పలుకు

Author: Nag Vasireddy

  • సంక్షేమ పధకాల ద్వారా అభివృద్ధి – ఇదొక వినూత్న ఆర్ధిక సూత్రం

    ఈ మధ్య ఆంధ్రజ్యోతి పత్రిక ఒక కధనం ప్రచురించింది. జీఎస్టీ రేట్లు తగ్గటం, అంతేగాక “తల్లికి వందనం” పథకం ద్వారా దాదాపు అన్ని కుటుంబాలకి డబ్బులు రావడం వల్ల అంధ్రాలో అనేక రకాల వస్తు సామాగ్రుల అమ్మకాలు పెరిగాయని, ఆఖరికి ఆ డబ్బుతో బంగారం కూడా కొని దాచుకుంటున్నారని. ఆ విధంగా కూటమి ప్రభుత్వం విధానాల వల్ల ప్రజల కొనుగోలు శక్తి పెరిగి ఆర్ధిక వ్యవస్థ బలపడుతున్నదని.

    ఏడవాలో నవ్వాలో అర్ధంకాలేదు. ప్రజలు “తల్లికి వందనం” సొమ్ముతో అనేక రకాల వస్తు సామాగ్రులు కొనుక్కుంటున్నారంటే దాని అర్ధం వాళ్ళు ఆ డబ్బుని పొదుపు చేసుకుని తమ పిల్లల చదువుకి వాడుకోవాల్సిన అవసరం లేకపోటం వల్లే కదా. అంటే ఈ పధకం కింద వేలకోట్ల రూపాయల డబ్బు ప్రభుత్వం అనర్హులకి లేదంటే అవసరం లేని వారికి కూడా ఇస్తున్నట్టే కదా. పైగా ఇదేదో గొప్ప ఆర్ధిక విధానమన్నట్టు ఆంధ్రజ్యోతి బాకాలు ఊదటం. ఐతే మీలో కొంతమందికి ఈ కొనుగోలుశక్తి పెరుగుదల అనేది సబబైన వాదనగా అనిపించొచ్చు. అది ఎందుకు డొల్ల వాదనో వివరిస్తాను. దీన్ని ఆర్ధిక శాస్త్ర నిపుణులు the fallacy of broken window గా అభివర్ణిస్తారు.

    ఒక ఆకతాయి కుర్రాడు ఒక షాపుకున్న గాజు కిటికీని రాయి విసిరి పగలకొట్టి పారిపోయాడనుకోండి. ఆ షాపు యజమాని ఆ తర్వాత ఏమి చేస్తాడు? కొత్త గాజు కిటికీ పెట్టించు కుంటాడు. గాజు కిటికీలు అమ్మే వ్యాపారికి అదనంగా రాబడి వచ్చింది కాబట్టి అతను ఆ డబ్బుతో వాళ్ళావిడకి చీర కొనిపెట్టాడు. ఈ ఆంధ్రజ్యోతి లాజిక్ ప్రకారం ఆకతాయి చేసిన పని వల్ల కిటికీలు అమ్మేవాడు, చీరలు అమ్మే వాడు ఎక్కువ వ్యాపారం చేయగలిగారు, అలా ఆ పట్టణ ఆర్థిక వ్యవస్థ అభివృద్ది చెందింది. కానీ ఇక్కడ గమనించాల్సిందేంటంటే కొత్త గాజు కిటికీ కోసం ఆ షాపు యజమాని పెట్టిన ఖర్చు (ఐదు వేల రూపాయలనుకుందాం) అతను అకారణంగా కోల్పోయినట్లేగా. సరే అతను కోల్పోయిన ధనం సమాజం వేరెవరికైనా పూర్తిగా దక్కిందా? కిటికీలమ్మే వ్యాపారికి ఆ 5 వేలు ముట్టాయి, కానీ అతను 4 వేల ఖరీదయిన కిటికీని షాపు యజమానికి అప్పజెప్పాడు కదా. అంటే అతనికి నికరంగా వెయ్యి రూపాయిలు దక్కాయి. మరి షాపు యజమానికి 5 వేల రూపాయిలు పోయాయి కదా. ఆ మిగిలిన నాలుగు వేల రూపాయలు ఆ పగిలిన కిటికీ విలువ అన్నమాట. అంటే ఆ ఆకతాయి వల్ల అక్కడి ఆర్థిక వ్యవస్థలోంచి నాలుగు వేల రూపాయల విలువున్న ఆస్తి వృథాగా నష్టమయింది.

