబర్ 1 అవ్వాలి,” “మన అమ్మకాలు రెట్టింపు చేయాలి” వంటివి లక్ష్యాలు మాత్రమే, వ్యూహాలు కావు. రమెల్ట్ ప్రకారం, ఇది చెడు వ్యూహానికి మొదటి సంకేతం.

    మంచి వ్యూహానికి మూడు ముఖ్యమైన భాగాలు ఉంటాయని ఆయన వివరించారు. దీనిని ఆయన “కెర్నల్” (Kernel) లేదా వ్యూహానికి గుండెకాయ లాంటిదని అంటారు:

    1. నిర్ధారణ (Diagnosis): అసలు సమస్య ఎక్కడ ఉందో స్పష్టంగా గుర్తించడం. డాక్టర్ రోగాన్ని నిర్ధారించినట్లు, మనం ఎదుర్కొంటున్న అతిపెద్ద సవాలు ఏమిటో తేల్చుకోవాలి.
    2. మార్గదర్శక విధానం (Guiding Policy): ఆ సవాలును ఎలా ఎదుర్కోవాలో చెప్పే ఒక విస్తృతమైన ప్రణాళిక. ఇది గమ్యానికి దారి చూపే ఒక దిక్సూచి లాంటిది.
    3. పక్కా ఆచరణ (Coherent Actions): ఆ ప్రణాళికను అమలు చేయడానికి ఒకదానితో ఒకటి ముడిపడి ఉన్న స్పష్టమైన, ఆచరణ సాధ్యమైన పనులు.

    రమెల్ట్ చెప్పేది చాలా సులభంగా అనిపించవచ్చు, కానీ ఆచరణలో పెట్టడం చాలా కష్టం. ఎందుకంటే, చాలామంది నాయకులు కఠినమైన నిర్ణయాలు తీసుకోవడానికి ఇష్టపడరు. అందరినీ సంతోషపెట్టాలని చూస్తారు. ఫలితంగా, ఏ పనీ పూర్తికాని ఒక “డాగ్స్ డిన్నర్” (అన్నింటినీ కలిపిన గందరగోళం…తెలుగులో కలగాపులగం అనుకుందాం) లాంటి ప్రణాళిక తయారవుతుంది.

    సరదా ఉదాహరణలతో సూపర్ అనాలిసిస్!

    ఈ పుస్తకంలో నాకు బాగా నచ్చిన విషయం ఏమిటంటే, రచయిత కేవలం సిద్ధాంతాలు చెప్పి వదిలేయలేదు. డేవిడ్-గోలియత్ కథ నుండి వాల్‌మార్ట్ విజయ రహస్యం వరకు, చివరికి యాపిల్‌ను స్టీవ్ జాబ్స్ ఎలా కాపాడటం వరకు ఎన్నో ఆసక్తికరమైన ఉదాహరణలు ఇచ్చారు.

    • గాలిలో మేడలు కట్టడం: చాలా కంపెనీలు “మేం కస్టమర్-సెంట్రిక్ ఇన్నోవేషన్‌తో మార్కెట్‌ను శాసిస్తాం” లాంటి పెద్ద పెద్ద పదాలతో నిండిన మిషన్ స్టేట్‌మెంట్‌లు తయారుచేస్తాయి. రమెల్ట్ దీన్ని “ఫ్లఫ్” (Fluff) అంటారు. అంటే, వినడానికి బాగుంటుంది కానీ లోపల విషయం శూన్యం.
    • గెలుపు మనదే బ్రదర్: “గెలిచే వరకు వదిలిపెట్టకు” అనేది ఒక మంచి ప్రేరణాత్మక నినాదం కావచ్చు, కానీ అది వ్యూహం కాదు. సరైన ఆయుధాలు లేకుండా యుద్ధానికి వెళ్తే, ఎంత పట్టుదల ఉన్నా ఓటమి తప్పదు.
    • సినిమాటిక్ టచ్: హన్నిబాల్, రోమన్ సైన్యాన్ని ఎలా ఓడించాడో చెప్తూ, వ్యూహం అంటే కేవలం బలం కాదు, తెలివి అని నిరూపిస్తారు. శత్రువు బలాన్ని కాకుండా, వారి బలహీనతను దెబ్బకొట్టడమే అసలైన వ్యూహం.

