Category: రాజకీయం, సామాజికం / Politics & Society

ఈ మధ్య ఆంధ్రజ్యోతి పత్రిక ఒక కధనం ప్రచురించింది. జీఎస్టీ రేట్లు తగ్గటం, అంతేగాక “తల్లికి వందనం” పథకం ద్వారా దాదాపు అన్ని కుటుంబాలకి డబ్బులు రావడం వల్ల అంధ్రాలో అనేక రకాల వస్తు సామాగ్రుల అమ్మకాలు పెరిగాయని, ఆఖరికి ఆ డబ్బుతో బంగారం కూడా కొని దాచుకుంటున్నారని. ఆ విధంగా కూటమి ప్రభుత్వం విధానాల వల్ల ప్రజల కొనుగోలు శక్తి పెరిగి ఆర్ధిక వ్యవస్థ బలపడుతున్నదని.

ఏడవాలో నవ్వాలో అర్ధంకాలేదు. ప్రజలు “తల్లికి వందనం” సొమ్ముతో అనేక రకాల వస్తు సామాగ్రులు కొనుక్కుంటున్నారంటే దాని అర్ధం వాళ్ళు ఆ డబ్బుని పొదుపు చేసుకుని తమ పిల్లల చదువుకి వాడుకోవాల్సిన అవసరం లేకపోటం వల్లే కదా. అంటే ఈ పధకం కింద వేలకోట్ల రూపాయల డబ్బు ప్రభుత్వం అనర్హులకి లేదంటే అవసరం లేని వారికి కూడా ఇస్తున్నట్టే కదా. పైగా ఇదేదో గొప్ప ఆర్ధిక విధానమన్నట్టు ఆంధ్రజ్యోతి బాకాలు ఊదటం. ఐతే మీలో కొంతమందికి ఈ కొనుగోలుశక్తి పెరుగుదల అనేది సబబైన వాదనగా అనిపించొచ్చు. అది ఎందుకు డొల్ల వాదనో వివరిస్తాను. దీన్ని ఆర్ధిక శాస్త్ర నిపుణులు the fallacy of broken window గా అభివర్ణిస్తారు.

ఒక ఆకతాయి కుర్రాడు ఒక షాపుకున్న గాజు కిటికీని రాయి విసిరి పగలకొట్టి పారిపోయాడనుకోండి. ఆ షాపు యజమాని ఆ తర్వాత ఏమి చేస్తాడు? కొత్త గాజు కిటికీ పెట్టించు కుంటాడు. గాజు కిటికీలు అమ్మే వ్యాపారికి అదనంగా రాబడి వచ్చింది కాబట్టి అతను ఆ డబ్బుతో వాళ్ళావిడకి చీర కొనిపెట్టాడు. ఈ ఆంధ్రజ్యోతి లాజిక్ ప్రకారం ఆకతాయి చేసిన పని వల్ల కిటికీలు అమ్మేవాడు, చీరలు అమ్మే వాడు ఎక్కువ వ్యాపారం చేయగలిగారు, అలా ఆ పట్టణ ఆర్థిక వ్యవస్థ అభివృద్ది చెందింది. కానీ ఇక్కడ గమనించాల్సిందేంటంటే కొత్త గాజు కిటికీ కోసం ఆ షాపు యజమాని పెట్టిన ఖర్చు (ఐదు వేల రూపాయలనుకుందాం) అతను అకారణంగా కోల్పోయినట్లేగా. సరే అతను కోల్పోయిన ధనం సమాజం వేరెవరికైనా పూర్తిగా దక్కిందా? కిటికీలమ్మే వ్యాపారికి ఆ 5 వేలు ముట్టాయి, కానీ అతను 4 వేల ఖరీదయిన కిటికీని షాపు యజమానికి అప్పజెప్పాడు కదా. అంటే అతనికి నికరంగా వెయ్యి రూపాయిలు దక్కాయి. మరి షాపు యజమానికి 5 వేల రూపాయిలు పోయాయి కదా. ఆ మిగిలిన నాలుగు వేల రూపాయలు ఆ పగిలిన కిటికీ విలువ అన్నమాట. అంటే ఆ ఆకతాయి వల్ల అక్కడి ఆర్థిక వ్యవస్థలోంచి నాలుగు వేల రూపాయల విలువున్న ఆస్తి వృథాగా నష్టమయింది.