    ఇప్పుడు ఇంకో సన్నివేశం ఊహించుకోండి. కిటికీలు అమ్మే వ్యాపారి కొంత సొమ్ము R&D పై వెచ్చించి కొత్త డిజైన్ల కిటికీలు తయారు చేశాడు. షాపు యజమాని అలాంటి కొత్త కిటికీ ఒకటి  8 వేల రూపాయలకి కొనుక్కుని, పాత కిటికీని OLX లో 4 వేలకి అమ్మేశాడు. ఈ మొత్తం వ్యవహారంలో షాపు యజమానికి నికరంగా 4 వేల రూపాయల ఖర్చయినా ఆ కొత్త కిటికీ వల్ల తన షాపుకి కొత్త అందాలు వచ్చి ఎక్కువ కస్టమర్లు రావటం మొదలెట్టారు, దానివల్ల అతని ఆదాయం పెరిగింది. ఈ సన్నివేశంలో షాపు యజమాని, కిటికీల వ్యాపారి ఇద్దరికీ నికర ఆదాయం పెరిగింది. ఇదీ ఆర్థిక వ్యవస్థ పెరగాల్సిన పద్ధతి.

    మళ్ళీ ప్రభుత్వ సంక్షేమపథకాల దగ్గరికి వద్దాం. ఒక అంచనా ప్రకారం ప్రభుత్వాలు ఖర్చుపెట్టే ప్రతి రూపాయి అక్కడి ఆర్థిక వ్యవస్థ నుండి 2-3 రూపాయలు పీల్చేస్తేనే ప్రభుత్వానికి సమకూరుతుంది. ఎలా అంటే, ప్రభుత్వం  సమాజం నుంచి పన్నుల రూపేణా, అప్పుల రూపేణా 2 రూపాయలు లాగేసుకుని, ప్రభుత్వ యంత్రాంగం నడవటానికి కొంత ఖర్చుపెట్టు కుని మిగిలిన డబ్బంతా సంక్షేమ పధకాలద్వారా మళ్ళీ  ప్రజలకి ప్రభుత్వానికి సహజంగా ఉండే inefficiency తో వెనక్కిచ్చినా మిగిలేది ఒక్క రూపాయే. ఆ అసలు రెండు రూపాయలు ప్రజల దగ్గరే ఉండనిస్తే వారు జాగ్రత్తగా దాన్ని మూడు రూపాయలు చేసేవారు. ప్రభుత్వం కూడా సరైన అభివృద్ధి పధకాలమీద ఖర్చు పెడితే ఇలాంటి మంచిఫలితాలే వస్తాయి

    ప్రభుత్వానికీ ఈ విషయం తెలుసు, అందుకే ఆర్ధిక వ్యవస్థ పుంజుకోటానికి వేరే ఉపాయాలు లేనప్పుడు పన్నులు తగ్గిస్తారు, మొన్న GST రేట్లు తగ్గించినట్టు. అలా ప్రజల జేబుల్లో ప్రభుత్వం అదనంగా ఉండనిచ్చిన డబ్బు ఆర్థికవృద్దికి దోహదం చేస్తుంది (discretionary spending పెరగటం వల్ల). అంటే ప్రభుత్వం అస్సలు ఖర్చు పెట్ట కూడదా అంటే, లేదు పెట్టాలి. ఉద్యోగుల జీతాలు, ఇతర ప్రభుత్వ యంత్రాంగమ్మీద ఖర్చు సాధ్యమైనంత తక్కువగా, capital expenditure (రోడ్లు, పోర్టులు, విద్య వైద్యం లాంటి Public goods మీద) సాధ్యమైనంత ఎక్కువగా, అలాగే సంపాదించే శక్తి లేని అభాగ్యులకిచ్చే పెన్షల్ల మీద ఖర్చు పెట్టాలి. కానీ ఇప్పుడు జరుగుతున్నది ఏంటో మీకు తెలుసు. ఇబ్బడిముబ్బడిగా సంక్షేమ పధకాల మీద ఖర్చు పెట్టడమే కాక, అలా ఖర్చుపెడుతున్నామన్న సంగతి ప్రచారం చేసుకోటానికి కూడా ఖర్చు పెడుతున్నారు. ఈ ప్రచారహోరుకి సామాన్య ప్రజలూ పత్రికల వారు కూడా గొంతు కలపనక్కర్లేదు. అక్కడ ఖర్చుపెడుతుంది మన డబ్బే.