    ఎవరు చదవాలి?

    • మీరు ఒక వ్యాపారవేత్త అయినా, మేనేజర్ అయినా, విద్యార్థి అయినా, చివరికి మీ వ్యక్తిగత జీవితంలో ఒక స్పష్టమైన మార్గాన్ని ఎంచుకోవాలనుకున్నా ఈ పుస్తకం మీకు కచ్చితంగా ఉపయోగపడుతుంది.
    • మీరు మీ టీమ్‌తో కలిసి పనిచేస్తున్నప్పుడు, “అసలు మనం ఏం చేస్తున్నాం? ఎటు వెళ్తున్నాం?” అనే గందరగోళంలో ఉంటే, ఈ పుస్తకం మీకు ఒక టార్చ్‌లైట్‌లా దారి చూపిస్తుంది.
    • కార్పొరేట్ ప్రపంచంలోని బూటకపు మాటలు, పనికిరాని ప్రజెంటేషన్‌లతో విసిగిపోయిన వారికి ఈ పుస్తకం ఒక స్వచ్ఛమైన గాలిలా అనిపిస్తుంది.

    చివరిగా ఒక్క మాట:

    “గుడ్ స్ట్రాటజీ/బ్యాడ్ స్ట్రాటజీ” కేవలం ఒక బిజినెస్ పుస్తకం మాత్రమే కాదు. ఇది స్పష్టంగా ఆలోచించడం ఎలాగో నేర్పే ఒక గైడ్. చదవడం పూర్తి చేశాక, మీరు మీ చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని, ముఖ్యంగా కంపెనీలు, సంస్థలు పనిచేసే విధానాన్ని ఒక కొత్త కోణంలో చూడటం ప్రారంభిస్తారు. ఇకపై ఎవరైనా మీటింగ్ రూమ్‌లో “మన వ్యూహం ఏమిటి” అని అడిగినప్పుడో లేదా చెప్పినప్పుడు, మీ పెదవులపై ఒక చిన్న నవ్వు కనిపిస్తుంది, ఎందుకంటే ఈపాటికే ఈ వ్యూహం కథ మీకు తెలుసు!

    సంక్షిప్తంగా, ఇది ప్రతి ఒక్కరూ తమ షెల్ఫ్‌లో ఉంచుకోవాల్సిన పుస్తకం. సరదాగా, సూటిగా, ఆలోచింపజేసే విధంగా ఉంటుంది. తప్పక చదవండి

    1
  • అక్షరాల అల్కెమిస్ట్ – ఓ. హెన్రీ!

    అక్షరాల అల్కెమిస్ట్ – ఓ. హెన్రీ!

    కొన్ని పేర్లు వింటే చాలు, మనసులో కథల సెలయేరు పొంగుకొస్తుంది. నా పాలిట అలాంటి పేరు “ఓ. హెన్రీ”. ప్రతి ఏటా, సెప్టెంబర్ 11 సమీపిస్తుందంటే, నా పుస్తకాల అరలో నిద్రపోతున్న ఆయన రచించిన కథలకి ప్రాణం వస్తుంది. ఇది నాకో ఆచారం, ఒక అలవాటు కాదు… నా జీవితానికి నేను చేసుకునే ఒక పునశ్చరణ. ఎందుకంటే, నేను దారి తప్పిన ప్రతిసారీ, చేయి పట్టుకుని నడిపించింది ఆయన కథే. జీవితం నాపై విసిరిన ప్రశ్నలకు, జవాబులు దొరకని అయోమయంలో నేను కొట్టుమిట్టాడుతున్నప్పుడు, “ఇటు చూడు మిత్రమా, జీవితమంటేనే ఓ మలుపు!” అని నా భుజం తట్టింది ఆయనే, ఆయన రచనలే.