ఇప్పుడు ఇంకో సన్నివేశం ఊహించుకోండి. కిటికీలు అమ్మే వ్యాపారి కొంత సొమ్ము R&D పై వెచ్చించి కొత్త డిజైన్ల కిటికీలు తయారు చేశాడు. షాపు యజమాని అలాంటి కొత్త కిటికీ ఒకటి  8 వేల రూపాయలకి కొనుక్కుని, పాత కిటికీని OLX లో 4 వేలకి అమ్మేశాడు. ఈ మొత్తం వ్యవహారంలో షాపు యజమానికి నికరంగా 4 వేల రూపాయల ఖర్చయినా ఆ కొత్త కిటికీ వల్ల తన షాపుకి కొత్త అందాలు వచ్చి ఎక్కువ కస్టమర్లు రావటం మొదలెట్టారు, దానివల్ల అతని ఆదాయం పెరిగింది. ఈ సన్నివేశంలో షాపు యజమాని, కిటికీల వ్యాపారి ఇద్దరికీ నికర ఆదాయం పెరిగింది. ఇదీ ఆర్థిక వ్యవస్థ పెరగాల్సిన పద్ధతి.

మళ్ళీ ప్రభుత్వ సంక్షేమపథకాల దగ్గరికి వద్దాం. ఒక అంచనా ప్రకారం ప్రభుత్వాలు ఖర్చుపెట్టే ప్రతి రూపాయి అక్కడి ఆర్థిక వ్యవస్థ నుండి 2-3 రూపాయలు పీల్చేస్తేనే ప్రభుత్వానికి సమకూరుతుంది. ఎలా అంటే, ప్రభుత్వం  సమాజం నుంచి పన్నుల రూపేణా, అప్పుల రూపేణా 2 రూపాయలు లాగేసుకుని, ప్రభుత్వ యంత్రాంగం నడవటానికి కొంత ఖర్చుపెట్టు కుని మిగిలిన డబ్బంతా సంక్షేమ పధకాలద్వారా మళ్ళీ  ప్రజలకి ప్రభుత్వానికి సహజంగా ఉండే inefficiency తో వెనక్కిచ్చినా మిగిలేది ఒక్క రూపాయే. ఆ అసలు రెండు రూపాయలు ప్రజల దగ్గరే ఉండనిస్తే వారు జాగ్రత్తగా దాన్ని మూడు రూపాయలు చేసేవారు. ప్రభుత్వం కూడా సరైన అభివృద్ధి పధకాలమీద ఖర్చు పెడితే ఇలాంటి మంచిఫలితాలే వస్తాయి

ప్రభుత్వానికీ ఈ విషయం తెలుసు, అందుకే ఆర్ధిక వ్యవస్థ పుంజుకోటానికి వేరే ఉపాయాలు లేనప్పుడు పన్నులు తగ్గిస్తారు, మొన్న GST రేట్లు తగ్గించినట్టు. అలా ప్రజల జేబుల్లో ప్రభుత్వం అదనంగా ఉండనిచ్చిన డబ్బు ఆర్థికవృద్దికి దోహదం చేస్తుంది (discretionary spending పెరగటం వల్ల). అంటే ప్రభుత్వం అస్సలు ఖర్చు పెట్ట కూడదా అంటే, లేదు పెట్టాలి. ఉద్యోగుల జీతాలు, ఇతర ప్రభుత్వ యంత్రాంగమ్మీద ఖర్చు సాధ్యమైనంత తక్కువగా, capital expenditure (రోడ్లు, పోర్టులు, విద్య వైద్యం లాంటి Public goods మీద) సాధ్యమైనంత ఎక్కువగా, అలాగే సంపాదించే శక్తి లేని అభాగ్యులకిచ్చే పెన్షల్ల మీద ఖర్చు పెట్టాలి. కానీ ఇప్పుడు జరుగుతున్నది ఏంటో మీకు తెలుసు. ఇబ్బడిముబ్బడిగా సంక్షేమ పధకాల మీద ఖర్చు పెట్టడమే కాక, అలా ఖర్చుపెడుతున్నామన్న సంగతి ప్రచారం చేసుకోటానికి కూడా ఖర్చు పెడుతున్నారు. ఈ ప్రచారహోరుకి సామాన్య ప్రజలూ పత్రికల వారు కూడా గొంతు కలపనక్కర్లేదు. అక్కడ ఖర్చుపెడుతుంది మన డబ్బే.