  • నోరు లేని బంగారు బాతు

    స్విగ్గీ డెలివరీ బాయ్, సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీర్, ఇంకా… యమలోకంలోని యమకింకరులకి ఒక పోలిక ఉంది. వీళ్ళల్లో ఎవరికీ యూనియన్లు లేవు. రేపు జీతాలు పెంచటానికి బదులు తగ్గించినా, లేదా అసలు ఉద్యోగాలే పోయినా అడిగేవాడు లేడు.  సరే, మిగతావారి సంగతి పక్కనపెట్టి IT/KPO రంగం లోని ఉద్యోగుల గురించే కాసేపు మాట్లాడుకుందాం. అసలు వీళ్ళ బాగోగుల గురించి సమాజం, ప్రభుత్వం ఆలోచించాలా వద్దా అన్నది ప్రశ్న. దేశం మొత్తంలో సుమారు 2-3 కోట్ల మంది ఈ రంగం లో ఉద్యోగులుగా, కన్సల్టెంట్స్ గా పని చేస్తున్నారని అంచనా. వీళ్ళందరూ శుభ్రంగా సంపాయించుకోటమే గాక, ప్రధానంగా వీరి మీదే ఆధారపడి ఎన్నో రంగాలు ఎదుగుతూ ఉన్నాయి. ఉదాహరణకి రియల్ ఎస్టేటు, ఆటోమెబైల్, టూరిజమ్, కన్జూమరిజమ్. మరీముఖ్యంగా ప్రభుత్వానికి వచ్చే డైరెక్ట్ టాక్సుల్లో వీరి వాటా గట్టి గానే ఉంటుంది. అయినప్పటికీ వీరి సాదకబాధకాల గురించి ప్రభుత్వం పెద్దగా పట్టించుకున్నట్టు కనపడదు. ఈ వర్గం వారి కంటే ఎంతో తక్కువ సంఖ్య ఉన్న ఆటో డ్రైవర్లు, చేనేత కార్మికులు, ఆఖరికి లాయర్లకి కూడా ఆంధ్రా లాంటి రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు ఏవేవో వరాలు ప్రకటిస్తుంటాయి. ప్రసుత భారత ఆర్ధిక రంగానికి ఉన్న చోదకశక్తుల్లో ఒకటైన IT/KPO రంగంలో పనిచేస్తున్న ఉద్యోగులకి ప్రభుత్వాలు ఏమేమి చేయొచ్చో ఒకసారి ఆలోచిద్దాం.

    ఈ రంగంలో ఉన్న కంపెనీలు తప్పనిసరిగా ఉద్యోగ సంఘాలని రిజిస్టర్ చేయాలని, అలాగే Performance ఆధారంగా కాక వేరే కారణాలతో ఎక్కువ సంఖ్యలో ఉద్యోగులని తీసి వేయాలనుకున్నప్పుడు గానీ, ప్రతి సంవత్సరం వేతన విధానం నిర్ణయించేటప్పుడు గానీ ఉద్యోగ సంఘాలతో పారదర్శకంగా చర్చించాలని ప్రభుత్వం నిర్దేశించాలి. ఇలాంటి చట్టాలకి భయపడి కంపెనీలు పారిపోతేనో? ఇలాంటి పద్ధతులే బాంకింగ్, ఇన్సూరెన్స్, ఆటోమొబైల్ రంగాల్లో ఉన్నాయి, మరి విదేశీ కంపెనీలు ఆ రంగాల్లోంచి పారిపోలేదేం? నిజం చెప్పాలంటే IT, KPO రంగాల్లో ఎక్కువ శాతం కంపెనీలు – ముఖ్యంగా విదేశీ కంపెనీలు – ఉద్యోగుల పట్ల చాలా మానవీయంగానే వ్యవహరిస్తాయి, ఎక్కువ సంఖ్యలో ఉద్యోగులని తొలగించినప్పుడు పరిహారం కూడా బాగానే ముట్టజెపుతాయి. కానీ ఈ నిర్ణయాలు అన్ని కంపెనీల్లోనూ మానవీయంగా ఉండవు. పారదర్శకంగా ఐతే అస్సలుండవు. అందుకే ఈ విషయాల గురించి మనం పత్రికల్లో ఊహాగానాలు, సోషల్ మీడియాలో బాధిత ఉద్యోగుల ఆర్తనాదాలు మాత్రమే చూస్తుంటాం. కంపెనీ యాజమాన్యాలు పొడిపొడిగా ఏదొకటి చెప్పి తప్పించుకునే ప్రయత్నం చేస్తుంటాయి.   అందుకే చట్టాల అవసరముంది. చాలా సార్లు ఈ కంపెనీల్లో ఉద్యోగాల కోతలు స్టాక్ మార్కెట్లని సంతృప్తి పరచటానికి చేస్తుంటారు. ఏ సంవత్సరమైనా కంపెనీ అభివృద్ది రేటు కుంటుపడిందనుకోండి, స్టాక్ మార్కెట్లని సంతృప్తి పరచాలంటే సులభమైన ఉపాయం ఖర్చులు తగ్గిస్తున్నట్టూ, కొత్త టెక్నాలజీలు కొత్త మార్కెట్లమీద బాగా ఇన్వెస్ట్ చేస్తున్నట్టూ చూపించటమే. ఖర్చులు తగ్గించటానికి దాదాపు ప్రతిసారి కంపెనీలు ఎంచుకునే మార్గం ఉద్యోగాల్లో కోత విధించటం. ఒక వ్యాపార సంస్ధ విధానాల్ని ప్రణాళికల్నీ ప్రభుత్వం కట్టడి చేయాలని ఎవరూ కోరుకోరు కానీ, ఉద్యోగులు ప్రభావితం అయ్యే నిర్ణయాలు మానవీయంగా, పారదర్శకంగా ఉండేలా చట్టాలుండటం మంచిదే   .