    నా పుస్తకాల అరలో ఆయన పుస్తకాలు ఎన్ని ఉన్నా, కొత్తగా కనపడితే కొనకుండా ఉండలేను. అది ఇంగ్లీషులో అయినా, మన తెలుగులో శ్రీ రాగి గారు అనువదించినా, ఏ రూపంలో ఉన్నా సరే, ఆ అక్షరాలను మళ్ళీ స్పృశించాలనే ఆశ.

    ఈ వ్యాసం, ఆయనపై నాకున్న అభిమానాన్ని మీతో పంచుకునే ఒక చిన్న ప్రయత్నం కాదు. ఇది, నా జీవితాన్ని వెలిగించిన ఒక గురువుకు నేను సమర్పిస్తున్న అక్షర నీరాజనం. ముఖ్యంగా, రీల్స్ వేగంతో పరుగెడుతున్న నేటి తరం పాఠకులకు, “ఒక్క నిమిషం ఆగి, ఈ కథల గారడీని చూడండి” అని చెప్పాలనే నా తపన.

    యవ్వనంలో ఓ హెన్రీ. (ప్రదేశం: ఆస్టిన్ నగరంలోని ఒక స్టూడియో).

    ఒక మనిషి, రెండు జీవితాలు: పోర్టర్ నుండి ఓ. హెన్రీ దాకా

    అందరూ “ఓ. హెన్రీ” అని ప్రేమగా పిలుచుకునే ఆ కథల మాంత్రికుడి అసలు పేరు విలియం సిడ్నీ పోర్టర్. ఆయన జీవితం కూడా ఆయన కథల్లాగే రెండు భాగాలుగా విడిపోయింది – జైలుకు ముందు, జైలు తర్వాత.

    జైలుకు ముందు పోర్టర్ ఒక సాధారణ మనిషి. చిన్నప్పుడే తల్లిని కోల్పోయి, చదువు మధ్యలోనే ఆపేసి, మందుల దుకాణంలో పనిచేస్తూ, పుస్తకాలతో స్నేహం చేసిన ఒక యువకుడు. బ్యాంకు గుమాస్తాగా స్థిరపడి, పెళ్లి చేసుకుని, ఒక పాపకు తండ్రై, జీవితాన్ని గడుపుతున్న ఒక సగటు గృహస్థు. కానీ, విధి ఆయనతో ఒక వింత నాటకం ఆడాలనుకుంది. బ్యాంకులో డబ్బుల గోల్‌మాల్ ఆరోపణ, పరువు పోతుందన్న భయంతో దేశం విడిచి పలాయనం, ప్రాణానికి ప్రాణమైన భార్య అనారోగ్యంతో ఉందని తెలిసి తిరిగి రావడం, ఆమె మరణం, చివరికి జైలు శిక్ష… ఒక సున్నితమైన మనిషి జీవితాన్ని విధి సుత్తితో బాదినట్లు బాదింది.

    ఆ దెబ్బలకు, విలియం సిడ్నీ పోర్టర్ అనే మనిషి చనిపోయాడు.

    ఆ జైలు గోడల మధ్య, ఆ ఏకాంతపు చీకటిలో, ఒక కొత్త మనిషి పుట్టాడు. తన గుర్తింపును, గతాన్ని సమాధి చేసి, కేవలం తనలోని కథకుడికి ప్రాణం పోశాడు. జైలులో కలిసిన రకరకాల మనుషులు, వారి కథలు, వారి కన్నీళ్లు… అవే ఆయన కలంలో సిరాగా మారాయి. ఆ చీకటి గదిలో ఆయన రాసిన కథలు, బయటి ప్రపంచానికి వెలుగును పంచాయి.