స్విగ్గీ డెలివరీ బాయ్, సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీర్, ఇంకా… యమలోకంలోని యమకింకరులకి ఒక పోలిక ఉంది. వీళ్ళల్లో ఎవరికీ యూనియన్లు లేవు. రేపు జీతాలు పెంచటానికి బదులు తగ్గించినా, లేదా అసలు ఉద్యోగాలే పోయినా అడిగేవాడు లేడు.  సరే, మిగతావారి సంగతి పక్కనపెట్టి IT/KPO రంగం లోని ఉద్యోగుల గురించే కాసేపు మాట్లాడుకుందాం. అసలు వీళ్ళ బాగోగుల గురించి సమాజం, ప్రభుత్వం ఆలోచించాలా వద్దా అన్నది ప్రశ్న. దేశం మొత్తంలో సుమారు 2-3 కోట్ల మంది ఈ రంగం లో ఉద్యోగులుగా, కన్సల్టెంట్స్ గా పని చేస్తున్నారని అంచనా. వీళ్ళందరూ శుభ్రంగా సంపాయించుకోటమే గాక, ప్రధానంగా వీరి మీదే ఆధారపడి ఎన్నో రంగాలు ఎదుగుతూ ఉన్నాయి. ఉదాహరణకి రియల్ ఎస్టేటు, ఆటోమెబైల్, టూరిజమ్, కన్జూమరిజమ్. మరీముఖ్యంగా ప్రభుత్వానికి వచ్చే డైరెక్ట్ టాక్సుల్లో వీరి వాటా గట్టి గానే ఉంటుంది. అయినప్పటికీ వీరి సాదకబాధకాల గురించి ప్రభుత్వం పెద్దగా పట్టించుకున్నట్టు కనపడదు. ఈ వర్గం వారి కంటే ఎంతో తక్కువ సంఖ్య ఉన్న ఆటో డ్రైవర్లు, చేనేత కార్మికులు, ఆఖరికి లాయర్లకి కూడా ఆంధ్రా లాంటి రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు ఏవేవో వరాలు ప్రకటిస్తుంటాయి. ప్రసుత భారత ఆర్ధిక రంగానికి ఉన్న చోదకశక్తుల్లో ఒకటైన IT/KPO రంగంలో పనిచేస్తున్న ఉద్యోగులకి ప్రభుత్వాలు ఏమేమి చేయొచ్చో ఒకసారి ఆలోచిద్దాం.

ఈ రంగంలో ఉన్న కంపెనీలు తప్పనిసరిగా ఉద్యోగ సంఘాలని రిజిస్టర్ చేయాలని, అలాగే Performance ఆధారంగా కాక వేరే కారణాలతో ఎక్కువ సంఖ్యలో ఉద్యోగులని తీసి వేయాలనుకున్నప్పుడు గానీ, ప్రతి సంవత్సరం వేతన విధానం నిర్ణయించేటప్పుడు గానీ ఉద్యోగ సంఘాలతో పారదర్శకంగా చర్చించాలని ప్రభుత్వం నిర్దేశించాలి. ఇలాంటి చట్టాలకి భయపడి కంపెనీలు పారిపోతేనో? ఇలాంటి పద్ధతులే బాంకింగ్, ఇన్సూరెన్స్, ఆటోమొబైల్ రంగాల్లో ఉన్నాయి, మరి విదేశీ కంపెనీలు ఆ రంగాల్లోంచి పారిపోలేదేం? నిజం చెప్పాలంటే IT, KPO రంగాల్లో ఎక్కువ శాతం కంపెనీలు – ముఖ్యంగా విదేశీ కంపెనీలు – ఉద్యోగుల పట్ల చాలా మానవీయంగానే వ్యవహరిస్తాయి, ఎక్కువ సంఖ్యలో ఉద్యోగులని తొలగించినప్పుడు పరిహారం కూడా బాగానే ముట్టజెపుతాయి. కానీ ఈ నిర్ణయాలు అన్ని కంపెనీల్లోనూ మానవీయంగా ఉండవు. పారదర్శకంగా ఐతే అస్సలుండవు. అందుకే ఈ విషయాల గురించి మనం పత్రికల్లో ఊహాగానాలు, సోషల్ మీడియాలో బాధిత ఉద్యోగుల ఆర్తనాదాలు మాత్రమే చూస్తుంటాం. కంపెనీ యాజమాన్యాలు పొడిపొడిగా ఏదొకటి చెప్పి తప్పించుకునే ప్రయత్నం చేస్తుంటాయి.   అందుకే చట్టాల అవసరముంది. చాలా సార్లు ఈ కంపెనీల్లో ఉద్యోగాల కోతలు స్టాక్ మార్కెట్లని సంతృప్తి పరచటానికి చేస్తుంటారు. ఏ సంవత్సరమైనా కంపెనీ అభివృద్ది రేటు కుంటుపడిందనుకోండి, స్టాక్ మార్కెట్లని సంతృప్తి పరచాలంటే సులభమైన ఉపాయం ఖర్చులు తగ్గిస్తున్నట్టూ, కొత్త టెక్నాలజీలు కొత్త మార్కెట్లమీద బాగా ఇన్వెస్ట్ చేస్తున్నట్టూ చూపించటమే. ఖర్చులు తగ్గించటానికి దాదాపు ప్రతిసారి కంపెనీలు ఎంచుకునే మార్గం ఉద్యోగాల్లో కోత విధించటం. ఒక వ్యాపార సంస్ధ విధానాల్ని ప్రణాళికల్నీ ప్రభుత్వం కట్టడి చేయాలని ఎవరూ కోరుకోరు కానీ, ఉద్యోగులు ప్రభావితం అయ్యే నిర్ణయాలు మానవీయంగా, పారదర్శకంగా ఉండేలా చట్టాలుండటం మంచిదే   .