    చట్టాలు చేయటమే కాదు, ఈ రంగంలోని ఉద్యోగుల కోసం ప్రభుత్వం ఇంకా చాలా చేయాలి. ఒక స్థాయి దాటి ఆదాయపు పన్ను కడుతున్న వ్యక్తెవరైనా ఉద్యోగం కోల్పోతే గరిష్టంగా ఆరు నెలల పాటు ప్రభుత్వం నిరుద్యోగభృతి కల్పించాలి. ఆ నిరుద్యోగభృతి ఆ వ్యక్తి గత సంవత్సర కాలంలో కట్టిన ఆదాయపు పన్ను నెలసరి సగటుతో సమానంగా ఉండాలి. ఆ డబ్బు కనీసం ఈఎమ్మైలు కట్టుకోటానికైనా పనికొస్తుంది. ఆ వ్యక్తి ఉద్యోగం ఎప్పుడు కోల్పోయాడు, ఎప్పుడు కొత్త ఉద్యోగం లభించిందీ అనే విషయం అతని పీఎఫ్ ఎకౌంట్లో డిపాజిట్లని బట్టి ప్రభుత్వం తెలుసుకోవచ్చు.

    ఉద్యోగ భద్రత తో సమానంగా IT/KPO రంగంలో పనిచేస్తున్న ఉద్యోగులని ప్రతిరోజూ కలవరపెట్టేవి: కాలుష్యపూరితమైన నీరూ గాలీ, అధ్వాన్నమైన రోడ్లు, కుంటుతూ నడిచే ప్రజా రవాణా వ్యవస్థ, రోజురోజుకీ ఖరీదౌతున్న విద్య-వైద్యం. ఈ బాధ్యతల్లో ఎక్కువ శాతం స్థానిక ప్రభుత్వాలకి బదిలీ చేసి, వారికి కేంద్ర,రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు వసూలు చేసే పన్నుల్లో సరిపోయినంత శాతం బదలాయిస్తే జవాబుదారీ తనం పెరుగుతుంది. కానీ పిల్లి మెడలో గంట కట్టేదెవరు? బాధితులే. ఎప్పుడూ కులం, మతం లాంటి అంశాల ఆధారంగా రాజకీయ పార్టీలకి మీ వోట్లు, డబ్బు, సమయం సమర్పించుకోటం తగ్గించుకుని అన్ని పార్టీలని, ముఖ్యంగా మీరు అభిమానించే పార్టీ నాయకత్వాన్ని ప్రశ్నించండి లేదా అభ్యర్థించండి ఈ క్రింది అంశాల మీద

    1. knowledge based industries లో పని చేస్తున్న ఉద్యోగుల సంక్షేమం కోసం పార్టీకి ఒక అనుబంధ సంస్థ ఏర్పాటు చేసి ఈ రంగంలో ఉద్యోగ భద్రత, ఉద్యోగుల సంక్షేమానికి సంబంధించిన విధాన నిర్ణయాల్లో పాలుపంచుకునే అవకాశమివ్వటం
    2. స్థానిక సంస్థలకి ఎక్కువ బాధ్యతలని, పన్నుల ఆదాయాన్నిబదిలీ చేయటం

    మనం కోరుకున్నవన్నీ లభించకపోవచ్చు, కానీ తరచూ అడగటం గట్టిగా అడగటం చెయ్యాలికదా. ఇవి మీరే అడగాలి. వేరే రంగాల్లోని కార్మిక సంఘాలో, రైతు సంఘాలో, కుల సంఘాలో అడగవు.

    3

  • విలువలందు మౌలిక విలువలు వేరయా…

    మీరేంటో.. మీ విధానాలేంటో..