    జైలు నుండి విడుదలయ్యాక, ఆయన అడుగుపెట్టింది న్యూయార్క్ మహానగరంలో. ఆ నగరం ఆయనకు అమ్మలా ఆశ్రయమిచ్చింది. ఆ నగరంలోని నాలుగు మిలియన్ల జనసంద్రంలో, ప్రతి మనిషి ఒక కథలా కనిపించాడు. గుమాస్తాలు, వెయిటర్లు, చిన్న చిన్న దొంగలు, పార్కు బెంచీలపై కాలం గడిపే అనామకులు… వీరందరి జీవితాల్లోని చిన్న చిన్న సంఘటనలనే ఇతివృత్తంగా తీసుకుని, అద్భుతమైన కథల సౌధాలు నిర్మించాడు. ఆ సౌధాలకు ఆయన పెట్టుకున్న పేరు “ఓ. హెన్రీ”.

    ఓ. హెన్రీ కథల రసగుళికలు: ఎందుకు చదవాలి?

    ఈ రోజుల్లో మనకు ఓపిక తక్కువ. కానీ, ఓ. హెన్రీ కథలు మన ఓపికను పరీక్షించవు. అవి రెండు, మూడు పేజీల్లోనే మనల్ని ఒక కొత్త ప్రపంచంలోకి తీసుకెళ్లి, ఒక అనుభూతిని మన గుండెల్లో నింపి, మాయమవుతాయి.

    • జీవితపు వ్యంగ్యాన్ని చూపిస్తాడు: “ది కాప్ అండ్ ది యాంథమ్” కథలో, చలి నుండి తప్పించుకోవడానికి జైలుకు వెళ్లాలని రకరకాల తప్పులు చేసిన సోపీ అనే నిరుద్యోగిని పోలీసులు పట్టించుకోరు. కానీ, ఎప్పుడైతే ఒక చర్చి సంగీతం విని, మంచివాడిగా బతకాలని నిర్ణయించుకుంటాడో, అప్పుడే అతన్ని అనుమానంతో అరెస్ట్ చేస్తారు. జీవితం ఇంతే, మనం ఒకటి తలిస్తే, దైవం మరొకటి తలుస్తుందని ఇంతకంటే గొప్పగా ఎవరూ చెప్పలేరేమో!
    • ప్రేమకు కొత్త అర్థం చెబుతాడు: “ది గిఫ్ట్ ఆఫ్ ది మాగీ” కథలో, ఒకరికొకరు క్రిస్మస్ బహుమతి ఇచ్చుకోవడానికి, భర్త తన వారసత్వపు గడియారాన్ని, భార్య తన అందమైన జుట్టును అమ్ముకుంటారు. చివరికి, ఆ బహుమతులు వారికి పనికిరావు. కానీ, ఆ కథ చదివిన మనకు తెలుస్తుంది, నిజమైన బహుమతి ప్రేమ, త్యాగం అని.
    • నమ్మకాన్ని నేర్పిస్తాడు: “ది లాస్ట్ లీఫ్” కథలో, న్యుమోనియాతో బాధపడుతూ, కిటికీకి కనిపించే తీగపై చివరి ఆకు రాలిపోతే తను కూడా చనిపోతానని నమ్మే ఒక అమ్మాయి ఉంటుంది. ఆమె ప్రాణం కాపాడటానికి, బెహర్మాన్ అనే ఒక ముసలి చిత్రకారుడు, భయంకరమైన చలిలో, రాత్రంతా తడుస్తూ, గోడపై ఒక ఆకు చిత్రాన్ని గీస్తాడు. ఆ ఆకును చూసి ఆమె బతుకుతుంది, కానీ ఆ చిత్రకారుడు చలికి చనిపోతాడు. ఆ చివరి ఆకు, కేవలం ఒక చిత్రం కాదు, అదొక నమ్మకం, ఒక ప్రాణం.

