సినిమా కన్నా పుస్తకం ఎప్పుడూ గొప్పదే.
రెండూ చెప్పేవి కథలే అయినామన ఇమాజినేషన్ ని పుస్తకం ట్రిగర్ చేసినట్టు సినిమా చెయ్యలేదు.
‘కాలనీ పిట్టగోడ మీద నలుగురు పిల్లలు కూర్చున్నార’ని చదివినప్పుడు చిన్నప్పటి కాలనీనో పార్కునో మనకి తెలిసిన పిట్టగోడనో మన మెదడు మనకి అందిచ్చేస్తుంది విజువలైజ్ చేస్కోమని. ఆ పిట్టగోడ రంగు, ఎత్తు, అదెక్కినప్పుడు మనం పడిన కష్టం, దాని మీదనుంచి చిన్నప్పుడు పడిపోయిన కిరణ్ గాడి దెబ్బలు, అన్నీ అందిస్తుంది మన మమరీ.
సినిమాలో డైరెక్టర్ మెమరీలో ఉన్న పిట్టగోడని ఎదురుగా మనకి చూపించేస్తారు, దాన్ని మనం జస్ట్ ఫ్లాట్ గా రిసీవ్ చేసుకోవడం తప్ప బుర్ర లోతుల్లోకి వెళ్ళాల్సిన అవసరం పెద్దగా ఉండదు. అప్పుడడూ మాత్రమే సినిమాలో సన్నివేశాలు మనకి హత్తుకుంటాయి – గుడ్డెద్దు చేలో పడ్డట్టు.
‘బాబీ గాడు ఎవరూ చూడకుండా చెట్టెక్కి మామిడికాయలు కోసుకొచ్చి తినేసాడు’ అని చదివినప్పుడు ఆ బాబీగాడిలో మనని చూసుకోవడమో, లేక మన జ్ఞాపకాల్లో అలా చెట్టెక్కి కాయ కోసిన బాబీనో ఊహించుకుంటాం. ఆ చెట్టు ఎక్కడుంది, ఎలాంటి చెట్టు, ఎక్కడం ఎంత కష్టం, అవి బంగినపల్లి కాయలా కలక్టర్ కాయలా, ఎంత పండాయి అప్పటికి, అలాగే తినేసారా లేక ఉప్పూకారం నంచుకున్నారా, ఎవరెవరు తిన్నారు, అన్నీ ఓ సారి గుర్తొచ్చి ఆ పుస్తకం మధ్యలో ఆపి కాసేపు ఆ చెట్టెక్కొస్తాం మనమూను.
సినిమాలో ఏం చెట్టో ఎలా కోసారో తిన్నారో చూపించేస్తే ఇహ మన ఇనాజినేషన్ ఏముంది?
అమ్మ డైరీలో కొన్ని పేజీలు పుస్తకం లో రవి మంత్రి పెద్దవాల్తేరు లో ఇంటిబయట వడియాలు ఆరబెట్టేరు అని రాస్తే అది కేవలం పెద్దవాల్తేరు కళ్ళముందు కదలాడే నాకో జంధ్యాల తిట్లు గారికో మాత్రమే కాదు; నరసరావుపేట లో కర్రట్టుకుని కాకులని తరిమిన చందు గారికి, రాజంపేటలో ఏ సంవత్సరం ఏరకం వడియాలు పెట్టుకున్నారో గుర్తున్న మోహనన్నకి, నల్గొండలో డాబా గుర్తొచ్చి మల్లికి, కెనడాలో ఎండొస్తే వడియాలు పెట్టుకుందామని ఎదురుచూసే సాయికి, జీవితంలో వడియాల మెమరీ ఉన్న ప్రతీఒక్కరికీ ఇది కనెక్టవ్వాల్సిందే! ఓ క్షణం పాజ్ ఇచ్చి ఆ బామ్మలని, కర్రలని, కాకులని, సడన్ గా కురిసే వర్షాన్ని, క్యారం బోర్డు నున్నగా ఉందని దాని మీద వడియాలు ఆరబెట్టిన మా చిన్నత్తని అందరినీ గుర్తుచేసుకుని అప్పుడు కదా నెక్స్ట్ పేజీకి ముందుకి వెళ్తాం.
సినిమా లో ఈ సౌలభ్యం ఏది? ముగ్గురు మొనగాళ్ళు లో రమ్యకృష్ణ బామ్మ గారు కళ్ళు మూసుకుని దేవున్ని తలచుకుంటూ బ్రహ్మానందం వేసిన అరటి తొక్కలు దాటుకుంటూ వెళ్ళిపోతూంటే అందరికీ అదే బుర్రలో కూర్చుంటుంది. మనని మనం అందులో ఊహించుకునే అవకాశం ఎక్కడుంది?