    “సీతమ్మ వాకిట్లో సిరిమల్లె చెట్టు’ సినిమాలో రావు రమేష్ అంటాడు గుర్తొచ్చుంటది మీకు. ఒక పద్ధతి, ఒక విజన్ అంటూ తన పక్కన కూర్చున్న వాళ్ళ వైపు చూపిస్తూ మహేష్ బాబుని ఎద్దేవా చేసి మాట్లాడతాడు. తను మాట్లాడుతుంది core values గురించి కావొచ్చు (అనగా మౌలిక విలువలు అనొచ్చోమో తెలుగులో). మీరెప్పుడైనా ఆలోచించారా, మీ core values ఏమిటి అని? మీకు “నచ్చే” values కాదు. ఉదాహరణకి మనకంటే తక్కువ స్థాయిలో ఉన్న వారి పట్ల ఆదరణ చూపించే గుణం వేరేవారిలో చూసినప్పుడు మీకు ముచ్చటేయొచ్చు, కానీ మీరు స్వతహాగా అలా ప్రవర్తించకపోవచ్చు. అది మీ మూల స్వభావం కాకపోవచ్చు.

    మీరు గమనించినా, గమనించక పోయినా మీ నడవడికని, మీ నిర్ణయాలని నిర్దేశించేవి మీ core values. మీ కుటుంబ నేపధ్యం, పెరిగిన పరిస్థితులు, ఎవరితో ఎక్కువ కలిసి తిరిగారో ఆ వ్యక్తుల ప్రభావం వీటన్నిటి మీద ఆధారపడి బలపడతాయి core values, కాలక్రమేణా అవి మార్పు చెందే అవకాశం కూడా ఉంది. మన నైజంలో మనకున్న మిగతా గుణాలకంటే dominating గా ఉండేవే Core values. మనిషి మనిషికీ మారుతూ ఉంటాయి. ఒక పార్టీ పట్ల లేదా తన కుటుంబం పట్ల loyalty అనేది Core value గా ఉన్న వాడు తన నేత లేదా కుటుంబ పెద్ద ఎన్ని తప్పులు చేసినా సమర్థించుకుంటూనే ఉంటాడు. అలా కాకుండా Fairness అనేది core value గా ఉన్నవాడు అలా సమర్ధించే ప్రయత్నం చేయడు. అలాగే Fidelity, అంటే జీవిత భాగస్వామి పట్ల faithful ఉండటం కొంతమందికి core value కాదు. దాన్ని dominate  చేసే value ఇంకేదో వాళ్ళలో ఉండొచ్చు (Hedonism?).

    మనకి అస్సలు నచ్చని రాజకీయ నాయకుడినో, సెలబ్రిటీనో అమితంగా ఆరాధించేవాళ్ళు మనకి సోషల్ మీడియాలో తారసపడినప్పుడు మనకి అనిపిస్తుంది..నాకు కనిపిస్తున్న, అర్థమౌతున్న విషయాలు వీరికి కనిపించటం లేదా, అర్ధం చేసుకోలేకపోతున్నారా అని. It’s just that their core values or what they value in a leader or a celeb are probably different from yours.

    సరే, మీరెప్పుడైనా మీ core values ఏమిటి అని ప్రశ్నించుకున్నారా? అవేంటో కనుగొనే ప్రయత్నం చేశారా? మీరు ఇంటర్నెట్ లో వెతికితే చాలా పద్ధతులు దొరుకుతాయి ఈ ప్రయత్నానికి. నేనొక సులభమైన పద్ధతి చెప్తాను. మూడే మూడు ప్రశ్నలు వేసుకోండి.

    1. సాధారణంగా మీకు ఇతరులలో నచ్చని గుణాలేంటి? ఆ గుణాలకి పూర్తివ్యతిరేకమైన గుణాలే మీ మౌలిక విలువల్లో ఉండొచ్చు. ఉదాహరణకి, పంక్చువాలిటీ అంటే సమయ పాలన.
    2. మీకూ మీ మిత్రులకీ మధ్య ఎక్కువగా కలిసే గుణాలేంటి? ఉదాహరణకి కుటుంబానికి ఎక్కువ విలువివ్వటం
    3. ఏదైనా పెద్ద నిర్ణయం తీసుకోవాల్సివచ్చినప్పుడు – కారు గానీ ఇల్లు గానీ కొన్నప్పుడు, లేదా చదువులో, కెరీర్లో ఏదైనా పెద్ద నిర్ణయం తీసుకున్నప్పుడు మీరు ఏ లక్షణాలకి పెద్దపీటవేస్తారు – మీ హోదా పెంచేవిధంగా ఉండే వాటికా, సాధ్యమైనంత తక్కువలో ఐపోయే వాటికా, మీ కుటుంబసభ్యులకి ఎక్కువ నచ్చిన వాటికా?