    మన కథలపై “చివరి మలుపు” ముద్ర

    ఇంతటి గొప్ప కథకుడిని మన తెలుగు వాళ్ళు వదిలిపెడతారా? ఆయన కథల్లోని ఆత్మ, మన మనస్తత్వానికి అద్దం పట్టినట్లు ఉంటుంది. అందుకే, ఎప్పుడో దశాబ్దాల క్రితమే ఆయన కథల కెరటాలు మన తెలుగు తీరాన్ని తాకాయి.

    శ్రీ రాగి, కొడూరు ప్రభాకర్ రెడ్డి, డి. రంగారావు వంటి కొందరు మహానుభావులు ఓ. హెన్రీ కథలను మనకు అందించారు. వారు కేవలం ఆ కథలని అనువదించలేదు, ఆయన ఆత్మను మన భాషలోకి తీసుకువచ్చారు. అందుకే, ఆ అనువాదాలు చదువుతుంటే, ఓ. హెన్రీయే స్వయంగా మనతో తెలుగులో కబుర్లు చెబుతున్నాడేమో అనిపిస్తుంది.

    ఆయన ప్రభావం కేవలం అనువాదాలకే పరిమితం కాలేదు. మన సాహిత్యంలో “చివరి మలుపు కథ” అనే మాట వచ్చిందంటే, దానికి ఆదర్శం ఓ. హెన్రీయే. ప్రముఖ రచయిత గోపీచంద్ వంటి వారు ఆయన కథల ద్వారా ప్రభావితమయ్యారని విమర్శకులు చెబుతారు. ఇక, రచయిత వేమూరి సత్యనారాయణ గారైతే, “ప్రతి కథ చివరి వాక్యం దగ్గరికి వచ్చేసరికి, ఓ. హెన్రీ నా భుజం తడతాడు,” అని చెప్పారంటే, ఆయన మన రచయితల గుండెల్లో ఎంత లోతుగా నాటుకుపోయారో అర్థం చేసుకోవచ్చు.

    ముగింపు: జీవితాన్ని ప్రేమించిన కథకుడు

    నాకు జీవితంపై విరక్తి కలిగినప్పుడు, మనుషులపై నమ్మకం సన్నగిల్లినప్పుడు, ఓ. హెన్రీ కథలే నాకు మందులా పనిచేశాయి. జీవితం ఎప్పుడూ మనం అనుకున్నట్లు ఉండదని, కానీ ఆ ఊహించని మలుపుల్లోనే అసలైన అందం దాగి ఉంటుందని నాకు నేర్పింది ఆయనే. ఆయన తన కథల ద్వారా సంపాదించిన డబ్బును పేదలకు, స్నేహితులకు విరివిగా దానం చేసేవాడని చదివినప్పుడు, ఆయన కథల్లోని కరుణ ఆయన నిజ జీవితంలోనూ ఉందని అర్థమైంది.

    కాబట్టి, మిత్రులారా, మీకు కాస్త సమయం దొరికితే, ఓ. హెన్రీ కథల పుస్తకాన్ని చేతిలోకి తీసుకోండి. ఆయన మిమ్మల్ని నిరాశపరచడు. మీలో ఒక కొత్త స్నేహితుడిగా, ఒక మంచి గురువుగా ఎప్పటికీ నిలిచిపోతాడు. ఇది నా హామీ.

    తరువాత ఏంటి?

    ఓ. హెన్రీ ప్రపంచం ఒక అంతులేని అక్షయపాత్ర. ఈ వ్యాసంలో మనం ఆయన జీవితాన్ని మాత్రమే స్పృశించాం. అసలైన గారడీ ఆయన కథల్లో ఉంది. ఆ కథల వెనుక ఉన్న మాయ ఏమిటి? పాఠకుడిని చివరి వాక్యం వరకు కట్టిపడేసే ఆయన శైలి రహస్యమేంటి? ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానాలను రాబోయే కథనాలలో కలిసి అన్వేషిద్దాం. వేచి ఉండండి!

    4