సినిమా అనేది ఒహరకంగా బుర్రకి బద్ధకం అలవాటు చేస్తోంది. స్పూన్ ఫీడింగ్ చేసేస్తూ మన ఇమాజినేషన్ ని కట్టడి చేసేస్తుంది. కానీ ఎక్కువ మందికి అదే మక్కువ కదా? ఎందుకంటే మనకి షార్ట్ కట్లే కావాలి. ఈజీగా తొక్క వలచి ముక్కలు చేసి గిన్నెలో వేసిచ్చే ఫ్రూట్ సలాడే ముద్దు. పుస్తకం రాసిన యండమూరి గారికి వచ్చిన డబ్బులు, రికగ్నిషన్ కన్నా ఆ కథలని సినిమాలుగా తీసిన కోదండరామి రెడ్డికి, రాఘవేంద్ర రావు బీయేకిచిరంజీవికే ఎన్నోరెట్లు ఎక్కువ. ఆ కథలు ఎక్కువమందికి పరిచయం అయినది కూడా ఆ సినిమాల ద్వారానే. బట్ పుస్తకం చదివి, నచ్చిన వారెవరికైనా ఆ పుస్తకం సహాయం తో తీసిన సినిమా అంత నచ్చదు. పేలవం గా అనిపిస్తుంది. అవి మన తెలుగు కథలైనా, హ్యారీ పాటర్ ప్రపంచం ఐనా, మార్వెల్ కామిక్స్ ఐనా. ఎంత ఐమ్యాక్స్ తెర మీద 1000 కోట్లు పెట్టి ఐదేళ్ళు తీసినా క్షణం లో మన బ్రెయిన్ మనకి అందించే డీటెయిలింగ్ ముందు తేలిపోతుంది.
ఎందుకంటే మన బుర్ర మనకి మాత్రమే పర్సనలైజ్డ్ గా అందిస్తున్న ఇమాజినేషన్ ముందు జెనరల్ గా సగటు ప్రేక్షకుడికి అందించాలని చూసే డైరెక్టర్ ప్రయత్నం ఎప్పుడూ మీడియోకరే అనిపిస్తుంది.
ఆ – అసలు పుస్తకం తో సంబంధం లేకుండా కేవలం సినిమా మాత్రమే చూస్తే ఆయన సృష్టించిన ప్రపంచం, ఆ విజన్, ఆ డీటెయిలింగ్ గొప్ప అనిపించొచ్చు.
బట్ పుస్తకం డ్రగ్ లాంటిది. అంత మల్టీ డైమెన్షన్ డెప్త్ అలవాటయ్యాక సినిమా ఏదో పేలవంగా అనిపించడం సహజం. ఆ ఇమాజినేషన్ కి స్పేస్ ఇవ్వడం అనేది గొప్ప రచయిత లక్షణం. పుస్తకం చదువుతున్న వారు వాళ్ళని వాళ్ళు ఆ సిట్యువేషన్ లో చూసుకున్నప్పుడే ఆ కథ రక్తికడుతుంది. అది మనకి ఏ విధంగానూ సంబంధం లేని కథే అయ్యుండొచ్చు. ఐనా మన ఇమాజినేషన్ ని ట్రిగర్ చేసి మొత్తం అందించేయకుండా ఖాళీలని మనం బుర్రలో పూరించుకునేలా ఉంటే అదే పుస్తకానికి చదివిన ప్రతీ మనిషీ వేరే గా కనక్ట్ అవుతారు. సినిమా కి ఇది అంత సాధ్యం కాదు – అందరికీ దాదాపు ఒకటే ఫీడ్ చేస్తున్నారు తెర మీదనుంచి. అందుకే వాళ్ళని హోల్డ్ చెయ్యడానికి పాటలు, బ్యాక్గ్రౌండ్ మ్యూజిక్కు, హీరోలు యాక్టర్లు అనే కల్టులు, బిల్డప్పు, ఫ్యాన్ వార్లు, టీజర్లు, ట్రైలర్లు, బోలెడు హడావిడి!
అయినా ఒక మంచి పుస్తకం ముందు ఇవన్నీ బలాదూర్ 🤍
(ఈ పోస్టు నిన్న ట్విట్టర్ లో రాశాను – https://x.com/vizagobelix/status/2022949495223587139?s=20)