    ఈ ప్రశ్నలగురించి తీక్షణంగా ఆలోచిస్తున్నపుడు మీకు అనిపించిన 3 నుంచి 5 దాకా గుణాలని లేదా విలువలని ఒక చోట వ్రాసిపెట్టుకుని, కొద్ది రోజుల పాటు మీ నడవడికతో మీరు తీసుకుంటున్న నిర్ణయాలతో బేరీజు వేసుకోండి.

    అసలిదంతా ఎందుకు? ఎందుకంటే మీ గురించి మీకు సరిగ్గా తెలిస్తే, మీరు ఇకనుంచి తీసుకునే నిర్ణయాలు మరీ ఎక్కువసేపు ఆలోచించకుండా తీసుకోవచ్చు, ఎందుకంటే ఆ నిర్ణయాలు మీ మౌలిక విలువలకు లోబడే ఉన్నాయని, ఆ తర్వాత చింతించరని మీకు నమ్మకమొచ్చింది కాబట్టి. అలాగే ఇతరుల ప్రవర్తన, వారి నిర్ణయాలు ఒకవేళ నచ్చకపోయినా వారి దృక్కోణం నుంచి చూసే ప్రయత్నం చేస్తారు, ఎందుకంటే వారి మౌలిక విలువలు ఆ నిర్ణయాలకి దోహదం చేసుండొచ్చని మీకు అర్ధమయింది కాబట్టి.

    2

  • స్వదేశీ – ఆత్మనిర్భర్ లాంటి భావాలు దుర్వినియోగం కాకుండా ప్రజలు చేయాల్సిందేమిటి?

    గత వ్యాసంలో(https://restore.paluku.in/?p=1648) స్వదేశీ వస్తువులనే కొనాలని ప్రభుత్వం పిలుపివ్వటం ఎంత దివాళాకోరు ఆలోచనో, సామాన్య ప్రజలుగా మనకి స్వదేశీ ఎందుకు ఉపయోగకరం కాదో మాటాడుకున్నాం (నాణ్యత, ధర విషయంలో రాజీ పడాల్సివస్తుంది కాబట్టి). నాణ్యత విషయంలో ప్రధాన దోషి మన ప్రభుత్వాలే. వస్తునాణ్యతా ప్రమాణాలని సరిగ్గా నిర్దేశించటంలో, తయారీదారుల ఫాక్టరీల్లో తరచుగా తనిఖీలు నిర్వహించి నిస్పాక్షికంగా, నిర్దాక్షిణ్యంగా జరిమానాలు విధించటంలో, లైసెన్సులు రద్దు చేయటంలో ప్రభుత్వ అధికారుల అలసత్వం, అవినీతి గురించి మనకి తెలియంది కాదు. రెస్టారెంట్లలో ఆహార పదార్థాలే కావొచ్చు, మార్కెట్లో అమ్మబడుతున్న పన్నీరు, నూనెలు, డీజిల్, ఆఖరికి ప్రాణాలు నిలబెట్టాల్సిన మందుల్లో కూడా కల్తీనే (లేదా నాసిరకం ప్రమాణాలే). ఇలా చేసే వ్యాపారసంస్థల్లో ఎక్కువ ఉండేది స్వదేశీనా, విదేశీనా అనే విషయం మీ ఊహకే వదిలేస్తున్నాను.