చట్టాలు చేయటమే కాదు, ఈ రంగంలోని ఉద్యోగుల కోసం ప్రభుత్వం ఇంకా చాలా చేయాలి. ఒక స్థాయి దాటి ఆదాయపు పన్ను కడుతున్న వ్యక్తెవరైనా ఉద్యోగం కోల్పోతే గరిష్టంగా ఆరు నెలల పాటు ప్రభుత్వం నిరుద్యోగభృతి కల్పించాలి. ఆ నిరుద్యోగభృతి ఆ వ్యక్తి గత సంవత్సర కాలంలో కట్టిన ఆదాయపు పన్ను నెలసరి సగటుతో సమానంగా ఉండాలి. ఆ డబ్బు కనీసం ఈఎమ్మైలు కట్టుకోటానికైనా పనికొస్తుంది. ఆ వ్యక్తి ఉద్యోగం ఎప్పుడు కోల్పోయాడు, ఎప్పుడు కొత్త ఉద్యోగం లభించిందీ అనే విషయం అతని పీఎఫ్ ఎకౌంట్లో డిపాజిట్లని బట్టి ప్రభుత్వం తెలుసుకోవచ్చు.

ఉద్యోగ భద్రత తో సమానంగా IT/KPO రంగంలో పనిచేస్తున్న ఉద్యోగులని ప్రతిరోజూ కలవరపెట్టేవి: కాలుష్యపూరితమైన నీరూ గాలీ, అధ్వాన్నమైన రోడ్లు, కుంటుతూ నడిచే ప్రజా రవాణా వ్యవస్థ, రోజురోజుకీ ఖరీదౌతున్న విద్య-వైద్యం. ఈ బాధ్యతల్లో ఎక్కువ శాతం స్థానిక ప్రభుత్వాలకి బదిలీ చేసి, వారికి కేంద్ర,రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు వసూలు చేసే పన్నుల్లో సరిపోయినంత శాతం బదలాయిస్తే జవాబుదారీ తనం పెరుగుతుంది. కానీ పిల్లి మెడలో గంట కట్టేదెవరు? బాధితులే. ఎప్పుడూ కులం, మతం లాంటి అంశాల ఆధారంగా రాజకీయ పార్టీలకి మీ వోట్లు, డబ్బు, సమయం సమర్పించుకోటం తగ్గించుకుని అన్ని పార్టీలని, ముఖ్యంగా మీరు అభిమానించే పార్టీ నాయకత్వాన్ని ప్రశ్నించండి లేదా అభ్యర్థించండి ఈ క్రింది అంశాల మీద

1. knowledge based industries లో పని చేస్తున్న ఉద్యోగుల సంక్షేమం కోసం పార్టీకి ఒక అనుబంధ సంస్థ ఏర్పాటు చేసి ఈ రంగంలో ఉద్యోగ భద్రత, ఉద్యోగుల సంక్షేమానికి సంబంధించిన విధాన నిర్ణయాల్లో పాలుపంచుకునే అవకాశమివ్వటం
2. స్థానిక సంస్థలకి ఎక్కువ బాధ్యతలని, పన్నుల ఆదాయాన్నిబదిలీ చేయటం

మనం కోరుకున్నవన్నీ లభించకపోవచ్చు, కానీ తరచూ అడగటం గట్టిగా అడగటం చెయ్యాలికదా. ఇవి మీరే అడగాలి. వేరే రంగాల్లోని కార్మిక సంఘాలో, రైతు సంఘాలో, కుల సంఘాలో అడగవు.