    ఇక ఆత్మనిర్భర్ విషయానికొస్తే నేను చెప్పేది గుండె నిబ్బరం చేసుకుని వినండి. ఏ కారణాలచేతైనా ప్రపంచ రవాణా వ్యవస్ధ అస్తవ్యస్తమైనప్పుడు గానీ, ఏ దేశంతోనైనా వైరం ఏర్పడినప్పుడు గానీ మన దేశ ఆర్థిక వ్యవస్థ, అలాగే రక్షణ వ్యవస్థ స్తంభించిపోకుండా డిఫెన్స్, లాజిస్టిక్స్, ఎనర్జీ, రేర్ మినరల్స్ లాంటివి తయారు చేసే సంస్థలు మన దేశంలోనే ఉండటం, మన దేశస్తుల ఆధీనంలో ఉండటం ఆవశ్యకమే. కాబట్టి పైన ఉదహరించిన రంగాల్లో ప్రభుత్వరంగ సంస్థలు లేదా పేరు మోసిన ప్రైవేటు సంస్థలు ఉండటం మంచిదే. కానీ రఫాలే యుద్ధ విమానాల ఒప్పందం విషయంలో చూశాం కదా. ప్రభుత్వ సంస్థ HAL ని కాదని, ఆ రంగంలో ఎంతో కొంత అనుభవమున్న TATA గ్రూప్ ని కాదని ఏమాత్రం అనుభవం లేని అనిల్ అంబానీకి కట్టబెట్టారు. గత పదకొండేళ్ళగా భారీ పోర్టులు, విమానాశ్రయాలు, ఎనర్జీ, మైనింగ్ లాంటి రంగాల్లో అదానీ గ్రూప్ దే పైచేయి ఎందుకవుతుందో, కొన్నిసార్లు ప్రభుత్వరంగ సంస్థలకి కూడా అవకాశం ఎందుకు దొరకట్లేదో ఆలోచించండి. నిన్నగాక మొన్న బీహార్లో వెయ్యి ఎకరాలకి పైగా భూమి రైతుల దగ్గర సేకరించి అదాని పవర్ కి ఎకరానికి రూపాయి లెక్కన లీజుకిచ్చారు.

    ప్రస్తుతం నెలకొన్న వాతావరణంలో స్వదేశీ, స్వావలంబన పేరుతో వేరే రంగాల్లో కూడా అతికొద్ది స్వదేశీ మిత్రులకే పెద్ద పీట వేసే ప్రమాదముంది. కాబట్టి చివరాఖరిగా నేను చెప్పొచ్చేదేంటంటే స్వదేశీ పేరుతో నాణ్యత, ధరల విషయంలో రాజీ పడొద్దు. ప్రభుత్వ యంత్రాంగం వస్తు నాణ్యత విషయంలో జవాబుదారీతనం చూపించేలా నిలదీస్తూనే ఉండండి. ఆత్మ నిర్భరత కొన్ని రంగాల్లోనే అవసరం, అక్కడ కూడా ప్రభుత్వ కాంట్రాక్టులు, లైసెన్సులు పారదర్శకమైన పద్దతిలో నిర్ధారించబడేలా ప్రభుత్వాన్ని కోరండి.

  • స్వదేశీ నినాదం చెరువు మీద అలగటం లాంటిది

    విదేశీ మార్కెట్లలో మనకి ఇబ్బందులు ఎదురైనప్పుడో లేక విదేశాలు మనని చులకన చేశారు అనుకున్నప్పుడో మనకి సర్రుమని వస్తుంది – ముందుగా కోపం, తరువాత స్వదేశీ నినాదం. స్వదేశీ వస్తువులు మాత్రమే కొనటం అంత గొప్ప విధానమైతే ఎప్పుడూ అదే దారిలో నడవొచ్చుగా. మన దేశంలో దాదాపు 1991 దాకా అదే విధానం అమలయ్యింది. స్వాతంత్య్రం వచ్చాక అప్పటి ప్రధాని నెహ్రూ, ఆయన తర్వాతి ప్రధానులు కూడా విదేశీ కంపెనీలకు తలుపులు మూసి స్వదేశీ, స్వావలంబన విధానాలే పాటించారు.

    యూరోపియన్ వలస పాలకులు ఆసియా, ఆఫ్రికా ఖండాల్లోని ఎన్నో దేశాలకు వ్యాపారం పేరుతో వెళ్ళి వందల ఏళ్ళు పాటు అధికారం చలాయించిన నేపధ్యంలో, సోవియట్ యూనియన్‌లో ఏర్పడ్డ సోషలిస్టు ప్రభుత్వం వ్యవసాయంతో సహా అన్ని రంగాల్లో ప్రజా ప్రభుత్వం అద్భుతంగా నడుపుతుందన్న ప్రచారం ఉన్న నేపధ్యంలో ప్రధాని నెహ్రూ కూడా చాలా తక్కువ రంగాల్లో విదేశీ వాణిజ్యానికి ఆస్కారం ఇచ్చారు. చాలా రంగాల్లో ప్రభుత్వ రంగ సంస్థల గుత్తాధిపత్యానికి, కొన్ని రంగాల్లో పరిమితంగా ప్రైవేటు సంస్థల ఉనికికి అవకాశమిచ్చారు.

    ఫలితమేంటో అందరికీ తెలుసు. ఏ వస్తువు కావాలన్నా కొరత..ఆఖరికి బియ్యం, చక్కెర లాంటివి కూడా. ఒకవేళ దొరికినా నాసిరకం నాణ్యత. అది ఉప్పూ పప్పూ కావొచ్చు, రేడియో, సైకిల్ కావొచ్చు. కారణమేంటంటారు? తయారీదారులు పోటీకి భయపడాల్సిన అవసరం లేకపోవడం, దానికితోడు అప్పుడూ ఇప్పుడు కూడా వస్తు నాణ్యతను పరిరక్షించాల్సిన ప్రభుత్వ అధికారులు లంచాలకు అమ్ముడుపోవడం.

    1991 ఆర్థిక సంస్కరణల తర్వాత విదేశీ వస్తువులు, వ్యాపారులకు మన మార్కెట్‌లో ప్రదేశం లభించినాకే ఈ పరిస్థితిలో మార్పు వచ్చింది. పోటీతత్వం పెరిగింది. నాణ్యత, ధర ఆధారంగా వినియోగదారులు తమకి నచ్చిన వస్తువులను, సేవలను ఎంచుకునే అవకాశం లభించింది. దానివల్ల దేశీయ వ్యాపారులు కూడా నాణ్యత, మన్నిక, కస్టమర్ సర్వీస్ మీద దృష్టి పెట్టి కొందరు మనగలిగారు, కొందరు చరిత్రలో కలిసిపోయారు. లాభపడింది ప్రజలే కదా.

    మరి ఇప్పుడు స్వదేశీ నినాదం ఎందుకు?

    ట్రంప్ చర్యలతో గాయపడిన హృదయాలకు కొంత సాంత్వన లభిస్తుంది. అలాగే స్వదేశీ అనగానే అదో దేశభక్తిని ప్రతిష్ఠించే చర్యలా అనిపిస్తుంది. కానీ ప్రజలు అర్థం చేసుకోవాల్సింది ఏమిటంటే మార్కెట్లో పోటీ తగ్గితే నష్టపోయేది ప్రజలే. ఇది చెరువు మీద అలగటం లాంటిది.

    ఇక్కడ ఒక ఆర్థిక సూత్రం గురించి మాట్లాడుకోవాలి- ‘కంపేరిటివ్ ఎడ్వాంటేజ్’. అనగా.. ఏ దేశం కూడా అన్ని రకాల వస్తువులను, సేవలను అతి తక్కువ ఖర్చుతో, మంచి నాణ్యతతో తయారు చేయలేదు. ఒక్కో దేశానికి కొన్ని సహజ సిద్ధమైన వనరులు, కొన్ని యోగ్యతలు ఉంటాయి. దానివల్ల కొన్ని వస్తువులు అక్కడ తయారు చేస్తే మంచి నాణ్యతతో పాటు తక్కువ ఖర్చులో అయిపోతుంది. ఆ వస్తువులను అక్కడి నుంచి దిగుమతి చేసుకుని, మనం బాగా తయారు చేయగలిగే వస్తువులను ఎగుమతి చేయటమనేది తెలివైన పని.

    మరి ట్రంప్ ఎందుకు మన ఎగుమతుల్లో కొన్ని వస్తువుల మీద సుంకాలు పెంచి ఆ ఎగుమతులను ఆపే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు? అతనికి ఈ మాత్రం ఆర్థిక సూత్రాలు తెలియవా? అతను తమ దేశంలోని కొన్ని రాష్ట్రాల్లో తయారయ్యే ఆహార ఉత్పత్తులను మనకి అమ్మాలనే ఉద్దేశంతో ఈ వ్యూహాన్ని ఎంచుకున్నాడు. తద్వారా నష్టపోయేది ఆ దేశ ప్రజలే. ఎందుకంటే నగలు,దుస్తులు,రొయ్యలు లాంటి వస్తువులని ఇప్పుడు ఆ దేశప్రజలు ఎక్కువ ధరలకు కొనుక్కోవాల్సొస్తుంది. అలాగే ట్రంప్ మనదేశానికి ఎగుమతి చేద్దామనుకున్న ఆహార ఉత్పత్తులపై అధిక సుంకాలు విధించి మోడీ ప్రభుత్వం ఆయా పంటలు పండించే మన దేశ రైతులకు మేలు చేస్తుంది కానీ మన దేశంలోని వినియోగదారులకు నష్టం కలుగుతుంది. ఈ నిర్వాకం చాలక స్వదేశీ నినాదం ఎత్తుకోవటం మోదీ ప్రభుత్వానికి రాజకీయంగా ఉపశమనాన్ని కలిగిస్తుందేమో గానీ ప్రజలకు నష్టమే. కానీ ఆ విషయం ప్రజలు ఆలోచించుకునే అవకాశమివ్వకుండా దేశభక్తి అస్త్రాన్నిప్రయోగించటం చాలా తెలివైన పని కదూ.

    7